12.09.2023, 20:43 ✶
Łohohohoho! Stwierdzałem, że Dellian pojechał grubo. Zapewne mógłby dostrzec moje ustka otwarte w zaskoczoną literę „o”, gdyby tylko mógł patrzeć, ale jako że nie wiedział, a ja żem znowu o tym zapomniał, to tak stałem chwilę jak faktyczny debil, zastanawiając się rzecz jasna nad ripostą.
- To nie jest bycie debilem, tylko optymistą, smutny człowieczku - odparłem zadowolony. Może nie w punkt, ale ja swoje wiedziałem, co to znaczy być lekkoduchem, optymistą, bohaterem ludu. Aż zagryzłem wargę, bo to było tak cholernie sexy. Cały ociekałem seksapilem. Aż dziwiłem się, że nie ma grona panienek tuż za nami, które zechciałyby ze mną mieszkać. Oj, one gdzieś tam są i będą chciały. Tylko po prostu spały albo były w pracy, bo przecież nie mogły o mnie zapomnieć!
Westchnąłem lekko i zacząłem sobie tańczyć na środku pokoju do milczącej muzyki, której rytm miałem zapewne tylko w głowie, a może sobie nuciłem pod nosem, a może wyłem jej słowa tak pod nosem, a może na cały głoś. Tak, na cały głos, bo to był taki śliczny dzień, że nie potrafiłem się nim cieszyć i oddychać, i wdychać, i śpiewać.
- Ach, Dellianie... Jesteś największym szczęściem, jakie mnie spotkało - stwierdziłem na głos, przerywając swoje radosne śpiewnie, bo oto dotarło do mnie, co też panicz Ollivander mi obwieścił i naszym szanownym ścianom. I co z tego, że mówiłem to niemalże każdej kochance. Najważniejsze, że mówiłem to szczerze do każdego. Każdy był moim największym szczęściem, a Dellian to już tym największym szczęściem miał okazję być wiele, naprawdę wiele razy.
Objąłem Delliana w odpowiedzi, zadowolony, usatysfakcjonowany, wniebowzięty. Łiii! Zamieszkamy ze sobą razem! Będziemy ponownie współlokatorami! Nie mogło być nic legpszego od tego, a jednak... Całus od Delliana i przeprowadzka, hihi! Już słyszałem narzekania smarkatego Ollivandera, ale ja byłem zwarty i gotowy wnosić cały nasz majątek na górę.
Znowuż zacząłem śpiewać i tańczyć, a jako że byliśmy objęci, to złapałem Delliana za ręce i zacząłem skakać razem z nim. A co! Niech się rozchmurzy! Niech zacznie wierzyć w nas, dzielnych kompanów! I przede wszystkim niech na razie nie zaprząta sobie głowy przeorwadzką. Przynajmniej póki nie podpiszemy umowy!
- Ale my jesteśmy super facety... Wprowadzimy się i zwiedzimy wszystkie bary w okolicy... Większość oczywiście znam, ale nie zaszkodzi się przywitać. Dellian, czy ty wyobrażasz sobie te wszystkie letnie głośne domówki i spokojne zimowe wieczory pod kocykiem?! - zapytałem go, przystając by tak sobie wyobrażać tę naszą słodką przyszłość. Kupimy piwa kremowego i będziemy narzekać latem na upały. Ciekawe, czy tu będzie duszno?
- To nie jest bycie debilem, tylko optymistą, smutny człowieczku - odparłem zadowolony. Może nie w punkt, ale ja swoje wiedziałem, co to znaczy być lekkoduchem, optymistą, bohaterem ludu. Aż zagryzłem wargę, bo to było tak cholernie sexy. Cały ociekałem seksapilem. Aż dziwiłem się, że nie ma grona panienek tuż za nami, które zechciałyby ze mną mieszkać. Oj, one gdzieś tam są i będą chciały. Tylko po prostu spały albo były w pracy, bo przecież nie mogły o mnie zapomnieć!
Westchnąłem lekko i zacząłem sobie tańczyć na środku pokoju do milczącej muzyki, której rytm miałem zapewne tylko w głowie, a może sobie nuciłem pod nosem, a może wyłem jej słowa tak pod nosem, a może na cały głoś. Tak, na cały głos, bo to był taki śliczny dzień, że nie potrafiłem się nim cieszyć i oddychać, i wdychać, i śpiewać.
- Ach, Dellianie... Jesteś największym szczęściem, jakie mnie spotkało - stwierdziłem na głos, przerywając swoje radosne śpiewnie, bo oto dotarło do mnie, co też panicz Ollivander mi obwieścił i naszym szanownym ścianom. I co z tego, że mówiłem to niemalże każdej kochance. Najważniejsze, że mówiłem to szczerze do każdego. Każdy był moim największym szczęściem, a Dellian to już tym największym szczęściem miał okazję być wiele, naprawdę wiele razy.
Objąłem Delliana w odpowiedzi, zadowolony, usatysfakcjonowany, wniebowzięty. Łiii! Zamieszkamy ze sobą razem! Będziemy ponownie współlokatorami! Nie mogło być nic legpszego od tego, a jednak... Całus od Delliana i przeprowadzka, hihi! Już słyszałem narzekania smarkatego Ollivandera, ale ja byłem zwarty i gotowy wnosić cały nasz majątek na górę.
Znowuż zacząłem śpiewać i tańczyć, a jako że byliśmy objęci, to złapałem Delliana za ręce i zacząłem skakać razem z nim. A co! Niech się rozchmurzy! Niech zacznie wierzyć w nas, dzielnych kompanów! I przede wszystkim niech na razie nie zaprząta sobie głowy przeorwadzką. Przynajmniej póki nie podpiszemy umowy!
- Ale my jesteśmy super facety... Wprowadzimy się i zwiedzimy wszystkie bary w okolicy... Większość oczywiście znam, ale nie zaszkodzi się przywitać. Dellian, czy ty wyobrażasz sobie te wszystkie letnie głośne domówki i spokojne zimowe wieczory pod kocykiem?! - zapytałem go, przystając by tak sobie wyobrażać tę naszą słodką przyszłość. Kupimy piwa kremowego i będziemy narzekać latem na upały. Ciekawe, czy tu będzie duszno?