24.09.2023, 14:41 ✶
Trybuny dla widzów z regularnym biletem wstępu, zaczynały się już szczelnie wypełniać. Loże w strefie dla gości specjalnych również przyjmowały kolejne osobistości. Dla gawiedzi była to dodatkowa atrakcja, móc ujrzeć na własne oczy najpopularniejsze buźki magicznego Londynu w jednym miejscu. Gdy tylko osoby cieszące się nieco większą popularnością przechodziły przez dobrze oświetloną, czerwoną linię wyznaczającą obręb strefy vipowskiej, mogły usłyszeć głośne wołanie swoich fanów. Spośród narastającego tłumu zaczęły wyłaniać się pierwsze transparenty, plakaty i chałupniczej roboty banery. Na większości z nich wypisane były pochlebstwa i motywujące hasła skierowane do wybranych, ulubionych zawodników oraz sekundantów. Na części z nich wypisane były nawet złowrogie wróżby skierowane w stronę Louvaina, którego za cel najpewniej obrali sobie najbardziej gorączkowi psychofani Philipa. Jednak spływało to po Lestrangu jak po kaczce, otwarta krytyka, nawet ta podwórkowa, nie robiła już na nim większego wrażenia.
- Ale tylko na moment. - dokończył zdanie Atreusa kiedy ten przypisał mu rolę kapitana. - I wciąż musisz chronić mój zadek przed kłopotami. - dorzucił, uśmiechając się zadziornie. Atreus jako pałkarz w drużynie ślizgonów wielokrotnie ratował Louvaina przed kolizją z tłuczkami, kiedy ten w swoim widzeniu tunelowym zawieszony był wyłącznie na złotym zniczu, nie dostrzegając zagrożeń, szczególnie tak szybkich jak tłuczki. Pewnie tylko Bulstrode jest świadom tego ile meczy udało im się wygrać przez złapanie znicza, tylko dzięki temu, że Art zadbał o to żeby żadne problemy nie dobrały się do Lestranga. Spoglądając w stronę swoich przeciwników widział jak gęba im się nie zamyka. Domyślał się, że muszą ustalić taktykę, bo z tego co się orientował nie znali się tak dobrze jak Lou z Atreusem. W przeciwieństwie do Philipa i Erika, byli już dobrze zgrani ze sobą i wiedzieli czego mogą się po sobie spodziewać. Mimo wszystko w odróżnieniu od quidditcha, który był grą zespołową, dzisiaj musieli odstawić solówkę, więc nie mieli zbyt wiele do obgadywania. Wejść, dać z siebie sto procent i zejść o własnych siłach. Odstąpił od przyjaciela na moment, kiedy ujrzał przybycie swoich pierwszych gości, Trixi oraz Rabastana. Podszedł do burgundowej księżniczki i kędzierzawego, blond softboya z rosnącą satysfakcją i uśmiechem na twarzy. - Bello, Rabastan, bardzo dziękuję za wasze przybycie. Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić. - dopinając guzik szaty ukłonił w ich stronę. Zrezygnował jednak z podawania dłoni kuzynowi, czy ucałowania wierzchu dłoni Bellatrix, jak podpowiadał mu zwyczaj. Będąc Zimnym, wciąż musiał zachowywać środki ostrożności. - Cudowna kreacja kuzynko. - dorzucił zerkając dyskretnie na jej strój. Nie zdążył z pochlebstwem dla Rabka, bo dostrzegł osobistość od której mina mu delikatnie spoważniała. Po ostatnich szorstkich "czułościach" jakie wymienił listownie z Vakelem, miał wątpliwości czy dobrze postąpił zapraszając go na wydarzenie. Szwagier, irytował go swoją postawą i wybiórczością kiedy z łatwością przychodziły mu drwiny z niego, czy z Loretty, ale stroszył się jak kogut na pojedynczą wzmiankę o swojej córce. Nie traktował poważnie pogróżek z jego listów, bo jak traktować poważnie miał cynika po czterdziestce. Zabawne, że przyszło mu tak lekko rzucać groźby które ważyły więcej, niż przemoknięty na deszczu Dolohov. Dlatego kiedy Vasilij skrzyżował swoje spojrzenie z Lestrangem, ten odpowiedział mu wyłącznie wypłaszczonym uśmiechem i skinięciem głowy. Zupełnie odwrotnie zareagował na obecność jego towarzyszki. Przeprosił na moment swoich kuzynów, że musi ich opuścić i pośpiesznie ruszył w kierunku Dolohova i Lyssy. - Vakelu. - zaczął od drobnej uprzejmości, oficjalnie zauważając jego obecność. - Rad jestem Cię widzieć Lysso. - w sekundę z poważnej miny, przeszedł w pogodny i powściągliwy uśmiech - Mam nadzieję, że brytyjskie zwyczaje nie wydadzą Ci się zbyt obskurne i ordynarne. Gdyby jednak tak się stało to proszę, weź to. - zrobił delikatną pauzę, a z wewnętrznej kieszeni swojej tradycyjnej szaty wyjął haftowaną, bogato zdobioną w złote ornamenty, białą jak śnieg, chustę i wręczył ją młodej czarownicy. - W zmierzchłych czasach, w trakcie pojedynków takich jak dzisiaj, kobiety o najczystszych sercach rzucały chusty pod nogi pojednujących się, jako dobrą wróżbę. - w dużym uproszczeniu wyjaśnił przeznaczenie podarunku, który złożył na jej ręce. W starych podaniach pisano, że symboliczny gest rzucenia białej chusty pod nogi pojedynkującego się przysługiwał najczęściej narzeczonej, lub żonie. Rzadziej matce, siostrze, czy córce. Wciąż to jednak tylko mały symbol z minionych już epok. - Bawcie się dobrze. - dorzucił prędko, nie ściągając rękawiczek z dłoni, poklepał szwagra po ramieniu ze złośliwym uśmieszkiem na twarzy i ruszył dalej. W końcu dostrzegł swojego najstarszego brata, Laurence, wraz z synem, przez co odetchnął z ulgą. Zaczynał się już niepokoić, że żadne z jego rodzeństwa nie raczy się zjawić, co postawiłoby ich wszystkich w złym świetle. Zwykle nie zajmował sobie zbyt bardzo głowy konwenansami, ale w przypadku wydarzenia które sam organizował, mógł się trochę przejmować. Objął Laurenca w braterskim uścisku. - Dobrze, że jesteś, bo reszta najwidoczniej jest zbyt zajęta... - lekko poirytowany zwrócił się do brata. Zaraz po tym oczywiście przywitał się z kolei najmłodszym dziedzicem fortuny Lestrangów, Louisem. Polecił młodemu mocno trzymać za niego kciuki, po czym wskazał przypisaną dla nich lożę i odłączył się, żeby witać kolejnych gości. Widząc jak Victoria i Laurent ustawili się obok Atreusa, ruszył ku tej gromadce.
- Serwus.- odparł również niezbyt formalnie na powitanie Victorii. - Bije od was gust i elegancja, naprawdę. - dorzucił krótko. Laurent sprawił na Lestrangu wrażenie bardzo szykownego gościa, zwłaszcza w tak przyciągającym garniturze jak miał na sobie. Rozbawiła go jego uwaga co do ich powodzenia. Od pochlebstw jeszcze nigdy nie rozbolała go głowa, więc i te przyjął jak swoje. - Loretta jest zbyt wrażliwa na takie sceny, ale cały czas jest ze mną. - odparł na pytanie Victorii, wskazując na pierś po lewej stronię w okolicach serca i uśmiechnął się do niej. Żałował, że jego bliźniaczki nie było tutaj razem z nimi, bo tracił najlepszy doping jaki mógłby dostać. - Tak, mnie również cieszy silna reprezentacja naszej rodziny. To budujące, dlatego nie zawiodę. - symbolicznym gestem uderzył się w pierś. Rozejrzał się jeszcze raz po strefie, czy ktoś nie umknął jego uwadze i dostrzegł redaktora Lockharta, dlatego uniósł kieliszek w górę i skinięciem głowy podziękował mu za obecność. Choć osobiście uważał go za śliskiego typa o wzgardzającym spojrzeniu na wszystko wokół, liczył się z jego osobą. Mając za plecami największą spółkę medialną w kraju jak Prorok Codzienny, dysponował potężnym orężem i dobrze zdawał sobie sprawę, że nienależenie go pomijać. Właśnie dlatego otrzymał jedyną akredytację wydawaną podczas tego wydarzenia, która upoważniała go do wchodzenia praktycznie gdzie tylko chciał. I tak naprawdę miał monopol medialny dla tego konkretnego wydarzenia i jako jedyny będzie dysponował jakościowymi fotografiami uwieczniającymi dzisiejszy pojedynek. Być może zbyt wiele powierzał kaprysowi Darcy'emu, jednak lepiej żeby kolega pismak czuł się doceniony, niż nie.
Kolejne minuty zlatywały na powitaniach, uprzejmościach, a nawet drobnych uszczypliwościach. Do otwarcia widowiska pozostał ostatni kwadrans. Ostatnia chwila na wybranie dogodnego miejsca, zamówienia przekąsek, czy wzajemnych pogawędek. To też ostatni moment dla spóźnialskich.
- Ale tylko na moment. - dokończył zdanie Atreusa kiedy ten przypisał mu rolę kapitana. - I wciąż musisz chronić mój zadek przed kłopotami. - dorzucił, uśmiechając się zadziornie. Atreus jako pałkarz w drużynie ślizgonów wielokrotnie ratował Louvaina przed kolizją z tłuczkami, kiedy ten w swoim widzeniu tunelowym zawieszony był wyłącznie na złotym zniczu, nie dostrzegając zagrożeń, szczególnie tak szybkich jak tłuczki. Pewnie tylko Bulstrode jest świadom tego ile meczy udało im się wygrać przez złapanie znicza, tylko dzięki temu, że Art zadbał o to żeby żadne problemy nie dobrały się do Lestranga. Spoglądając w stronę swoich przeciwników widział jak gęba im się nie zamyka. Domyślał się, że muszą ustalić taktykę, bo z tego co się orientował nie znali się tak dobrze jak Lou z Atreusem. W przeciwieństwie do Philipa i Erika, byli już dobrze zgrani ze sobą i wiedzieli czego mogą się po sobie spodziewać. Mimo wszystko w odróżnieniu od quidditcha, który był grą zespołową, dzisiaj musieli odstawić solówkę, więc nie mieli zbyt wiele do obgadywania. Wejść, dać z siebie sto procent i zejść o własnych siłach. Odstąpił od przyjaciela na moment, kiedy ujrzał przybycie swoich pierwszych gości, Trixi oraz Rabastana. Podszedł do burgundowej księżniczki i kędzierzawego, blond softboya z rosnącą satysfakcją i uśmiechem na twarzy. - Bello, Rabastan, bardzo dziękuję za wasze przybycie. Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić. - dopinając guzik szaty ukłonił w ich stronę. Zrezygnował jednak z podawania dłoni kuzynowi, czy ucałowania wierzchu dłoni Bellatrix, jak podpowiadał mu zwyczaj. Będąc Zimnym, wciąż musiał zachowywać środki ostrożności. - Cudowna kreacja kuzynko. - dorzucił zerkając dyskretnie na jej strój. Nie zdążył z pochlebstwem dla Rabka, bo dostrzegł osobistość od której mina mu delikatnie spoważniała. Po ostatnich szorstkich "czułościach" jakie wymienił listownie z Vakelem, miał wątpliwości czy dobrze postąpił zapraszając go na wydarzenie. Szwagier, irytował go swoją postawą i wybiórczością kiedy z łatwością przychodziły mu drwiny z niego, czy z Loretty, ale stroszył się jak kogut na pojedynczą wzmiankę o swojej córce. Nie traktował poważnie pogróżek z jego listów, bo jak traktować poważnie miał cynika po czterdziestce. Zabawne, że przyszło mu tak lekko rzucać groźby które ważyły więcej, niż przemoknięty na deszczu Dolohov. Dlatego kiedy Vasilij skrzyżował swoje spojrzenie z Lestrangem, ten odpowiedział mu wyłącznie wypłaszczonym uśmiechem i skinięciem głowy. Zupełnie odwrotnie zareagował na obecność jego towarzyszki. Przeprosił na moment swoich kuzynów, że musi ich opuścić i pośpiesznie ruszył w kierunku Dolohova i Lyssy. - Vakelu. - zaczął od drobnej uprzejmości, oficjalnie zauważając jego obecność. - Rad jestem Cię widzieć Lysso. - w sekundę z poważnej miny, przeszedł w pogodny i powściągliwy uśmiech - Mam nadzieję, że brytyjskie zwyczaje nie wydadzą Ci się zbyt obskurne i ordynarne. Gdyby jednak tak się stało to proszę, weź to. - zrobił delikatną pauzę, a z wewnętrznej kieszeni swojej tradycyjnej szaty wyjął haftowaną, bogato zdobioną w złote ornamenty, białą jak śnieg, chustę i wręczył ją młodej czarownicy. - W zmierzchłych czasach, w trakcie pojedynków takich jak dzisiaj, kobiety o najczystszych sercach rzucały chusty pod nogi pojednujących się, jako dobrą wróżbę. - w dużym uproszczeniu wyjaśnił przeznaczenie podarunku, który złożył na jej ręce. W starych podaniach pisano, że symboliczny gest rzucenia białej chusty pod nogi pojedynkującego się przysługiwał najczęściej narzeczonej, lub żonie. Rzadziej matce, siostrze, czy córce. Wciąż to jednak tylko mały symbol z minionych już epok. - Bawcie się dobrze. - dorzucił prędko, nie ściągając rękawiczek z dłoni, poklepał szwagra po ramieniu ze złośliwym uśmieszkiem na twarzy i ruszył dalej. W końcu dostrzegł swojego najstarszego brata, Laurence, wraz z synem, przez co odetchnął z ulgą. Zaczynał się już niepokoić, że żadne z jego rodzeństwa nie raczy się zjawić, co postawiłoby ich wszystkich w złym świetle. Zwykle nie zajmował sobie zbyt bardzo głowy konwenansami, ale w przypadku wydarzenia które sam organizował, mógł się trochę przejmować. Objął Laurenca w braterskim uścisku. - Dobrze, że jesteś, bo reszta najwidoczniej jest zbyt zajęta... - lekko poirytowany zwrócił się do brata. Zaraz po tym oczywiście przywitał się z kolei najmłodszym dziedzicem fortuny Lestrangów, Louisem. Polecił młodemu mocno trzymać za niego kciuki, po czym wskazał przypisaną dla nich lożę i odłączył się, żeby witać kolejnych gości. Widząc jak Victoria i Laurent ustawili się obok Atreusa, ruszył ku tej gromadce.
- Serwus.- odparł również niezbyt formalnie na powitanie Victorii. - Bije od was gust i elegancja, naprawdę. - dorzucił krótko. Laurent sprawił na Lestrangu wrażenie bardzo szykownego gościa, zwłaszcza w tak przyciągającym garniturze jak miał na sobie. Rozbawiła go jego uwaga co do ich powodzenia. Od pochlebstw jeszcze nigdy nie rozbolała go głowa, więc i te przyjął jak swoje. - Loretta jest zbyt wrażliwa na takie sceny, ale cały czas jest ze mną. - odparł na pytanie Victorii, wskazując na pierś po lewej stronię w okolicach serca i uśmiechnął się do niej. Żałował, że jego bliźniaczki nie było tutaj razem z nimi, bo tracił najlepszy doping jaki mógłby dostać. - Tak, mnie również cieszy silna reprezentacja naszej rodziny. To budujące, dlatego nie zawiodę. - symbolicznym gestem uderzył się w pierś. Rozejrzał się jeszcze raz po strefie, czy ktoś nie umknął jego uwadze i dostrzegł redaktora Lockharta, dlatego uniósł kieliszek w górę i skinięciem głowy podziękował mu za obecność. Choć osobiście uważał go za śliskiego typa o wzgardzającym spojrzeniu na wszystko wokół, liczył się z jego osobą. Mając za plecami największą spółkę medialną w kraju jak Prorok Codzienny, dysponował potężnym orężem i dobrze zdawał sobie sprawę, że nienależenie go pomijać. Właśnie dlatego otrzymał jedyną akredytację wydawaną podczas tego wydarzenia, która upoważniała go do wchodzenia praktycznie gdzie tylko chciał. I tak naprawdę miał monopol medialny dla tego konkretnego wydarzenia i jako jedyny będzie dysponował jakościowymi fotografiami uwieczniającymi dzisiejszy pojedynek. Być może zbyt wiele powierzał kaprysowi Darcy'emu, jednak lepiej żeby kolega pismak czuł się doceniony, niż nie.
Kolejne minuty zlatywały na powitaniach, uprzejmościach, a nawet drobnych uszczypliwościach. Do otwarcia widowiska pozostał ostatni kwadrans. Ostatnia chwila na wybranie dogodnego miejsca, zamówienia przekąsek, czy wzajemnych pogawędek. To też ostatni moment dla spóźnialskich.
Tura trwa do: 27.09, do godziny: 23:59