06.10.2023, 20:03 ✶
- Moglibyśmy tym rowerem jechać razem. Pedałowalibyśmy na zmianę - zaproponowałem, bo taka właśnie była moja pierwotna myśl z tym rowerem. Przecież nie zostawiłbym Panny Bulstrode samej na drodze, machając jej na do widzenia ogonem. Byśmy tak podróżowali tym rowerem i podziwiali okolicę, i byśmy zatrzymywali się we wioskach, leczyli ludzi, wszyscy by nas kochali, a potem byśmy wrócili do szpitala i zostali bohaterami. Czy coś. Albo po prostu świetnie się bawili bez zbawiania świata. Tak też można.
Cóż, ostatecznie wzruszyłem ramionami, bo jakaś rozmowa się dzięki temu rowerowi nawiązała, więc też zaraz temat przeszedł na klątwy i ospy. Musiałem przyznać, że się zbiłem z pantałyku, bo coś mi nie grało w tej układance. Aż się zatrzymałem, przekazując całą swoją energię do mózgu, do nadmiernego myślenia o tym, dlaczego uczyłem się cały wieczór o ospach... i chyba już znałem odpowiedź na to pytanie.
Na twarzy wykwitł mi nieco niegrzeczny uśmiech, ale Florence przecież nie musiała wiedzieć o wszystkim, co się wtedy działo, czyż nie? Chyba że by się zainteresowała, to ja wtedy opowiem wszystko z najdrobniejszymi szczegółami, a wtedy serio będzie nam się opłacało iść z buta do samego Londynu, gdyż historia ta sięgała dalej niż księżyc. Tak myślę.
- Ach, bo to jednak nie rozkaz był... Założyłem się o tę ospę, ale teraz widzi pani, że ma pani dzielnego adepta, co to poszerza wiedzę nadprogramowo - zauważyłem dumny, po czym się zmieszałem, bo w takim wypadku nie miałem wymówki na naukę klątw. A właściwie tych przedmiotów coś tam klątw.
Przyspieszyłem kroku, bo przez to wszystko zostałem trochę w tyle. Nawet podbiegłem ten kawałek. Florence tak pędziła jak strzała, jak gdyby chciała się jak najszybciej stąd ulotnić, a przecież to była miła odmiana w pracy. Przewietrzenie mózgów! Okazja do przemyślenia spraw, odnalezienia nowych pomysłów.
- Czasami błądzę po oddziałach, ale... z tymi klątwami to taka historia... Może mogę dostać więcej czasu? Weekendami pomagam rodzicom, a jeszcze zamierzam gotować bigos. Lubi pani bigos? Mogę pani przynieść w poniedziałek - zaproponowałem byleby wyciągnąć od panny Bulstrode chociażby kilka dni więcej. Uśmiechnąłem się grzecznie. - Tylko kilka dni, a wyuczę się ich wszystkich i będę je wył do księżyca, ale nie w pełnię, bo w pełnię to ja nie mam siły do życia - odparłem, obiecałem, usprawiedliwiałem się i zacząłem sobie podskakiwać w trakcie drogi, bo już w głowie miałem dźwięki z weekendowej pracy u rodziców. Prowadzili bar. Będzie dużo ludzi i będzie muzyka.
!pęknięcia
Cóż, ostatecznie wzruszyłem ramionami, bo jakaś rozmowa się dzięki temu rowerowi nawiązała, więc też zaraz temat przeszedł na klątwy i ospy. Musiałem przyznać, że się zbiłem z pantałyku, bo coś mi nie grało w tej układance. Aż się zatrzymałem, przekazując całą swoją energię do mózgu, do nadmiernego myślenia o tym, dlaczego uczyłem się cały wieczór o ospach... i chyba już znałem odpowiedź na to pytanie.
Na twarzy wykwitł mi nieco niegrzeczny uśmiech, ale Florence przecież nie musiała wiedzieć o wszystkim, co się wtedy działo, czyż nie? Chyba że by się zainteresowała, to ja wtedy opowiem wszystko z najdrobniejszymi szczegółami, a wtedy serio będzie nam się opłacało iść z buta do samego Londynu, gdyż historia ta sięgała dalej niż księżyc. Tak myślę.
- Ach, bo to jednak nie rozkaz był... Założyłem się o tę ospę, ale teraz widzi pani, że ma pani dzielnego adepta, co to poszerza wiedzę nadprogramowo - zauważyłem dumny, po czym się zmieszałem, bo w takim wypadku nie miałem wymówki na naukę klątw. A właściwie tych przedmiotów coś tam klątw.
Przyspieszyłem kroku, bo przez to wszystko zostałem trochę w tyle. Nawet podbiegłem ten kawałek. Florence tak pędziła jak strzała, jak gdyby chciała się jak najszybciej stąd ulotnić, a przecież to była miła odmiana w pracy. Przewietrzenie mózgów! Okazja do przemyślenia spraw, odnalezienia nowych pomysłów.
- Czasami błądzę po oddziałach, ale... z tymi klątwami to taka historia... Może mogę dostać więcej czasu? Weekendami pomagam rodzicom, a jeszcze zamierzam gotować bigos. Lubi pani bigos? Mogę pani przynieść w poniedziałek - zaproponowałem byleby wyciągnąć od panny Bulstrode chociażby kilka dni więcej. Uśmiechnąłem się grzecznie. - Tylko kilka dni, a wyuczę się ich wszystkich i będę je wył do księżyca, ale nie w pełnię, bo w pełnię to ja nie mam siły do życia - odparłem, obiecałem, usprawiedliwiałem się i zacząłem sobie podskakiwać w trakcie drogi, bo już w głowie miałem dźwięki z weekendowej pracy u rodziców. Prowadzili bar. Będzie dużo ludzi i będzie muzyka.
!pęknięcia