Laurent zastanawiał się nad takimi rzeczami, ale Victoria zupełnie nie. Wystarczyłoby zerknąć do książki historycznej i przeczytać kilka ustępów o interesującym przedziale czasowym, żeby dowiedzieć się, że teraz to mieli luksusu, a kiedyś to było… Było ciężko. Kiedyś to musieli się ukrywać przed mugolami, bo inaczej kończyli na stosie, albo w inny równie makabryczny sposób. Teraz tez musieli się ukrywać, ale wyglądało to zupełnie inaczej, a że jakiś jeden czarnoksiężnik zastępował drugiego i trząsł znanym światem… Każdy prędzej czy później umierał.
– Chcesz mnie zbajerować? – nawet się przy tym cicho zaśmiała. Też pamiętała to spotkanie, bardzo wiele w jej życiu zmieniło, w pewnym sensie wywróciło jej życie do góry nogami. Sama nie była pewna kto kogo wtedy poderwał, zresztą to nigdy nie było jej celem. Tak jak to, że na jednej nocy się nie skończyło też nie oznaczało, że chodzi tu jedynie o fizyczność i zaspokojenie pożądania. Przynajmniej jej nigdy o to nie chodziło, a o poznanie drugiej osoby, która okazała się być, wbrew wszystkim pozorom, przynajmniej dla niej bardzo wartościowa. – To dobrze – przyglądała mu się, coś jej nie pasowało, ale nie była w stanie powiedzieć co dokładnie, ale jej myśli się na tym zatrzymały: że coś tutaj jest nie do końca tak, jak powinno i jak to zapamiętała. Tylko co? Gdzie? Zmarszczyła nawet na chwilę brwi. I nie, oj nie, nie chodziło wcale o włosy, ale o… o… – Oczywiście, co tylko chcesz – w granicach, oczywiście, bo każdy jakieś miał. Nim jednak ruszyli, gdziekolwiek przejść się chciał Laurent, Duma w końcu się ruszył i dość niechętnie do niej zbliżył, jakby wyczuwał, że coś jest nie do końca tak jak powinno. I miał rację, dobrze wyczuwał – bo nie było. Victoria po prostu poczekała w bezruchu, dając jarczukowi czas na przetworzenie, że to nadal ona. Test najwyraźniej zdała, bo nie rzucił się na nią, tylko mokry psi nos domagał się dotyku i głaskania – i dokładnie to zrobiła.
– Nie martw się, Duma, to ciągle ja – tylko trochę bardziej zimna, bardziej zmartwiona, bardziej zmęczona i bardziej skonfliktowana sama ze sobą. Tyle właśnie mogło się zmienić w przeciągu trzech tygodni. Ach, no i bardziej spragniona jakiegokolwiek kontaktu fizycznego, bo odkąd była jaka była, to bardziej trzymała ręce przy sobie (nie żeby kiedykolwiek była osobą, która nadmiernie przekracza granice strefy komfortu), wystrzegając się tego, by ludzie nie poczuli jaka jest zimna. Te kilka reakcji, których już doświadczyła sprawiły, że bardzo się pilnowała, bo dla niej też to nie było przyjemne – widzieć reakcje innych ludzi na jej przypadkowy dotyk.
– Myślisz że jakieś widma krążące po zamkniętej już teraz Kniei przekonają kogokolwiek? Przez lata nie przekonało ich to, że aurorzy nie mają narzędzia do walki z czarnoksiężnikami, a ci są w różnych miejscach i są dużo bardziej śmiercionośni niż jakieś… dziwne zjawisko, które nie wylało się na całą Wielką Brytanię – chodziło jej o skalę. Jedna Knieja w porównaniu do całych Wysp i tego, że chociażby ludzie Voldemorta mogli być wszędzie… A wcześniej ludzie Grindelwalda. I co? I guzik. W ciszy mieliła słowa Laurenta. I o ile to że tak się w sprawę nagle zaangażował było budujące, to też jej się to do końca nie podobało. Bo bała się, że w końcu stanie mu się jakaś krzywda. Nie miała pojęcia, że był w to aż tak zamieszany jeszcze od początku maja – ale już wyczuła, że ludzie wokół niej ukrywają dużo rzeczy. Być może nawet przed nią. Na przykład ilekroć zastanawiała się dlaczego Brenna ją tak nagle przepraszała zupełnie bez kontekstu, tym bardziej miała wrażenie, ze coś tutaj śmierdzi. – I jak myślisz kto byłby odpowiednią osobą do zajęcia się tematem? – niemalże powtórzyła za nim, zastanawiając się co mu teraz chodzi po głowie.