[15 Kwietnia 1972r.] Rejony Skandynawskie | Nicholas i Cynthia

adnotacja moderatora

Rozliczono - Nicholas Travers - osiągnięcie Piszę, więc jestem

To był długi dzień, pełen niespodzianek. Nie planowała podróży świstoklikiem, a tym bardziej noclegu gdzieś w chatce pośrodku niczego. Nie miała ze sobą niczego, co na taką okazję mieć powinna, nie wspominając o tym, jakie to wydarzenie mogło zrodzić plotki. Bardzo szlachetnym ze strony Nicholasa było odstąpienie jej pokoju z wielkim łóżkiem i wybranie kanapy. Jego przyjaciel chyba naprawdę postrzegał ją, jako materiał na ewentualną Panią Yaxley, co po głębszym zastanowieniu ze wzięciem pod uwagę okoliczności, faktycznie postronnemu obserwatorowi i przypadkowej osobie, mogło przyjść do głowy. Westchnęła, siedząc na łóżku w zamyśleniu, spoglądając w stronę przysłoniętego okna. Było już po północy, ale bez eliksiru nasennego lub odpowiedniego naparu z ziół, Cynthii było ciężko zasnąć. Przeczesywała pasma jasnych włosów grzebieniem, który zawsze miała w torebce, szukając sobie zajęcia. I wtedy właśnie Pani prokurator doznała olśnienia, no tak! Niebo na Islandii weszło już na letnie, powinno być łatwo dostrzec Vege i kilka innych ciekawych ciał niebieskich. Jak mogłaby zignorować taką okazję ze swoją wrodzoną ciekawością i zapałem do nauki? Odłożyła grzebień, a złapała za gruby, niewielki koc, który leżał w nogach łóżka i narzuciła sobie na ramiona, owijając się względnie szczelnie. Złapała buty w dłonie i na boso, najciszej, jak umiała, opuściła pokój, a następnie przemknęła w stronę drzwi wyjściowych. Nie chciała przeszkadzać zarówno Nicholasowi, jak i jego przyjacielowi, pewnie mieli ważne sprawy do załatwienia. Dziewczyna wymknęła się cichutko, łapiąc w płuca głęboki wdech.
Powietrze było rześkie, niebo pozbawione zbędnych chmur. Przyjemny, chłodny dreszcz przemknął po jej skórze, zostawiając gęsią skórkę, a błękitnooka uśmiechnęła się delikatnie pod nosem, rzucając buty na trawę i wsuwając w nie stopy, ruszyła przed siebie. Nie chciała oddalać się daleko, nie znała przecież okolicy. Dom był usytuowany naprawdę ładnie, było mnóstwo pagórków i wrzosowisk dookoła, więc znalezienie odpowiedniego miejsca nie było trudne. Niewiele myśląc, usiadła na ziemi i odchyliła głowę do tyłu, przesuwając spojrzeniem po rozsypanych na niebie punktach. Byłaby naprawdę niemądra, gdyby nie skorzystała z możliwości, którą dostała od losu. Próbowała sobie przypomnieć treści książek astronomicznych, które pochłaniała jeszcze w latach nastoletnich, zauroczona wielkością wszechświata i tym, jak mało o nich wiedzieli mieszkańcy ziemi. Jej uszu dobiegł jakiś szelest, zerknęła w tamtym kierunku, ale uznała to jedynie za spłoszonego zająca. Dźwięk jednak powrócił ze zdwojoną siłą, a gdy z dość spokojnym i obojętnym wyrazem twarzy spojrzała w tamtym kierunku, dostrzegła dwa cienie, sylwetki jawnie męskie. Dotarły jej uszu również głosy, ale nie rozumiała słów targanych wiatrem i szumem otaczających ją wrzosów, więc jedynie wzruszyła ramionami, wciąż nie chcąc przeszkadzać - bo przecież ich spawy jej nie dotyczyły i znów odchyliła głowę do tyłu, spoglądając na niebo. Było dużo piękniejsze, niż to, co mogła zobaczyć z Londyńskich przedmieść lub ze Szkockiego domku letniego. Podobny widok malował się z pokładu statku jej ojca, jednak długo jej na pokładzie nie było. Ciekawe, gdzie teraz pływał Castiel i co działo się z Fergusem?