10.10.2023, 22:37 ✶
Momentami cyrk można było przyrównać do ogromnego placu zabaw. Ferie kolorów, przedmiotów, zabawnych sytuacji, niebezpiecznych, ale epickich akcji. Mógł oczarować każdego, mógł porwać w świat wyobraźni i mamideł, a w tym wszystkim byliśmy my wszyscy. Niby sponiewierani przez życie, ale odnajdujący jakieś uzupełnienie w tej społeczności.
Nie mogłem nie ujrzeć, kiedy oczy Bren rozbłysły. Nie mogłem przeoczyć jej szerokiego uśmiechu. Każdy z nas tu cyrkowców dążył do tego by przykuć czyjąś uwagę dokładnie w taki sposób, najlepiej szerokiej publiki, ale nie umniejszałem nic Bren, bo jej entuzjazm był zarażający. Chwyciłem za ten najostrzejszy z noży, ten prawdopodobnie flynnowy, i zważyłem go w dłoni, obróciłem kilkukrotnie.
- Robi wrażenie, co? - zapytałem, podając jej go ostrożnie. Zapewne taka dzika w obyciu dziewczynka, nie cackała się z ostrzami, ale niestety ja bywałem przewrażliwiony na punkcie bezpieczeństwa. Nie bez powodu byłem wsparciem przy występach, pilnując by było jak najmniej odciętych członków na liście. Taki to już charakter był odpowiedzialnego do przesady Alexandra. - Ale do ćwiczeń proponuję wziąć coś mniej ostrego - zaproponowałem właściwie te noże do ćwiczeń. Na pozór nudne, szare, bez zdobień, ale odpowiednio wyważone. Co prawda, niedawno przeze mnie ostrzone, ale z pewnością nie były taką kosą jak ta czarna bestia z dłoniach Bren.
Zaśmiałem się na jej słowa o moim wzroście. Były uroczo naiwne.
- Może jestem koszmarnie wielki, ale z kolei ty brzmisz na koszmarnie doświadczoną w sprawach mieczowych - zauważyłem do niej. Teraz oboje siedzieliśmy na podłodze przed kolekcjami i wzdychaliśmy jak te dwa łosie do kolekcji, nawet tak na dobrą sprawę nie naszej, a ja też trochę do wspomnień... Zamiast, cóż, wyprowadzić na spacer panienki. Choć może lepiej było porzucać we wnętrzu wozu, do tarczy, żeby nikt nas nie przyuważył.
Złapałem za jeden z tych nudnych noży i wstałem.
- Ja robię sztuczki magiczne ze znikaniem... Bardziej dla mugoli - przyznałem się nieskruszony. Bren wspominała coś o zaklęciach, więc nie obawiałem się używać stricte czarodziejskich sformułowań, choć zwykły mugol to i tak nie znał cyrkowego żargonu, a też za często z klientami nie rozmawialiśmy, więc nie zawsze trzeba było się pilnować. Gorzej było z magią - wtedy już trzeba było zachować szczególną uwagę, a kiedy nie. - Ale potrafię zniknąć przedmioty bez użycia magii, więc to też swego rodzaju sztuka. Ale rzucać umiem. Brat mnie tego nauczył. Jest w tym szczególnie wybitny - stwierdziłem, poprawiając sobie w głowie, że właściwie był. Nieistotne. Złapałem za ostrze sztyletu i odpowiednio wycelowałem w kierunku tarczy. Zawieszonej w głębi pomieszczenia.
Rzuciłem prawie w środek, ale jednak trochę zabrakło.
- Chyba masz okazję mnie przebić - zauważyłem, zachęcając Bren do działania. - Tylko odłóż ten, weź tamten. Nie chcemy potencjalnych urazów chować ani przed twoimi rodzicami, ani przed moim ojcem.
Nie mogłem nie ujrzeć, kiedy oczy Bren rozbłysły. Nie mogłem przeoczyć jej szerokiego uśmiechu. Każdy z nas tu cyrkowców dążył do tego by przykuć czyjąś uwagę dokładnie w taki sposób, najlepiej szerokiej publiki, ale nie umniejszałem nic Bren, bo jej entuzjazm był zarażający. Chwyciłem za ten najostrzejszy z noży, ten prawdopodobnie flynnowy, i zważyłem go w dłoni, obróciłem kilkukrotnie.
- Robi wrażenie, co? - zapytałem, podając jej go ostrożnie. Zapewne taka dzika w obyciu dziewczynka, nie cackała się z ostrzami, ale niestety ja bywałem przewrażliwiony na punkcie bezpieczeństwa. Nie bez powodu byłem wsparciem przy występach, pilnując by było jak najmniej odciętych członków na liście. Taki to już charakter był odpowiedzialnego do przesady Alexandra. - Ale do ćwiczeń proponuję wziąć coś mniej ostrego - zaproponowałem właściwie te noże do ćwiczeń. Na pozór nudne, szare, bez zdobień, ale odpowiednio wyważone. Co prawda, niedawno przeze mnie ostrzone, ale z pewnością nie były taką kosą jak ta czarna bestia z dłoniach Bren.
Zaśmiałem się na jej słowa o moim wzroście. Były uroczo naiwne.
- Może jestem koszmarnie wielki, ale z kolei ty brzmisz na koszmarnie doświadczoną w sprawach mieczowych - zauważyłem do niej. Teraz oboje siedzieliśmy na podłodze przed kolekcjami i wzdychaliśmy jak te dwa łosie do kolekcji, nawet tak na dobrą sprawę nie naszej, a ja też trochę do wspomnień... Zamiast, cóż, wyprowadzić na spacer panienki. Choć może lepiej było porzucać we wnętrzu wozu, do tarczy, żeby nikt nas nie przyuważył.
Złapałem za jeden z tych nudnych noży i wstałem.
- Ja robię sztuczki magiczne ze znikaniem... Bardziej dla mugoli - przyznałem się nieskruszony. Bren wspominała coś o zaklęciach, więc nie obawiałem się używać stricte czarodziejskich sformułowań, choć zwykły mugol to i tak nie znał cyrkowego żargonu, a też za często z klientami nie rozmawialiśmy, więc nie zawsze trzeba było się pilnować. Gorzej było z magią - wtedy już trzeba było zachować szczególną uwagę, a kiedy nie. - Ale potrafię zniknąć przedmioty bez użycia magii, więc to też swego rodzaju sztuka. Ale rzucać umiem. Brat mnie tego nauczył. Jest w tym szczególnie wybitny - stwierdziłem, poprawiając sobie w głowie, że właściwie był. Nieistotne. Złapałem za ostrze sztyletu i odpowiednio wycelowałem w kierunku tarczy. Zawieszonej w głębi pomieszczenia.
Rzuciłem prawie w środek, ale jednak trochę zabrakło.
- Chyba masz okazję mnie przebić - zauważyłem, zachęcając Bren do działania. - Tylko odłóż ten, weź tamten. Nie chcemy potencjalnych urazów chować ani przed twoimi rodzicami, ani przed moim ojcem.