13.10.2023, 23:07 ✶
Podjęte przez niego środki w celu zapewnienia sobie komfortu byłyby dla niej zupełnie zrozumiałe, wszak dotykająca go przypadłość wciąż miała mnóstwo niewiadomych. Sama Cynthia wolała chłód, przyzwyczajona do zimna panującego przy sekcjach i w całym prosektorium, gdzie zwłoki oraz narządy przetrzymywano, aby spowolnić proces rozkładu. Upalne lato było męczące, dlatego była typowym miłośnikiem jesieni lub wiosny, zarówno przez temperatury, chłodne powiewy wiatru, jak i zmiany zachodzące zarówno w przyrodzie, jak i na niebie, które lubiła obserwować.
Zdawała sobie sprawę, że jej perfekcyjnie ułożony plan rozmowy z pewnością ulegnie zmianie, gdy go tylko zobaczy i usłyszy. Że Lou, jak to miał w zwyczaju, uniesie się złością, zazdrością, dumą i uporem, który czasem przebijał ten Cynkowy. Ostatnimi czasy dużo o nim myślała, odciągał ją od obowiązków i ku jej niezadowoleniu, naruszał głęboko ukryte emocje, które tylko wadziły w życiu codziennym. Miała do niego słabość, a w szkole przecież za nim nawet nie przepadała, nie było mowy o żadnych maślanych oczach. Chociaż ich relacja na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat bardzo się zmieniła, czy można było mówić o czymś więcej, czy po prostu o kapryśnej magii ognisk i wianków druidów? Ten artykuł sprawił, że w jej umysł wdarło się jeszcze więcej chaosu. Był Śmierciożercą, nazywali go terrorystą i zbrodniarzem, a ona, ta, która najbardziej na świecie nie chciała się w nic takiego wplątać, pomagała mu i była na każdego jego zawołanie, rumieniąc się niczym podlotek na widok ciemnych, onyksowych tęczówek.
Zaskoczył ją widok, który zastała. Była przyzwoitą, młodą kobietą i nieprzywykła do spoglądania na mężczyzn pozbawionych odzienia wierzchniego, co zresztą w tym przypadku, mógł z niej wyczytać, jak z otwartej księgi. Łapała się przecież na tym, że w jego towarzystwie pozwalała sobie na bycie sobą, a nie tym, kim być musiała i się nauczyła. Podniosła wzrok na jego twarz, czując subtelne rumieńce na polikach i posłała mu pytające spojrzenie, jakby bez słów chciała zapytać o dwie rzeczy: po pierwsze, czy ona mu przeszkodziła w czymś, w czym nie powinno się przeszkadzać i po drugie, dlaczego właściwie otwiera ludziom drzwi pół nagi?
- Zauważyłam, że ostatnio coraz więcej rzeczy robię, które są do mnie niepodobne i nie jestem pewna, czy to zły, czy może dobry znak Lou. - odparła z delikatnym wzruszeniem ramion, a sięgające połowy pleców włosy, zakołysały się leniwie, spływając po nich do przodu. I naprawdę musiała się pilnować, żeby nie przesunąć wzrokiem tam, gdzie jej zwyczajnie nie wypadało — no, może wypadało, ale nie mogła się na niego gapić tak wprost i to jeszcze w drzwiach. Oczywiście mogła zrzucić to chęć przyjrzenia się tatuażom, gdyby zaszła taka potrzeba. Czy atmosfera w tym przypadku nie powinna być gorąca? Dziewczyna nie zapytała jednak, kiwając głową i wchodząc do — jak się okazało po kilku sekundach — dość chłodnego wnętrza.
- Gdybym nie wiedziała, że masz problemy z temperaturą, pomyślałabym, że chcesz przechowywać tu zwłoki. - stwierdziła, czując gęsią skórkę na ciele, ale zupełnie jej to nie przeszkadzało. - Nie wiem, wódki? - wzruszyła ramionami, przesuwając spojrzeniem po wnętrzu z przyczajenia i chęci uniknięcia zagapienia się na niego z tym nieszczęsnym, maślanym wyrazem twarzy. Nawet nie zauważyła, jak smukłe palce zacisnęły się jej w piąstki, jak szybciej zabiło jej serce, bo za wszelką cenę próbowała mieć wszystko pod kontrolą i skupić się na zadaniu, jakie sobie postawiła. Gdy usiadła, uprzednio odpowiednio łapiąc za materiał sukienki i założyła nogę na nogę, pozwalając, aby ten ułożył się lekko na jej nogach, podniosła spojrzenie na gospodarza. - Ewentualnie gorącej kawy, zależnie, na co masz większą ochotę. Chociaż sugerując się kostkami lodu, wolałbyś mrożoną.
Ona nie była dobra w takich sprawach, nie radziła sobie najlepiej z kwestią rozmów o uczuciach, relacjach intymnych i innych rzeczach, które mogłyby pozbawić jej kontroli nad sytuacją. Mogła babrać się we wnętrznościach, ożywiać zwłoki, praktykować nekromancję — z tym nie było żadnego problemu. Jednak znalezienie odpowiednich słów na taką okazję? To już było problematyczne. - Jak się czujesz? Wszystko w porządku? Nie masz nowych objawów? Był u mnie Atre, jego też to dotknęło.
Zdawała sobie sprawę, że jej perfekcyjnie ułożony plan rozmowy z pewnością ulegnie zmianie, gdy go tylko zobaczy i usłyszy. Że Lou, jak to miał w zwyczaju, uniesie się złością, zazdrością, dumą i uporem, który czasem przebijał ten Cynkowy. Ostatnimi czasy dużo o nim myślała, odciągał ją od obowiązków i ku jej niezadowoleniu, naruszał głęboko ukryte emocje, które tylko wadziły w życiu codziennym. Miała do niego słabość, a w szkole przecież za nim nawet nie przepadała, nie było mowy o żadnych maślanych oczach. Chociaż ich relacja na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat bardzo się zmieniła, czy można było mówić o czymś więcej, czy po prostu o kapryśnej magii ognisk i wianków druidów? Ten artykuł sprawił, że w jej umysł wdarło się jeszcze więcej chaosu. Był Śmierciożercą, nazywali go terrorystą i zbrodniarzem, a ona, ta, która najbardziej na świecie nie chciała się w nic takiego wplątać, pomagała mu i była na każdego jego zawołanie, rumieniąc się niczym podlotek na widok ciemnych, onyksowych tęczówek.
Zaskoczył ją widok, który zastała. Była przyzwoitą, młodą kobietą i nieprzywykła do spoglądania na mężczyzn pozbawionych odzienia wierzchniego, co zresztą w tym przypadku, mógł z niej wyczytać, jak z otwartej księgi. Łapała się przecież na tym, że w jego towarzystwie pozwalała sobie na bycie sobą, a nie tym, kim być musiała i się nauczyła. Podniosła wzrok na jego twarz, czując subtelne rumieńce na polikach i posłała mu pytające spojrzenie, jakby bez słów chciała zapytać o dwie rzeczy: po pierwsze, czy ona mu przeszkodziła w czymś, w czym nie powinno się przeszkadzać i po drugie, dlaczego właściwie otwiera ludziom drzwi pół nagi?
- Zauważyłam, że ostatnio coraz więcej rzeczy robię, które są do mnie niepodobne i nie jestem pewna, czy to zły, czy może dobry znak Lou. - odparła z delikatnym wzruszeniem ramion, a sięgające połowy pleców włosy, zakołysały się leniwie, spływając po nich do przodu. I naprawdę musiała się pilnować, żeby nie przesunąć wzrokiem tam, gdzie jej zwyczajnie nie wypadało — no, może wypadało, ale nie mogła się na niego gapić tak wprost i to jeszcze w drzwiach. Oczywiście mogła zrzucić to chęć przyjrzenia się tatuażom, gdyby zaszła taka potrzeba. Czy atmosfera w tym przypadku nie powinna być gorąca? Dziewczyna nie zapytała jednak, kiwając głową i wchodząc do — jak się okazało po kilku sekundach — dość chłodnego wnętrza.
- Gdybym nie wiedziała, że masz problemy z temperaturą, pomyślałabym, że chcesz przechowywać tu zwłoki. - stwierdziła, czując gęsią skórkę na ciele, ale zupełnie jej to nie przeszkadzało. - Nie wiem, wódki? - wzruszyła ramionami, przesuwając spojrzeniem po wnętrzu z przyczajenia i chęci uniknięcia zagapienia się na niego z tym nieszczęsnym, maślanym wyrazem twarzy. Nawet nie zauważyła, jak smukłe palce zacisnęły się jej w piąstki, jak szybciej zabiło jej serce, bo za wszelką cenę próbowała mieć wszystko pod kontrolą i skupić się na zadaniu, jakie sobie postawiła. Gdy usiadła, uprzednio odpowiednio łapiąc za materiał sukienki i założyła nogę na nogę, pozwalając, aby ten ułożył się lekko na jej nogach, podniosła spojrzenie na gospodarza. - Ewentualnie gorącej kawy, zależnie, na co masz większą ochotę. Chociaż sugerując się kostkami lodu, wolałbyś mrożoną.
Ona nie była dobra w takich sprawach, nie radziła sobie najlepiej z kwestią rozmów o uczuciach, relacjach intymnych i innych rzeczach, które mogłyby pozbawić jej kontroli nad sytuacją. Mogła babrać się we wnętrznościach, ożywiać zwłoki, praktykować nekromancję — z tym nie było żadnego problemu. Jednak znalezienie odpowiednich słów na taką okazję? To już było problematyczne. - Jak się czujesz? Wszystko w porządku? Nie masz nowych objawów? Był u mnie Atre, jego też to dotknęło.