[26 lipca 1972] Honorowy pojedynek | Arena

Ciągle blisko, ale nie wystarczająco. Rzucił bluzgiem słyszalnym tylko dla swoich uszu, widząc jak jego zaklęcia nie przebiły się przez blok Notta. Poziom irytacji u Louvaina powoli dobijał granicy ostrzegawczej, wiedząc, że zwycięstwo ucieka mu przez palce. Jednak w żadnym wypadku nie zamierzał odpuszczać nawet na tym etapie. Jeśli nie mógł wygrać z Philipem, to chociaż będzie próbował go dotkliwie zranić. Irytację postanowił zamienić na gniew, a gniew w brutalną siłę zaklęć rozbrajających. Chociaż przez krótki moment w jego głowie zrodziła się myśl by zmienić oręż na bardziej mroczny, czarny wręcz. Myśl szybko stłumił jednak w zarodku, bo cena tego chwilowego ujścia frustracji, była zupełnie nieadekwatna. Nottcik nie był wart członkowstwa w klubie pojedynków, medialnego linczu i problemów prawnych.
Każda obrona była do przełamania, potrzebna była tylko wystarczająca siła ognia. Korzystając z tego, że udało mu się zepchnąć rywala do defensywy kontynuował ostrzał. Kolejne dwa zaklęcia translokacji, które w swojej intencji miały unieść przeciwnika za kostki nad areną, wygestykulował całym ramieniem wkładając w to tyle energii ile mógł. Wciąż obserwował jego ruchy i jeśli tylko zauważył z drugiej strony kontratak, zamierzał uniknąć go, robiąc przewrót w kierunku najbliższej osłony i chowając się za nią.

2x translokacja, aby unieść Philipa za nogi w górę

Rzut Z 1d100 - 29
Akcja nieudana

Rzut Z 1d100 - 83
Sukces!