Wiadomości w tym wątku

Peregrinus Trelawney · 19.10.2023, 09:49 ✶

Subtelna zmiana w zachowaniu Vakela uszła w dużej mierze uwadze Peregrinusa. Przede wszystkim dlatego, że nie widział jego wcześniejszej postawy, lecz również ze względu na to, że skupił się na ich gościu. Obcy, po którym nie wiedział, czego się spodziewać, przyciągał więcej uwagi niż przyjaciel, którego obecność była dla niego od lat naturalną częścią codzienności.
Sam Trelawney zaś podświadomie zajął miejsce obok Dolohova, jak zawsze nieco cofnięty względem niego — tak aby nie odbierać drugiemu wróżbicie pola ani inicjatywy, mimo że w tym kontekście występowali jako równorzędni partnerzy. Trwanie za Vakelem niczym jego cień zbyt mocno weszło mu w nawyk.
Gdy Peregrinus rozpoznał symbol znajdujący się w filiżance, rozbudziło się w nim zaciekawienie. Nie wtrącał się na razie w temat, szczególnie że sam celebryta jeszcze się o nim nie wypowiedział, lecz jeśli nie doszłoby do interpretacji podczas spotkania, gotów był przestudiować ten kształt później, w mniej oficjalnych okolicznościach.
Usta czarodzieja drgnęły w niemrawym uśmiechu po usłyszeniu żartu Erika. Z niejaką trudnością przychodziło mu znalezienie słów do niezobowiązujących, towarzyskich pogawędek i rozwijanie small talku, jednak po zagajeniu stać go było na podstawową grzeczność:
— Miło mi, że się poznajemy. Ciężko było nie słyszeć o najdroższym czarodzieju w Wielkiej Brytanii. Tym bardziej cieszę się, że aby dziś tu pana gościć, nie musieliśmy wykładać na stół podobnych sum.
Pozytywnie zaskoczyło go, że Erik od razu zgodził się mówić i nie trzeba było dociskać go w żaden sposób. Wysłuchał w skupieniu jego relacji, odnotowując w głowie każde słowo. Zerkanie przez magiczny obiekt czy pochłonięcie były popularnymi motywami, na które rutynowo napotykał się podczas zgłębiania wątku zerkania w zaświaty. Sam znał te wrażenia ze swoich doświadczeń. Zaciekawiło go natomiast przeładowanie emocjonalne, które — choć nie było bynajmniej dla niego nowością — zdawało się manifestować w ograniczonej ilości przypadków. Nigdzie nie napotkał tez mogących wskazywać na potencjalne wytłumaczenie tego, że niekiedy osoby u bram świata umarłych zalewane były feerią wrażeń, innym zaś towarzyszyła wyłącznie przytłaczająca pustka.
Temat zaliczał się jednak do delikatnych, a Peregrinus nie był ślepy: widział dyskomfort, w jaki wprawiło Longbottoma opowiadanie o tych wydarzeniach, i bał się go pogłębiać, aby brygadzista nie zamknął się w sobie.
Jednocześnie w żaden sposób nie osądzał mężczyzny. Znał go jedynie z gazet, korespondencji i wzmianek Vakela. Nie miał wystarczająco kontekstów o jego życiu i prywatnych doświadczeniach, aby zwierzenie to było dla niego czymkolwiek ponad relację na interesujący go temat. Bywało, że kontakt z obcym wręcz pomagał ludziom się otworzyć i Trelawney liczył, że to będzie jeden z tych przypadków.
— Te gwałtowne emocje… wystąpiły tylko przed spojrzeniem w ogień czy towarzyszyły panu również w trakcie, panie Longbottom?