21.10.2023, 23:30 ✶
Jego dom wydawał się zatrzymany w czasie. Dokładnie taki sam, jak kiedy oglądany przez Laurenta ostatnim razem, kiedy zajrzał do Snowndonii. Oddalony nieco od innych, tak różniący się od tych pracowniczych, otoczony ścianą drzew, przez które prowadziła szeroka, wyjeżdżona pojazdami ścieżka. Levi wydawał się dbać o to, żeby wszystko pozostawało na swoim miejscu, a z drugiej strony nikt nie ingerował w tę jego bańkę na tyle, by dało się wyłapać wszelkie odstępstwa od reguły.
Drzwi otworzył skrzat, który też wpuścił go do środka bez jakichkolwiek uwag, najpewniej poinstruowany w ten sposób przez Rowle'a. Szybko też dało się usłyszeć kroki dobiegające z tyłu domu, aż wreszcie gospodarz wszedł do salonu, gdzie czekał na niego gość. Levi uśmiechnął się szeroko na jego widok, w paru krokach zbliżając się i zamykając go w mocnym uścisku.
- Cieszę się, że jesteś - rzucił lekko, na moment kładąc mu rękę na ramieniu i przytrzymując bliżej siebie, zanim puścił go wreszcie. Dało się od niego wyczuć delikatny zapach siarki, a kurtka, którą miał na sobie, była chyba osmalona na lewym rękawie. - Kiedy wysyłałem ci list, bałem się, że nie skorzystasz z mojej gościnności, szukając oddechu gdzie indziej, ale widzę że nie mogłeś odmówić urokom Walii. - ściągnął rękawice, rzucając je na jedno z krzeseł, to samo po chwili robiąc z kurtką. Smocza skóra działała cuda, jeśli chodziło o chronienie przed wszelkimi obrażeniami podczas pracy, ale kiedy tylko wchodziło się do domu, robiło się w niej zbyt ciepło. Odetchnął więc głęboko, kiedy tylko wyswobodził się z nadprogramowej warstwy. - Pomyślałem też, że moglibyśmy się przejść nad wodę? Oczywiście, jeśli byś chciał - wzruszył ramionami i wskazał swobodnie na pierwsze lepsze siedzenie, znajdujące się w zasięgu wzroku, oferując w ten sposób Laurentowi zajęcie go, samemu przysiadając na podłokietniku jednego z foteli.
- Jak się czujesz? - zapytał wreszcie, a w jego głosie przebiła się pewna troska o starego znajomego. Kochanka? Przyjaciela? Levi nigdy nie był pewien gdzie konkretnie zaczynała, a gdzie kończyła się ich znajomość, bo na dodatek tych wszystkich plakietek, dochodził jeszcze czas, jakim podzieliły się wykonywane przez nie obowiązki. Jemu jednak wydawało się trochę, że pomimo tego wszystkiego, zaczynali dokładnie z tego samego miejsca, gdzie kontakt przygasł, jakby bez problemu podejmowali rozmowę zawieszoną zaledwie parę chwil temu.
Drzwi otworzył skrzat, który też wpuścił go do środka bez jakichkolwiek uwag, najpewniej poinstruowany w ten sposób przez Rowle'a. Szybko też dało się usłyszeć kroki dobiegające z tyłu domu, aż wreszcie gospodarz wszedł do salonu, gdzie czekał na niego gość. Levi uśmiechnął się szeroko na jego widok, w paru krokach zbliżając się i zamykając go w mocnym uścisku.
- Cieszę się, że jesteś - rzucił lekko, na moment kładąc mu rękę na ramieniu i przytrzymując bliżej siebie, zanim puścił go wreszcie. Dało się od niego wyczuć delikatny zapach siarki, a kurtka, którą miał na sobie, była chyba osmalona na lewym rękawie. - Kiedy wysyłałem ci list, bałem się, że nie skorzystasz z mojej gościnności, szukając oddechu gdzie indziej, ale widzę że nie mogłeś odmówić urokom Walii. - ściągnął rękawice, rzucając je na jedno z krzeseł, to samo po chwili robiąc z kurtką. Smocza skóra działała cuda, jeśli chodziło o chronienie przed wszelkimi obrażeniami podczas pracy, ale kiedy tylko wchodziło się do domu, robiło się w niej zbyt ciepło. Odetchnął więc głęboko, kiedy tylko wyswobodził się z nadprogramowej warstwy. - Pomyślałem też, że moglibyśmy się przejść nad wodę? Oczywiście, jeśli byś chciał - wzruszył ramionami i wskazał swobodnie na pierwsze lepsze siedzenie, znajdujące się w zasięgu wzroku, oferując w ten sposób Laurentowi zajęcie go, samemu przysiadając na podłokietniku jednego z foteli.
- Jak się czujesz? - zapytał wreszcie, a w jego głosie przebiła się pewna troska o starego znajomego. Kochanka? Przyjaciela? Levi nigdy nie był pewien gdzie konkretnie zaczynała, a gdzie kończyła się ich znajomość, bo na dodatek tych wszystkich plakietek, dochodził jeszcze czas, jakim podzieliły się wykonywane przez nie obowiązki. Jemu jednak wydawało się trochę, że pomimo tego wszystkiego, zaczynali dokładnie z tego samego miejsca, gdzie kontakt przygasł, jakby bez problemu podejmowali rozmowę zawieszoną zaledwie parę chwil temu.