[26 lipca 1972] Honorowy pojedynek | Arena

Odgłosy spoza areny, czy to z trybun, lub loży vipowskich nie docierały już do niego nawet w minimalnym stopniu. Był zbyt pochłonięty, zbyt zaaferowany i popadający w furię. Zaklęcia nie docierały celu, lub były rozbijane. Na szczęście tym razem nie potknął się o własne nogi i unik wykonał prawidłowo. Kryjąc się zza osłoną wiedział, że stracił impet i znowu trafił do defensywy, jednak był zbyt rozgniewany, by móc zdecydować się na zaklęcia rozpraszające.
Dlatego przeczekał kilka sekund za osłoną, by rozciągnąć tempo pojedynku na ostatniej prostej, być może uda mu się tym wybić z rytmu rywala. Potem wychylił się odrobinę zza osłony jedynie by zasugerować kierunek w którym zamierza się odsłonić, by od razu odwrócić się i wychylić z przeciwnej strony. Widzenie tunelowe wywołane furią nie pozwoliło mu na nic innego jak dwa kolejne zaklęcia rozbrajające z dziedziny translokacji. Niech chociaż widok Philipa, który zawisł w powietrzu będzie dla niego nagrodą pocieszenia w tym pojedynku. Tak jak przy poprzednich wymianach, i tym razem zamierzał wykonać unik, lecz tym razem, zamiast wykonywać kolejny przewrót, zamierzał paść nisko na podłogę, by zaklęcia przeleciały mu nad głową.

2x translokacja by unieść rywala w powietrzę

Rzut Z 1d100 - 46
Sukces!

Rzut Z 1d100 - 38
Slaby sukces...