Biorąc pod uwagę wszystko, co Sauriel jej powiedział, kobieta w głębi serca wiedziała, że robił to dla niej. Nie chciał jej oszukiwać i mydlić oczu, a przede wszystkim… Skoro zmusili go do podążania za Voldemortem, być może bał się, że jej zrobią to samo? Nie miała okazji go o to zapytać. Nie powiedziała mu wtedy wielu rzeczy, które być może powinna, ale była tak rozemocjonowana, że nawet nie przyszły jej do głowy. A gdy już było po próbie, to Sauriel… Niełatwo było się z nim porozumieć. Prawie się nie uśmiechał, nie żartował, był jak człowiek w głębokiej depresji, którego przerosło bardzo wiele rzeczy. Victorię po prostu bolało to odrzucenie, to, że wyciągnęła do niego pomocną dłoń, a on jej nie chciał. To, że nawet nie chciał spróbować, tylko od razu zakładał, że nic z tego nie będzie. Ale i tak… Pomiędzy nimi padło wiele słów, które nigdy nie powinny. I… martwiła się o niego. Martwiła się o jego duszę, choć po tym co widziała we własnej głowie we wspomnieniach babci, była pewna, że jeszcze nie upadł całkowicie. Jeszcze nie był… człowiekiem.
– To był ostatni raz kiedy ktokolwiek decydował za mnie – powiedziała Brennie cicho. Już zdecydowała, że następnym razem się postawi, a była uparta. Bardzo uparta, chociaż może nie było to widoczne na pierwszy rzut oka. – Planuję się też wynieść z domu. Jakoś od pół roku mam w Londynie nieużywane mieszkanie, na początek tam, ale może kupię dom – już o tym myślała, oglądała różne miejsca, ale chciała tę decyzję przemyśleć. Sporo rzeczy już w Londynie miała, ale chociaż ostatnio już jej się zdarzało tam nocować, to jeszcze nie oznajmiła rodzicom, że się wynosi. Chciała póki co… złapać jakąś równowagę. Ale kto wie, może stanie się coś, co sprawi, że zrobi to nagle, nie dbając o ewentualną awanturę w domu. – A co to da… – wzruszyła ramionami, dając się Brennie objąć. Nawet sama położyła rękę na jej plecach, kiedy już ułożyła głowę na jej ramieniu. – Ciągle nie wiem co zrobić z pierścionkiem. Czy mu go oddać. Ale to nie on go nawet wybierał – przyznała cicho, bo nie miała pojęcia co z tym zrobić. Poprzedni po prostu zostawiła na cmentarzu przy grobie Rosiera, a ten…?
Wyślizgnęła się w końcu z uścisku Brenny, jednak kiedy powiedziała, że nie wszystko jest w porządku, to delikatnie złapała ją za rękę, by pogładzić ją po dłoni swoją lodowato zimną.
– Z wszystkim można sobie poradzić – powiedziała cicho. – Tylko potrzeba na to czasu. Czasami bardzo dużo. Na pewno nie chcesz o tym porozmawiać? – na początku czerwca powiedziała Saurielowi coś podobnego: że ma większe problemy niż jakaś tam więź, która może i ją drażni, ale kiedy był obok, to przynajmniej czuła się tak… spokojnie i na miejscu. Ale jemu to przeszkadzało. A gdy to zerwali, to najmniejszy z problemów nagle urósł do rangi największego i teraz to, że jest Zimną było najmniejszym problemem. Serio. – Autora wywiadu powinni wywalić na zbity pysk za narażanie osoby, której słowa przekręcił – i szczerze była gotowa do tego doprowadzić, bo gość naprawdę pogrywał sobie koncertowo. – Pewnie tak… Dawno go nie widziałam, Albusa w sensie. Utrzymuję kontakt tylko z Horacym – miała rzecz jasna na myśli Horacego Slughorna, mistrza eliksirów. Był opiekunem Ślizgonów i zdecydowanie jej ulubionym profesorem, który dał jej sporo wskazówek i zaszczepił w niej miłość do eliksirów. Klub Ślimaka to był tylko dodatek.