28.10.2023, 02:18 ✶
– Może nawet zatańczmy. To nie może być trudne.
Powiedziała to śmiertelnie poważnie, acz przyznać trzeba było, iż połowę trunku zdążyła już wtedy obalić. Zastanawiała się co może je czekać za oceanem; ile pokus, radości, ile przeszkód, zwłaszcza na drodze misji, którą sprawnie (i odważnie) skonstruowała dla nich Loretta. Dla niej to miały być sielskie wakacje; odpoczynek, tańce, wino, może i zaspokojenie tych bardziej intymnych ciągot, ale przede wszystkim dorwanie Yaxleya i wymierzenie mu zasłużonej kary. Nie nosił się w jej życiu jako szczególnie wyrazista postać. Znała go z korytarzy Ministerstwa, czasem jej nawet posłał oczko, czasem mu nawet odesłała, ale myśl o podrywie raczej szybko się ulatniała, gdy tylko mijali lustrzane odbicia własnych obliczy. Wyglądali trochę jak karykaturalne rodzeństwo przyrodnie, dzielące matkę, cherubinową blondyneczkę, która jednego tygodnia dała się zerżnąć losowemu olbrzymowi z lasów Sherwood, a rok później jej staremu, o którym Diana właściwie nie wiedziała co powiedzieć, bo był tak nijaki, aż trudno było znaleźć jej odpowiednią obelgę.
– Chęć zadawania bólu mężczyźnie nie czyni cię okropną – zawyrokowała, cyzelując głoski na ostatnim słowie. Wzięła haust morskiego powietrza, próbując rozbudzić umysł, który powoli zaczął dryfować po strzępach zgubionych wspomnień - tych, które tak rozpaczliwie próbowała wymazać, spalić i zakopać. Ból odciskał jednakże swe piętno na komórkach, gdzieś tam zostawał, przyklejony jak wirus, zlepiony na dobre z ciałem.
– Jesteś po prostu kobietą, żyjącą w ich świecie, nic innego nam już nie pozostało.
Co on mówi o mnie, jak nie słyszę? Alexander, mam na myśli.
Diana całkiem szczerze chciała jej pomóc. Z sitowia pamięci próbowała wyłuskać fragmenty, które Lorettę mogłyby zadowolić, ale na dobrą sprawę, konkretów, o które zabiegała, nie była w stanie przytoczyć.
Alkohol zakołysał się w opasłym kieliszku, gdy uniosła go ku pełni warg, brocząc usta ciemnym szkarłatem wina. Poczuła, że wino w końcu uderzyło do głowy, a chyboczące statkiem fale zdawały się jedynie potęgować to wrażenie.
– Długo już się ta wasza saga ciągnie, co nie? – rozbawiło ją to, choć po prawdzie to Dianie trochę zazdrościła takiego kundla, który kopnięty i poniżony, po wlaniu w siebie litrów alkoholów oraz innych prochów, trochę markotny, zły, ale wciąż wiernie - zawsze wracał.
– Pewnie bełkocze to samo mi, co tobie – odpowiedziała powoli i niezwykle ostrożnie cedząc słowa. Powściągliwość Diany nie trwała niestety długo, kurek w głowie się odkręcił i wypruł z siebie zaległą substancję, samą prawdę.
Ach, dobra, pierdolić to.
– Wiedz, że jest mi bliższy niż rodzina z krwi, o której nie chcę już nawet pamiętać. Jest bratem, którego nigdy nie miałam, a o którym zawsze marzyłam. Chyba go nawet kocham, nie tak jak myślisz, bo to byłoby obrzydliwe. Szaleje za tobą, jest kompletnym szurem i zawsze do ciebie wróci – przerwała, odpalając szluga którym od razu się zaciągnęła, całkiem stylowo jak na nałogowca.
– Ale to tylko facet. Oni najbardziej kochają to czego nie mogą posiadać. Zdobywają, czasem i długimi latami, a gdy im się już uda, nudzą się i porzucają. Taka już ich natura. Zrób z tym co chcesz, ale to czego płynie w ich żyłach nie da się zmienić.
Powiedziała to śmiertelnie poważnie, acz przyznać trzeba było, iż połowę trunku zdążyła już wtedy obalić. Zastanawiała się co może je czekać za oceanem; ile pokus, radości, ile przeszkód, zwłaszcza na drodze misji, którą sprawnie (i odważnie) skonstruowała dla nich Loretta. Dla niej to miały być sielskie wakacje; odpoczynek, tańce, wino, może i zaspokojenie tych bardziej intymnych ciągot, ale przede wszystkim dorwanie Yaxleya i wymierzenie mu zasłużonej kary. Nie nosił się w jej życiu jako szczególnie wyrazista postać. Znała go z korytarzy Ministerstwa, czasem jej nawet posłał oczko, czasem mu nawet odesłała, ale myśl o podrywie raczej szybko się ulatniała, gdy tylko mijali lustrzane odbicia własnych obliczy. Wyglądali trochę jak karykaturalne rodzeństwo przyrodnie, dzielące matkę, cherubinową blondyneczkę, która jednego tygodnia dała się zerżnąć losowemu olbrzymowi z lasów Sherwood, a rok później jej staremu, o którym Diana właściwie nie wiedziała co powiedzieć, bo był tak nijaki, aż trudno było znaleźć jej odpowiednią obelgę.
– Chęć zadawania bólu mężczyźnie nie czyni cię okropną – zawyrokowała, cyzelując głoski na ostatnim słowie. Wzięła haust morskiego powietrza, próbując rozbudzić umysł, który powoli zaczął dryfować po strzępach zgubionych wspomnień - tych, które tak rozpaczliwie próbowała wymazać, spalić i zakopać. Ból odciskał jednakże swe piętno na komórkach, gdzieś tam zostawał, przyklejony jak wirus, zlepiony na dobre z ciałem.
– Jesteś po prostu kobietą, żyjącą w ich świecie, nic innego nam już nie pozostało.
Co on mówi o mnie, jak nie słyszę? Alexander, mam na myśli.
Diana całkiem szczerze chciała jej pomóc. Z sitowia pamięci próbowała wyłuskać fragmenty, które Lorettę mogłyby zadowolić, ale na dobrą sprawę, konkretów, o które zabiegała, nie była w stanie przytoczyć.
Alkohol zakołysał się w opasłym kieliszku, gdy uniosła go ku pełni warg, brocząc usta ciemnym szkarłatem wina. Poczuła, że wino w końcu uderzyło do głowy, a chyboczące statkiem fale zdawały się jedynie potęgować to wrażenie.
– Długo już się ta wasza saga ciągnie, co nie? – rozbawiło ją to, choć po prawdzie to Dianie trochę zazdrościła takiego kundla, który kopnięty i poniżony, po wlaniu w siebie litrów alkoholów oraz innych prochów, trochę markotny, zły, ale wciąż wiernie - zawsze wracał.
– Pewnie bełkocze to samo mi, co tobie – odpowiedziała powoli i niezwykle ostrożnie cedząc słowa. Powściągliwość Diany nie trwała niestety długo, kurek w głowie się odkręcił i wypruł z siebie zaległą substancję, samą prawdę.
Ach, dobra, pierdolić to.
– Wiedz, że jest mi bliższy niż rodzina z krwi, o której nie chcę już nawet pamiętać. Jest bratem, którego nigdy nie miałam, a o którym zawsze marzyłam. Chyba go nawet kocham, nie tak jak myślisz, bo to byłoby obrzydliwe. Szaleje za tobą, jest kompletnym szurem i zawsze do ciebie wróci – przerwała, odpalając szluga którym od razu się zaciągnęła, całkiem stylowo jak na nałogowca.
– Ale to tylko facet. Oni najbardziej kochają to czego nie mogą posiadać. Zdobywają, czasem i długimi latami, a gdy im się już uda, nudzą się i porzucają. Taka już ich natura. Zrób z tym co chcesz, ale to czego płynie w ich żyłach nie da się zmienić.
Chwasty trzeba wyrywać.