[06 VI 1972, Edynburg, Szkocja] Analiza przedmeczowa || Stanley, Anthony & Sauriel

Jeden kącik ust powędrował ku górze, kiedy Anthony złapał jak śledzik przynętę. Czy tam wódka śledzika. Albo pijący zakąskę? W każdym razie - podłapał. Tekst rzucony w przestrzeń, który wcale nie miał takiego wielkiego pokrycia z rzeczywistością. Bo właśnie tym był - marudzeniem dla marudzenia, pierdoleniem dla pierdolenia... prawda? Nie, magia nie była nudna, za to niektóre jej elementy potrafiły być takie niesatysfakcjonujące! Sauriel wolał ludziom wyrywać paznokcie żywcem niż rzucać Cruciatusa. Dlaczego? Ponieważ Cruciatus zniknie, ale blizny na człowieku pozostaną. I codziennie patrząc w lustro będą przypominały o tym, że strach to najbardziej pierwotna z broni i jedno z najlepszych narzędzi, jakie ludzkość posiadała. Tak czarodzieje jak i mugole. Cruciatus był tak samo leniwy jak przyniesienie różyczki z kwiaciarni dla narzeczonej tylko po to, żeby poczuła się wyjątkowa, ale wcale nie ze szczerą intencją wyróżnienia jej. Róże mogły być piękne - ale jednocześnie jak banalnie się nie prezentowały? Pokręcił tylko głową chcąc tym samym dać znać, że tak - może później, może kiedy indziej. Nie teraz, młody. Był czas na żarty i żarty... to znaczy czas na żarty i powagę. Tak to miało być. Jakkolwiek energia nie buzowała w jego żyłach, daleko mu było do perfekcyjności, tak traktował to, co mieli zrobić, całkowicie poważnie. Wiedział, że Stanley też. Więc należało się skupić na tym, by zrobić to dobrze.

To, jak bardzo Stanley potrafił zmienić swoje nastawienie, kiedy przychodziło mu się na czymś skupić było właśnie tu widać. Sauriel to lubił. Nakręcało go to. Gadki gadkami, ale ten błysk w oku Stanleya był zaraźliwy, sprawiający, że i w nim potrafiła się rozpalić iskra przerywająca marazm jego istnienia. Znieruchomiał, czujnie spoglądając na Stanleya, kiedy ten poczynił nader aż uprzejme besztanie wobec ich koleżki, który mógł tutaj dostać awans. Czerń oczu przeniosła się na twarz Anthony'ego. No proszę... odjeb manianę. Mógł iść w ogień za Borginem, mógł chronić towarzyszy - ale po tych, którzy się nie sprawdzali, przychodził sam. Wystarczyło słówko. Choć akurat Stanley odmówiłby mu przyjemności, samemu za bardzo kochając czarną magię, którą nosił na swoich barkach jak najpiękniejszy z płaszczy. Wiesz coś o strachu, Anthony?

Sauriel wyprostował się i wrócił spojrzeniem do Stanleya, który podsumował to, co miało zostać tutaj osiągnięte. Czy raczej - w jaki sposób miało zostać osiągnięte. I tak, to brzmiało banalnie, prosto i jednocześnie - bezpiecznie. Anthony zresztą... och, dobrze, to było zadanie Stanleya, ale Anthony mógł się popisać. Rookwood nie zamierzał mu odbierać chwili sławy. Ale mógł też zjawiskowo spierdolić i wtedy będą mieli problem. Tym nie mniej Stanley mu ewidentnie ufał i chłopak też chyba rwał się do tego, żeby coś osiągnąć. Czy coś mogło pójść nie tak? Potencjalnie wszystko. Ale Sauriel zazwyczaj w takich sytuacjach uważał, że jeśli coś spierdolisz a masz przy sobie Stanleya to znaczy, że i tak się nic nie spierdoli, bo sobie poradzą. Cokolwiek by się działo. Młodego też nie planował tutaj zostawiać na pastwę lasu. Każdemu coś nie wychodziło. Każdemu mogła się omsknąć ręką. Albo noga i się prawie wyjebałeś na głupi ryj przed Czarnym Panem. Bywa.

- Bardzo ładnie. - Zamruczał z zadowoleniem, zbierając magią dym znad ich wyimaginowanych trybun, by wysnuć z niego czaszkę z wysuwającym się wężem z pyska. Zaraz ta miniaturka znaku, który miał się pojawić w rzeczywistości, zniknęła. Obszedł stół i założył rękę za szyję Anthonyego tak, żeby przejechać swoją martwą, zimną dłonią po jego karku. - Cokolwiek się odwali, pomożemy ci. Więc jak coś spierdolisz to nie panikuj i najpierw znajdź nas. Jasne? - Przechylił głowę, przyglądając mu się z bliska, by zaraz się cofnąć i poklepać go po plecach. Tak dla otuchy.

Albo z ostrzeżenia, że może klepnąć mocniej.

Kiwnął Stanleyowi - we're good. Wszystko było jasne, klarowne i... może ktoś mądrzejszy stworzyłby lepszy plan, ale ten miał jedną zaletę: Saurielowi się podobał. Tak i nawet błysnął kłami, odpowiadając na uśmiech Stanleya.