[5 lipca 1972, Głębina] Kongres Nowej Piwnicy

Stanley był naprawdę szalonym człowiekiem. Kiedy mu tak rzucił, że może jednak zmieniłby rewir, zostawił to Ministerstwo, szczególnie, że cholera, nie wiadomo czy nie rzucą na niego wyroku, zajął się z nim biznesem na Nokturnie to nie sądził, że mężczyzna sobie to tak poukłada, że powie samemu sobie: no, jasne. W PYTĘ. Weźmie, kupi lokal, postawi knajpę w dwa miesiące (czy w ogóle w ile, bo nawet nie był pewien) i już na początku lipca zarządzi wielki opening. O którym dowiedział się zaledwie dzień wcześniej, bo akurat niekoniecznie Sauriel wsłuchiwał się w plotki o tym, kto jaki lokal nabywa. Jego mina, kiedy Staszek go wprowadził do tego miejsca musiała być bezcenna. I bezcennie przecinać ten maraz i nijakość, jaki ostatni wlepiał się i wtapiał w jego osobowość. Nie przyjść. Nie mógłby nie przyjść. Szczególnie, że... Stanley go uszczęśliwił. Nie bardzo wiedział, czy zrobił to bardziej dla siebie samego, czy może dla niego, albo zgodnie z komunistyczną myślą: dla nas i niekoniecznie nad tym dumał. Mulciberowi udało się poruszyć to martwe serce Sauriela i sprawić, że przez dobrych kilka minut stał w tej knajpie jakby się wyłączył. Z początku nawet nie do końca docierało do niego to, że to naprawdę teraz Stanleya.

Przyszedł przed czasem - poczuwał się do tego wręcz zobowiązany. Wyciągnął nawet z kąta swoją gitarę i ją przytargał ze sobą w futerale, której naprawdę dość dawno nie dotykał, nie czując potrzeby. I chociaż wszedł jak do siebie, to jak na czarnowłosego to było bardzo ciche wejście. Wręcz bezszelestne, które sobą prezentował tylko wtedy, kiedy czyjaś głowa miała z łba spaść. Albo przez ostatnie dni od tamtego felernego dnia, po którym Sauriel zachowywał się jak prawdziwy trup za życia. Wypompowany z niemal każdej emocji. Nawet i wiekopomnego marudzenia.

- Ahoy kamraci. - Odezwał się od progu, rozchylając jedną rękę na bok flegmatycznym gestem, jakby gotów był ich tutaj wszystkich wyściskać. Nawet lekki smirk pojawił się na jego ustach, kiedy spojrzał na barmana i Staszka czarnymi oczami. - Czy ja teraz mam się tak zjebanie z wami witać? Dlaczego w ogóle ten morski ton? Przez to moje ciągłe "ay"? - Był świadom tego nawyku, nawet nie bardzo wiedział, skąd go wziął, nie pamiętał. Jak to z nawykami bywa, szczególnie tymi związanymi z mową - ciężko z nimi walczyć.

Staszka faktycznie klepnął po plecach zbijając z nim grabę, a barmanowi uścisnął dłoń, zsuwając futerał z gitarą na boku za ladą. Ubrany w skórzaną kurtkę podparł się przedramionami o blat, spoglądając na rudą, a potem na drzwi wejściowe.

- Jeszcze dwa miesiące temu nie powiedziałbym, że zadomowię się w lokalu Stanleya Mulcibera... - Mruknął niby to sam do siebie, ale w zasadzie dzieląc się ze swoją bratnią duszą tą myślą. Może nawet oczywistą. Czasami miał wrażenie, że przy Stanleyu mógł milczeć i tylko patrzeć mu w oczy, a przesył danych odbywał się sam. Nie trzeba nic mówić. Wystarczy... patrzeć. Chyba po prostu znali się zbyt długo. - Sztos... - Pokiwał parę razy głową, nadal nie mogąc uwierzyć, że stoi w tym miejscu, w tym punkcie, przy Stanleyu. Że osoby, które tu wejdą, będą ich gośćmi. - Naprawdę sztos... - Powtórzył cicho w zamyśleniu.