08.11.2023, 19:49 ✶
Strój jego był prosty, banalny — eleganckie, beżowe spodnie, błękitna koszula, idiotycznie drogie oxfordy, długi, brązowy płaszcz i skórzana aktówka. Wracał z pracy, po pełnej zmianie, chociaż nie miał w niej dzisiaj zbyt wiele do zrobienia. Ironicznie właśnie to zmęczyło go najbardziej. Nie miał żadnego pretekstu, żeby nawet na moment zapomnieć o błędzie, który popełnił wczoraj. Przeoczenie awarii sześciu okolicznych połączeń Sieci Fiuu zdążyło najpewniej zatonąć w morzu drobnej, żmudnej dokumentacji, którą produkował dzień po dniu, jednak myśl o tym absolutnie nie uspokajała jego nerwów. Nie był dobry w łamaniu zasad. Nie był dobry w popełnianiu przestępstw. Jakkolwiek wzniosły był cel tego wszystkiego, nie mógł pozbyć się wrażenia, że powinien znaleźć szlachetniejsze, bardziej godne Malfoya metody osiągnięcia go.
To wszystko powinno być takie proste i jedyny powód, dla którego nie było, to byli ludzie obecnie sprawujący władzę. Pozwolenie czarodziejom półkrwi na obejmowanie jakichkolwiek stanowisk w Ministerstwie było skandalicznym błędem, który wzrastał lawinowo z każdym kolejnym pokoleniem; jak piękne byłoby życie, gdyby wszyscy mężczyźni bardziej kochali idee niż pieniądze.
Obrzucił Lorraine spojrzeniem z ukosa, gdy zapytała go, czy da radę. Nie zamierzał jej odpowiadać. Jak zwykle mówiła bardzo dużo i, jak zwykle, nic ważnego. Mógłby się oburzać o zarzucanie mu nadużywania substancji, ale nie sądził, żeby wyszło mu to na dobre. Gdyby zaczął się bronić, Lorraine zwyczajnie uczepiłaby się czegoś innego. Ona po prostu taka była, z natury złośliwa, z resztą jak większość kobiet.
Nagłe uderzenie w bok wydusiło z niego ciche sapnięcie. Nie stracił równowagi nawet na sekundę, nawet mimo noszenia obuwia, które wybitnie nie nadawało się na przechadzki po mokrym, londyńskim śniegu. Zapomniał spojrzeć na mężczyznę, który przed chwilą się pośliznął, za to odruchowo złapał za ramię kuzynkę, jakby chciał ją siłą postawić do pionu. Opamiętał się w czas i powoli wypuścił jej bark z dziwnie ciepłej dłoni.
— Nie mam — mruknął. — Po co. Ci ona do czegoś. Takiego.
Obrzucił pustym wzrokiem front podrzędnej, biednej galerii, przed którą właśnie stali. Z wywieszonych w oknach ogłoszeń rozpoznawał może dwa nazwiska i uznał to za jasny znak, że nie było to miejsce warte zobaczenia. Poczuł, jak zasycha mu w ustach, kiedy uświadomił sobie, że nigdy nie przyszedłby tu z własnej woli.
— Czy aby nie będziemy rzucać się. W oczy — powiedział niemal szeptem. — Musimy pozostawać w ruchu.
To wszystko powinno być takie proste i jedyny powód, dla którego nie było, to byli ludzie obecnie sprawujący władzę. Pozwolenie czarodziejom półkrwi na obejmowanie jakichkolwiek stanowisk w Ministerstwie było skandalicznym błędem, który wzrastał lawinowo z każdym kolejnym pokoleniem; jak piękne byłoby życie, gdyby wszyscy mężczyźni bardziej kochali idee niż pieniądze.
Obrzucił Lorraine spojrzeniem z ukosa, gdy zapytała go, czy da radę. Nie zamierzał jej odpowiadać. Jak zwykle mówiła bardzo dużo i, jak zwykle, nic ważnego. Mógłby się oburzać o zarzucanie mu nadużywania substancji, ale nie sądził, żeby wyszło mu to na dobre. Gdyby zaczął się bronić, Lorraine zwyczajnie uczepiłaby się czegoś innego. Ona po prostu taka była, z natury złośliwa, z resztą jak większość kobiet.
Nagłe uderzenie w bok wydusiło z niego ciche sapnięcie. Nie stracił równowagi nawet na sekundę, nawet mimo noszenia obuwia, które wybitnie nie nadawało się na przechadzki po mokrym, londyńskim śniegu. Zapomniał spojrzeć na mężczyznę, który przed chwilą się pośliznął, za to odruchowo złapał za ramię kuzynkę, jakby chciał ją siłą postawić do pionu. Opamiętał się w czas i powoli wypuścił jej bark z dziwnie ciepłej dłoni.
— Nie mam — mruknął. — Po co. Ci ona do czegoś. Takiego.
Obrzucił pustym wzrokiem front podrzędnej, biednej galerii, przed którą właśnie stali. Z wywieszonych w oknach ogłoszeń rozpoznawał może dwa nazwiska i uznał to za jasny znak, że nie było to miejsce warte zobaczenia. Poczuł, jak zasycha mu w ustach, kiedy uświadomił sobie, że nigdy nie przyszedłby tu z własnej woli.
— Czy aby nie będziemy rzucać się. W oczy — powiedział niemal szeptem. — Musimy pozostawać w ruchu.