19.11.2023, 17:01 ✶
A gdybym mógł, to ja bym tańczył tu jakąś seksowną sambę, bo nijak nie mogłem się skupić na całej tej tu rozmowie, kiedy miałem przed sobą Panią Boginię, a potem Panią Boginię w niemałym oddaleniu. Wybaczyć mi musiała moja droga przyjaciółka Mewka, ale nie mogłem się oprzeć, nie potrafiłem dostrzec niczego innego, bo ja się oczarowałem, a właściwie oczarowany zostałem, nim nawet jakiekolwiek czary w ogóle rzucono, więc to musiało naprawdę wiele mówić o mnie jako osobie, jako człowieku silnym i zależnym w opór od jednego westchnienia, jednego słowa pani Lorraine. A głos to ona miała melodyjny niczym aria operowa, nie taka opera mydlana, tylko opera mleczna zdecydowanie bardzo.
Może to dobrze, że moja uwaga została skupiona w jednym kącie, bo pewnie smutno, a nawet może przykro by mi się zrobiło na słowo Szlamka, a może zareagowałbym w kompletnie inny sposób, że też panienka Black by mnie zjadła żywcem, a potem wymiotowała, gdyby się zorientowała, że zjadła właśnie szlamę, syna mugola i mugolki. Nie chciałbym nikomu przypadkiem kością w gardle stanąć, więc dobrze się stało.
Ja sobie po prostu siedziałem. Już nie tak grzecznie, bo się kładłem na stole, wręcz na nim roztapiałem, wpatrując się w Panią Boginie, bo tak znienacka mnie ciepło jeszcze większe zalało, jak gdybym z rondelka przelał prosto do swojego brzuszka podgrzane mleczko i teraz mnie tak wypełniało, ogrzewało i paraliżowało, że niemalże ruszyć się nie mogłem, ale wciąż oddychałem, tylko ta ślina... Przetarłem ją - miałem nadzieję - dyskretnie. Pewnie podziękowałbym teraz Maeve, gdyby mnie trzasnęła teraz książką grubą, opasłą, bo siedziałem jak ten zahipnotyzowany i nawet wspomnienie Toma Elddira nie było w stanie mnie oswobodzić z macek zapatrzenia. A przecież Pan Tom, Tom Pan, Pan Szef Zacny Mój Poprzedni to pojeb totalny był i mi groził, groził też mojej rodzinie... jak gdyby pewna tu persona nie zagrała jej i mi, i mi, i mojej rodzinie w sensie równie mocno. Zagryzłem wargi, bo chyba trafiłem do niebios. Taka to śliczna była Pani Bogini Lorraine.
- Ja to obiecuję wam... tak obiecuję wam wszystko - odparłem, tak cicho, rozmarzony totalnie, więc można było mnie łatwo zignorować. Leo przecież opatrzony był wręcz etykietą totalnie nieszkodliwy. Ale ćśś. Kiedy trzeba było, to podrapać delikwenta byłem zdolny do samej krwi kilkukrotnie, ale to nie teraz, może potem albo jak Pani Bogini rozkaże.
Albo Pan Czarny Kot, bo podobne oświadczenia do już dotarły do mojego umysłu, jak przez mgłę, ale dotarły. Bo skoro Czarny Kot, to swój kot. Bo przecież każdy kot dla każdego kota to swojski sojusznik był, a na dodatek jeszcze wróg realny o uwagę publiki w ugłaskiwaniu. Panie Czarny Kocie, ja pana szanuję, ale idźże pan z dala od mojej boginki!!! Nawet wyrwało mi się z gardła ciche, zazdrosne i niezadowolone warknięcie, ale nie powiedziałem nic, bo się opamiętał.
Może to dobrze, że moja uwaga została skupiona w jednym kącie, bo pewnie smutno, a nawet może przykro by mi się zrobiło na słowo Szlamka, a może zareagowałbym w kompletnie inny sposób, że też panienka Black by mnie zjadła żywcem, a potem wymiotowała, gdyby się zorientowała, że zjadła właśnie szlamę, syna mugola i mugolki. Nie chciałbym nikomu przypadkiem kością w gardle stanąć, więc dobrze się stało.
Ja sobie po prostu siedziałem. Już nie tak grzecznie, bo się kładłem na stole, wręcz na nim roztapiałem, wpatrując się w Panią Boginie, bo tak znienacka mnie ciepło jeszcze większe zalało, jak gdybym z rondelka przelał prosto do swojego brzuszka podgrzane mleczko i teraz mnie tak wypełniało, ogrzewało i paraliżowało, że niemalże ruszyć się nie mogłem, ale wciąż oddychałem, tylko ta ślina... Przetarłem ją - miałem nadzieję - dyskretnie. Pewnie podziękowałbym teraz Maeve, gdyby mnie trzasnęła teraz książką grubą, opasłą, bo siedziałem jak ten zahipnotyzowany i nawet wspomnienie Toma Elddira nie było w stanie mnie oswobodzić z macek zapatrzenia. A przecież Pan Tom, Tom Pan, Pan Szef Zacny Mój Poprzedni to pojeb totalny był i mi groził, groził też mojej rodzinie... jak gdyby pewna tu persona nie zagrała jej i mi, i mi, i mojej rodzinie w sensie równie mocno. Zagryzłem wargi, bo chyba trafiłem do niebios. Taka to śliczna była Pani Bogini Lorraine.
- Ja to obiecuję wam... tak obiecuję wam wszystko - odparłem, tak cicho, rozmarzony totalnie, więc można było mnie łatwo zignorować. Leo przecież opatrzony był wręcz etykietą totalnie nieszkodliwy. Ale ćśś. Kiedy trzeba było, to podrapać delikwenta byłem zdolny do samej krwi kilkukrotnie, ale to nie teraz, może potem albo jak Pani Bogini rozkaże.
Albo Pan Czarny Kot, bo podobne oświadczenia do już dotarły do mojego umysłu, jak przez mgłę, ale dotarły. Bo skoro Czarny Kot, to swój kot. Bo przecież każdy kot dla każdego kota to swojski sojusznik był, a na dodatek jeszcze wróg realny o uwagę publiki w ugłaskiwaniu. Panie Czarny Kocie, ja pana szanuję, ale idźże pan z dala od mojej boginki!!! Nawet wyrwało mi się z gardła ciche, zazdrosne i niezadowolone warknięcie, ale nie powiedziałem nic, bo się opamiętał.