[15 Kwietnia 1972r.] Rejony Skandynawskie | Nicholas i Cynthia

Geraldine miała dużo więcej wolności, bo jej najbliżsi już zaakceptowali to, że była jak kot i miała wsparcie. U Cynthii było kwestią czasu to zwodnicze poczucie niezależności, które w jakiś sposób uzyskała. Obydwie były jednak kobietami, które nie wpasowywały się w czasy, w jakich przyszło im żyć. Nazbyt ambitne, zaręczone ze swoją pracą i nieustannie wymagające od siebie więcej. Można było nawet pokusić się o stwierdzenie, że w takich niewiastach drzemała chęć zapisania się na kartach historii inaczej, niż matka i żona. Inaczej, niż ładny dodatek, który przynosił wpływy. Blondynka zawsze chciała osiągnąć sukces, ale taki, który wypracowała własnymi rękami i doświadczeniem, bo przecież ten, który pomogłaby zdobyć rodzina, byłby fałszywym poczuciem spełnienia, niczym więcej.
Miała od samego początku wrażenie, że maska nieco przygłupiej i słodkiej dziewczyny w przypadku Nicholasa Yaxleya nijak się nie sprawdzi. Był chłodny, podobnie, jak Flintówna nie był chyba fanem i ekspertem od niezobowiązujących pogaduszek na temat złośliwości Brytyjskiej pogody lub w kwestii niezbyt smacznej kawy ze stołówki w Ministerstwie. Nie wydawał się człowiekiem, który lubił tracić czas na głupoty. Skupiony na pracy i pełen dystansu, pasował jej w jakiś sposób do tego, do czego przyzwyczajona była w kostnicy. I może dlatego czuła się odrobinę swobodniej? Chociaż wśród tak wielu masek, bez odpowiedniego przedarcia się, trudno było u niej o naturalność.
- W takim razie dziękuje, że zechcesz dotrzymać mi towarzystwa, chociaż naprawdę, nie musisz czuć się zobowiązany. - odpowiedziała, wzruszając delikatnie ramionami, przez co kaskady jasnych włosów zakołysały się leniwie, spływając po ciele w dół, zsuwając się z opatulającego ją koca, który pożyczyła z zajmowanej przez siebie sypialni. Nie musiał czuć się winny, nie zrobił absolutnie niczego. Los po prostu bywał kapryśny. Przyglądała się mężczyźnie w milczeniu, gdy ten zajmował wskazane przez nią miejsce. Trzeba przyznać, że gdyby ktoś zapytał ją kilka godzin wcześniej, czy będzie siedziała akurat z nim w tak.. Niesłużbowej sytuacji, uniosłaby brwi w zaskoczeniu na tak głupi pomysł. Trawa zakołysała się leniwie pod wpływem chłodnego podmuchu wiatru, a kilka kolejnych punkcików zapaliło się na granatowym niebie, przez co było jeszcze jaśniej niż na brukowanych uliczkach Londynu. Przez jego światła, noc traciła swój urok i blask.
- Bezsenność? Był bardzo miły, robi doskonałą herbatę. - wyjaśniła zgodnie z prawdą, bo napar przygotowany przez Arvida i te domowe ciasteczka, zapadały w pamięć. Prawda była taka, że niewielu mężczyzn umiał przygotować dobry napar, nie wspominając o gotowaniu lub pieczeniu, co uchodziło chyba za mało męskie w społeczeństwie magicznego Londynu. - Wyglądasz, jakby coś Cię niepokoiło. - zauważyła jedynie, nie bardzo znając powód wyrazu jego twarzy. Była jednak dobrym obserwatorem, znała się na ludziach, przez lata dopracowywała zarówno swoje metody dostosowywania się, jak i czytania z ich zachowań oraz spojrzeń. Wyprostowała się jednak i idąc jego śladem, objęła mocniej nogi rękoma, opierając na nich wygodnie głowę, skupiając wzrok nie na Nicholasie, a na otaczającej ich przestrzeni. Tym samym dając mu znak, że wcale nie musiał odpowiadać, jeśli nie miał na to ochoty. Była ostatnią przedstawicielką swojej płci, którą można by nazwać wścibską.