21.11.2023, 22:13 ✶
Ucieszyłem się, kiedy wspomniała o kawiarni swojej kuzynki - oznaczało to ni mniej, ni więcej, że zaproszenie zostało przyjęte i będę mógł się odwdzięczyć za pomoc. Fajnie, przynajmniej będę mógł poznać nową duszę, może zarazić cyrkiem, a przy okazji miło spędzić czas. Z reguły tkwiłem całymi dniami w cyrku, rzadko wychodząc poza jego granice, a kiedy już się to zdarzało, to głównie wyrywały mnie do tego obowiązki... biurokratyczne, więc wcale nic dobrego. Dawno temu skończyły się czasy, kiedy nierozważnie umykałem na wolność by nieco pobalować, ale z wiekiem i ze stanowiskiem człowiek robił się bardziej odpowiedzialny, czasami aż zanadto, więc... cieszyłem się bardzo z kawki na mieście.
- Alex jestem. Miło mi - rzuciłem do niej, zastanawiając się chwilę, czy jej nie przytulić tak na powitanie, na przedstawienie się z dobrej strony, ale ponownie się zawahałem. Za rzadko przebywałem z ludźmi spoza cyrku, więc ewidentnie dziczałem. Mrugnąłem do niej okiem i rzuciłem aby krótko. - Zaraz wracam.
Odwróciłem się niemalże niczym primabalerina, po czym w podskokach pokonałem drogę do budynku. Była w tych moich ruchach swego rodzaju delikatność, lekkość, rytmiczność może...? Albo przesadzałem. Cóż, nie na długo mi było tak lekko i tanecznie, bo kupon loteryjny okazał się być przeterminowany. Wtopa pierwsza, że dałem się tak wziąć pod włos sprzedawczykowi. Wtopa druga, że Avelinie wspominałem, że tu mam wygraną do odebrania, a wychodziłem, cóż, z niczym. Dosłownie wychodziłem z niczym aż rozłożyłem bezradnie ręce.
- Niestety, kupon miał złą datę. Nie zwróciłem uwagi - przyznałem nieco zasmucony. To oznaczało, że zostałem bez towaru i bez pieniędzy. Na szczęście miałem trochę oszczędności ze sobą aby zabrać Avelinę na kawę. - Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Obiecałem ci kawę i obietnicy dotrzymam, o ile ty dotrzymasz swojej ze wskazaniem... kawiarni twojej sisotry, tak? - zapytałem niepewny, czy dobrze zapamiętałem. Byłem pewien, że to krewna, ale nie na sto procent, czy aby na pewno tak bliska.
- Mam przeogromną nadzieję, że ma też w menu przepyszne ciastka. Nie będę ukrywał, że jestem łasuchem - zapowiedziałem rozbawiony, mimo wszystko szczęśliwy, że będę miał okazję się poobiadać. Nie było tego po mnie widać, raczej mogłem swobodnie zostać określony mianem zgrabnego, ale zjeść swoje potrafiłem. Czasami z reguły w podwójnych porcjach.
- Alex jestem. Miło mi - rzuciłem do niej, zastanawiając się chwilę, czy jej nie przytulić tak na powitanie, na przedstawienie się z dobrej strony, ale ponownie się zawahałem. Za rzadko przebywałem z ludźmi spoza cyrku, więc ewidentnie dziczałem. Mrugnąłem do niej okiem i rzuciłem aby krótko. - Zaraz wracam.
Odwróciłem się niemalże niczym primabalerina, po czym w podskokach pokonałem drogę do budynku. Była w tych moich ruchach swego rodzaju delikatność, lekkość, rytmiczność może...? Albo przesadzałem. Cóż, nie na długo mi było tak lekko i tanecznie, bo kupon loteryjny okazał się być przeterminowany. Wtopa pierwsza, że dałem się tak wziąć pod włos sprzedawczykowi. Wtopa druga, że Avelinie wspominałem, że tu mam wygraną do odebrania, a wychodziłem, cóż, z niczym. Dosłownie wychodziłem z niczym aż rozłożyłem bezradnie ręce.
- Niestety, kupon miał złą datę. Nie zwróciłem uwagi - przyznałem nieco zasmucony. To oznaczało, że zostałem bez towaru i bez pieniędzy. Na szczęście miałem trochę oszczędności ze sobą aby zabrać Avelinę na kawę. - Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Obiecałem ci kawę i obietnicy dotrzymam, o ile ty dotrzymasz swojej ze wskazaniem... kawiarni twojej sisotry, tak? - zapytałem niepewny, czy dobrze zapamiętałem. Byłem pewien, że to krewna, ale nie na sto procent, czy aby na pewno tak bliska.
- Mam przeogromną nadzieję, że ma też w menu przepyszne ciastka. Nie będę ukrywał, że jestem łasuchem - zapowiedziałem rozbawiony, mimo wszystko szczęśliwy, że będę miał okazję się poobiadać. Nie było tego po mnie widać, raczej mogłem swobodnie zostać określony mianem zgrabnego, ale zjeść swoje potrafiłem. Czasami z reguły w podwójnych porcjach.