23.11.2023, 09:29 ✶
- Zarządzam wykopaliskami, więc można tak powiedzieć. I owszem, muszę zadbać o to, aby nikt nie wpadł w żadną pułapkę, nie uruchomił klątwy ani nie uszkodził znalezisk. Głównie jednak oznacza to dbanie o listy wypłat, układanie harmonogramów i rozdzielanie zadań. Zwłaszcza, że w mojej grupie jest sporo... indywidualistów.
Cathal nie miał intencji przedstawiania swojej pracy jako bardziej fascynującej niż była. Wręcz przeciwnie, o tych najbardziej fascynujący aspektach - przynajmniej dotyczących bieżących prac - nie miał zamiaru wspominać. Nie dzielił się wszystkim, co znaleźli w podziemiach ze światem, i niczym zazdrosny smok siedział niczym na skarbach na swoich teoriach i spekulacjach. Nie życzył sobie, aby Ministerstwo zaczęło w tym głębiej grzebać ani by taki Voldemort wpadł na to, że być może da się wyciągnąć trochę mocy ze starożytnych filarów.
- ...a żona nie dogadująca się z mężem to piekło dla mężczyzny oraz gehenna dla niej - dokończył Shafiq gładko. Nie potrzebował koła ratunkowego Cynthii głównie dlatego, że nie był Castielem: nie był nijak powiązany z Flintem, nie musiał więc wysłuchiwać jego uwag z opuszczoną głową, a i nie należał do mężczyzn nieśmiałych. - Ponieważ nie jestem dziedzicem, nie muszę myśleć o przedłużeniu rodu za wszelką cenę i szukać żony tylko po to, by dała mi dzieci. Abym się ożenił, musiałbym spotkać kobietę, z którą faktycznie chcę dzielić życie i której nie złamie serca, że mąż potrafi zniknąć z domu na miesiące, bo utknął w grobowcu w Egipcie. Nie jest to łatwe, panie Flint.
Mógłby do tego dodać, że taka kobieta nie mogłaby być z nim spokrewniona najmniej trzy, a najlepiej cztery pokolenia wstecz i że zasadniczo w ogóle nie spieszył się do posiadania dzieci. Obawiał się, że mógłby przekazać im dziedzictwo Slytherina, a napatrzył się na matkę dostatecznie długo, by wiedzieć, jakie to może mieć konsekwencje.
Nie wspominając już o tym, że istniało ryzyko, że sam nie pożyje długo w dobrym stanie psychicznym. Ale to nie były rzeczy, o których chciałby wspominać obcemu mężczyźnie.
- W tej chwili nasze znaleziska z Egiptu zostały już przetransportowane, a że nowe prace prowadzę w Walii, nie jest konieczny transport drogą morską. Ale wspomnę ciotce o tej ofercie, być może ona zainteresuje się współpracą - powiedział Cathal dyplomatycznie. Czy faktycznie miał taki zamiar, czy była to zwykła kurtuazja? Ciężko było stwierdzić.
Uśmiechnął się do Cynthii, ledwo widocznie, tylko kącik ust drgnął mu lekko. Nie umknęło jego uwadze, że właściwie nie brała udziału w rozmowie: wykluczona z niej trochę przez ojca, a trochę chyba na własne życzenie. Kolejny element teatrzyku.
Nałożył sobie na talerz trochę mięsa i warzyw, a informacje o widmowej szalupie przyjął z umiarkowanym zainteresowaniem. W jego pracy kontakt z duchami nie był żadną nowością: i z tymi na podobieństwo hogwarckich, i z takimi, które tkwiły po tej stronie związane klątwą, rozpaczą bądź niedokończonymi sprawami, i z tymi, do których wywoływacze duchów sięgali celowo, próbując zadać im kilka pytań. Znał duchy pustyni, krążące po wydmach pod ciemnym niebem, mieszkające pod irlandzkimi kurhanami i zawodzące w mroku starożytnych grobowców. Mógł poznać i duchy morza.
– W takim razie przekonamy się, jeżeli w nocy podniesie się mgła. Mogę poznać morskie duchy – skwitował tylko.
Cathal nie miał intencji przedstawiania swojej pracy jako bardziej fascynującej niż była. Wręcz przeciwnie, o tych najbardziej fascynujący aspektach - przynajmniej dotyczących bieżących prac - nie miał zamiaru wspominać. Nie dzielił się wszystkim, co znaleźli w podziemiach ze światem, i niczym zazdrosny smok siedział niczym na skarbach na swoich teoriach i spekulacjach. Nie życzył sobie, aby Ministerstwo zaczęło w tym głębiej grzebać ani by taki Voldemort wpadł na to, że być może da się wyciągnąć trochę mocy ze starożytnych filarów.
- ...a żona nie dogadująca się z mężem to piekło dla mężczyzny oraz gehenna dla niej - dokończył Shafiq gładko. Nie potrzebował koła ratunkowego Cynthii głównie dlatego, że nie był Castielem: nie był nijak powiązany z Flintem, nie musiał więc wysłuchiwać jego uwag z opuszczoną głową, a i nie należał do mężczyzn nieśmiałych. - Ponieważ nie jestem dziedzicem, nie muszę myśleć o przedłużeniu rodu za wszelką cenę i szukać żony tylko po to, by dała mi dzieci. Abym się ożenił, musiałbym spotkać kobietę, z którą faktycznie chcę dzielić życie i której nie złamie serca, że mąż potrafi zniknąć z domu na miesiące, bo utknął w grobowcu w Egipcie. Nie jest to łatwe, panie Flint.
Mógłby do tego dodać, że taka kobieta nie mogłaby być z nim spokrewniona najmniej trzy, a najlepiej cztery pokolenia wstecz i że zasadniczo w ogóle nie spieszył się do posiadania dzieci. Obawiał się, że mógłby przekazać im dziedzictwo Slytherina, a napatrzył się na matkę dostatecznie długo, by wiedzieć, jakie to może mieć konsekwencje.
Nie wspominając już o tym, że istniało ryzyko, że sam nie pożyje długo w dobrym stanie psychicznym. Ale to nie były rzeczy, o których chciałby wspominać obcemu mężczyźnie.
- W tej chwili nasze znaleziska z Egiptu zostały już przetransportowane, a że nowe prace prowadzę w Walii, nie jest konieczny transport drogą morską. Ale wspomnę ciotce o tej ofercie, być może ona zainteresuje się współpracą - powiedział Cathal dyplomatycznie. Czy faktycznie miał taki zamiar, czy była to zwykła kurtuazja? Ciężko było stwierdzić.
Uśmiechnął się do Cynthii, ledwo widocznie, tylko kącik ust drgnął mu lekko. Nie umknęło jego uwadze, że właściwie nie brała udziału w rozmowie: wykluczona z niej trochę przez ojca, a trochę chyba na własne życzenie. Kolejny element teatrzyku.
Nałożył sobie na talerz trochę mięsa i warzyw, a informacje o widmowej szalupie przyjął z umiarkowanym zainteresowaniem. W jego pracy kontakt z duchami nie był żadną nowością: i z tymi na podobieństwo hogwarckich, i z takimi, które tkwiły po tej stronie związane klątwą, rozpaczą bądź niedokończonymi sprawami, i z tymi, do których wywoływacze duchów sięgali celowo, próbując zadać im kilka pytań. Znał duchy pustyni, krążące po wydmach pod ciemnym niebem, mieszkające pod irlandzkimi kurhanami i zawodzące w mroku starożytnych grobowców. Mógł poznać i duchy morza.
– W takim razie przekonamy się, jeżeli w nocy podniesie się mgła. Mogę poznać morskie duchy – skwitował tylko.