Richard nie liczył za bardzo na to, że Robert przyjdzie go powitać osobiście. Wystarczyło, że skrzat go powiadomi i przekaże, gdzie go szukać. W czasie oczekiwania na informacje, doprowadził się trochę do porządku, przez pogodę na zewnątrz.
- Pan Robert jest w bibliotece.Powiadomił skrzat, zjawiając się tak szybko jak wcześniej zniknął. Richard sięgnął po torbę aby zaraz tam się udać. Rozkład pomieszczeń w domu znał bardzo dobrze na pamięć.
- Przynieś mi kawę.
Polecił, gdyż potrzebował się trochę czymś rozgrzać. Innym niż alkohol, którym zapewne brat go poczęstuje, albo sam się obsłuży.
Dotarłszy pod drzwi biblioteki, Richard otworzył je i wszedł do środka, zamykając za sobą. Robert nie reagował. Wszedł głębiej, rozglądając się po wnętrzu znanego mu pomieszczenia. Tyle lat minęło, a te regały jak stały, tak zostały. Nadal niezapełnione.
Młodszy bliźniak ponownie spojrzał na brata i zmarszczył brwi. Uniósł rękę z torbą na wysokość swojego ramienia i puścił ją, robiąc trochę hałasu uderzenia pełnej torby materiałów o posadzkę, że pewnie i kurz się poruszył. Richard w ten sposób dał znać bratu, że jest już tutaj. W tym pomieszczeniu. Chyba podziałało, kiedy usłyszał swoje imię.
Odparł na stwierdzenie Roberta o spóźnieniu się, aż Richard spojrzał na swój zegarek.
- Może z małym poślizgiem.
Dodał przyznając, że faktycznie miał być może wcześniej. Tak czy inaczej Richard podszedł do Roberta wyciągnąwszy dłoń aby uścisnąć na gest powitania. Uścisków nie potrzebowali. Zaraz po tym, zajął wolny fotel.
- Pogoda. W Norwegii mamy zamieć śnieżną i zasypało mi świstoklik. Podróżowanie tam jest utrudnione.
Usprawiedliwił swoje spóźnienie, zwalając winę na pogodę. W końcu mieli środek zimy. Nic dziwnego, że takie zjawiska pogodowe miały miejsce. Szczególnie na północy Europy.
Skrzat pojawił się na moment w bibliotece, aby na stoliku zostawić kawę dla Richarda, o którą wcześniej prosił.
- Możesz odejść.Żadnego dziękuję, tylko proste odesłanie zaraz po wykonaniu zadania. Skrzaty traktował jak zwyczajną służbę, bez pochwalania i dziękowania za wykonanie polecenia. Stworzenie bez słowa opuściło pomieszczenie.
- Widzę że poważnie wsiąkłeś w temat.
Stwierdził, widząc książkę na kolanach Roberta, oraz odnosząc się do całego bałaganu materiałów na biurku czy stole. Część z tego pewnie leżała na podłodze. Pieczętowanie, runy, historia tego wszystkiego. W Anglii pewnie za wiele z materiałów nie było można dostać. Być może same ogólniki.
Czując potrzebę zapalenia papierosa, Richard wyjął paczkę i zapałki. Wyciągnął jednego i wsadził do ust, aby zapalić z pomocą zapałek. Brata nie częstował wiedząc, że ten lubuje się w cygarach. Jemu zdecydowanie wystarczały papierosy. Były krótkie, ale za to idealne podczas przerwy w pracy aurorskiej. Tego nawyku wyuczył się najpewniej obserwując w młodzieńczych latach Chestera. I tak mu zostało. Z pomocą różdżki przywołał sobie popielniczkę.