25.11.2023, 18:42 ✶
Na mój koci zadek, wcale nie byłem personą skomplikowaną. Prostą w taki sposób, w jaki tylko kot może być prostu, więc z reguły bardziej się ulewałem, ale ogólnie, przynajmniej tak z reguły, w ramach typowych praw fizycznych, chociaż czasami nie. To wszystko zależało od położenia, a przyznam szczerze, że kiedy bywałem pod postacią kota, to świat wydawał się większy, ale jednocześnie bogatszy w warianty spacerowe i przede wszystkim egzystencjalne. Podobnie było ze znajomościami - mogłem kochać albo nienawidzić, więc z Maevę sprawa była prosta. Pokochałem ją i właśnie chciałem jej to obwieścić, ale na moje szczęścio-nieszczęście była rozgadana podobnie jak ja.
I podobnie jak ja, postanowiła być jeszcze bliżej mnie, więc pomimo bólu z wykręconą ręką czy różdżką wbijającą mi się w brzuch jak nie powiem co... Jednocześnie mnie kręciła i zniewalała, i wcale jakoś się jej nie bałem, choć wydawała się być osobą, która wepchnie mi w tyłek wszystko byleby mi zaszkodzić. Kiedyś jeden czarodziej chciał się nadziać na miotłę, ale niestety nie było mnie wtedy na zmianę. Cóż, chyba powinienem się odezwać albo co?
- To ja preferuję być twoim przyjacielem - odparłem, starając się powstrzymać ślinę, coby mi nie umykała spomiędzy warg, bo ja przecież taki łatwy nie byłem, na jakiego wyglądałem. Może sam wcześniej bardzo pragnąłem się do niej przytulić, ale to w granicach rozsądku, zachowania wszystkich kończyn i takich tam, poza tym Maeve zdawała się być emocjonalnie zagubiona, więc postanowiłem jej w tym pomóc.
- Może ojca sobie darujmy, ale chciałbym kiedyś pocałować siebie... Sama wiesz, jakie to byłoby kuszące doznanie, więc... jak będziesz gotowa, to ja bardzo chętnie - zaproponowałem, przewidując bardziej, że się ode mnie odsunie na te słowa i uwolni moje biedne, umęczone bólem ciało. Aczkolwiek, jeśli jednak zdecyduje się na buziaka Leo-Leo, to ja nie będę oponował. Zastanawiałem się, jak to jest się całować z kimś, kto miał moje usta, moje policzki, moją brodą. Byłem przeprzystojny, więc ciekawe, czy bym się zanadto nie podniecił, ale myślę, że zachowałbym fason. - Możesz liczyć, licz bardzo. Mów co trzeba, a ja zrobię... Tę choinkę ogarnąć? Na wczoraj czy może być na jutro? - zapytałem jeszcze, bo mi się przypomniało, że Mewka zamawiała też choinkę w tym chaosie.
Nie wnikałem już, czy zabiła Pana Toma, czy też nie. Może lepiej było nie wiedzieć. Może dzięki temu, nie sieknie jednak mnie i nie uwolni mojej duszy do zaświatów. Miałem jeszcze swoje do zrobienia na tym świecie, a jeszcze nawet nie poczułem pracy chociażby w korporacji.
I podobnie jak ja, postanowiła być jeszcze bliżej mnie, więc pomimo bólu z wykręconą ręką czy różdżką wbijającą mi się w brzuch jak nie powiem co... Jednocześnie mnie kręciła i zniewalała, i wcale jakoś się jej nie bałem, choć wydawała się być osobą, która wepchnie mi w tyłek wszystko byleby mi zaszkodzić. Kiedyś jeden czarodziej chciał się nadziać na miotłę, ale niestety nie było mnie wtedy na zmianę. Cóż, chyba powinienem się odezwać albo co?
- To ja preferuję być twoim przyjacielem - odparłem, starając się powstrzymać ślinę, coby mi nie umykała spomiędzy warg, bo ja przecież taki łatwy nie byłem, na jakiego wyglądałem. Może sam wcześniej bardzo pragnąłem się do niej przytulić, ale to w granicach rozsądku, zachowania wszystkich kończyn i takich tam, poza tym Maeve zdawała się być emocjonalnie zagubiona, więc postanowiłem jej w tym pomóc.
- Może ojca sobie darujmy, ale chciałbym kiedyś pocałować siebie... Sama wiesz, jakie to byłoby kuszące doznanie, więc... jak będziesz gotowa, to ja bardzo chętnie - zaproponowałem, przewidując bardziej, że się ode mnie odsunie na te słowa i uwolni moje biedne, umęczone bólem ciało. Aczkolwiek, jeśli jednak zdecyduje się na buziaka Leo-Leo, to ja nie będę oponował. Zastanawiałem się, jak to jest się całować z kimś, kto miał moje usta, moje policzki, moją brodą. Byłem przeprzystojny, więc ciekawe, czy bym się zanadto nie podniecił, ale myślę, że zachowałbym fason. - Możesz liczyć, licz bardzo. Mów co trzeba, a ja zrobię... Tę choinkę ogarnąć? Na wczoraj czy może być na jutro? - zapytałem jeszcze, bo mi się przypomniało, że Mewka zamawiała też choinkę w tym chaosie.
Nie wnikałem już, czy zabiła Pana Toma, czy też nie. Może lepiej było nie wiedzieć. Może dzięki temu, nie sieknie jednak mnie i nie uwolni mojej duszy do zaświatów. Miałem jeszcze swoje do zrobienia na tym świecie, a jeszcze nawet nie poczułem pracy chociażby w korporacji.