[5 lipca 1972, Głębina] Kongres Nowej Piwnicy

Tak obserwowałem sobie Boginię Lorraine, więc nie umknęło mojej uwadze, że się Maeve do niej zbliżyła, że jaj kładła łapki na ramionach Mlecznobiałego Bóstwa, że była tak blisko, więc mnie tak zazdrość zaczęła zżerać nieszczęsna, bo kiedy chciałem całe spotkanie klęczeć u jej stóp, poniżej jej pięknego majestatu, to mnie do porządku przywoływano, a teraz Mewa... Ona miała jakiś autorytet w tym gronie i może jednak jakąś domieszkę boskiej krwi, bo kiedy tak spojrzałem na nie bez zazdrości, tylko z potencjalnymi korzyściami, to już bardziej podobał mi się duet, ale... wciąż wolałbym być na miejscu Mewki. Czy to było normalne, że właśnie o tym myślałem?
Właściwie, kiedy tak wszyscy mówili o zaufaniu i lojalności. Nie potrafiłem pojąć, czemu to wszystko służyło, czemu zabierało nam czas, który mogliśmy poświęcić między innymi na picie drinków z mlekiem. Właśnie, z mlekiem, które tęsknie stało tam, bo o nim kompletnie zapomniałem, i czekało na rozlanie... Ale rozmowa zeszła na zaufanie i lojalność, a właściwie to skoro tu wszyscy przyszli, to się w akcję zaangażowali, więc reszta to chyba pikuś, nie nie? Czy może ja jednak czegoś nie ogarniałem i teraz powinienem się obawiać, że któreś z moich nowych przyjaciół wbije mi nóż w plecy? Hmm? Bellka wyszła, więc raczej już nie miało być źle, a nawet dobrze...? Choć przyznam szczerze, że gdyby została i posmakowała mojego drineczka, to zmieniłaby mniemanie o Leoleoleo. Pokochałaby mnie z mostu, po prostu. Pewnie prędzej z niego zrzuciła, ale wolałem się łudzić, że jednak potrafiłem zjednać sobie każdego, bo ja to już taki koci urok miałem, ten błysk w oku i cyk-szyk. Choć musiałem przyznać, że na Pana Sauriela, to mi prawie gęba opadła i pewnie bym go papugował, próbując być podobnie poważnym kolesiem, ale znowu przypomniało mi się o mleku.
I los chciał, że wstałem właśnie wtedy, kiedy Stanley prosił o deklaracje. Czy moje powstanie mogli odczytać jako zgodę czy niezgodę? O cholerka! Ja...
- Ja nigdzie się nie wybieram. Ja idę tylko do baru, narobić rabanu... Albo drinka z rabarbaru - rzuciłem jak ten przygłup, w podskokach uwalniając się od krzesła, które chciało mnie jednak zatrzymać przy stole. - Ja to jestem z wami całym sercem swoim. Jak coś trzeba zrobić, to ja zrobię. Ta choinka to też będzie, ale to spokojnie, no nie? - zauważyłem, nawet nie zdając sobie sprawy z tego, że poruszałem temat, o którym rozmawiałem z Maeve i to właściwie raczej tak niepoważnie niż poważnie, ale kto wie? Zawsze dla fanu mogłem przebrać się za Świętego Mikołaja i wparować im tu z choinką w środku lata. Byłem do tego zdolny. Nawet ogarnę taką fancy lokomotywę by sobie po gałęziach popierdalała.
- Ogólnie jak trzeba z tym zaufaniem, może jakieś problemy macie, no ja nie wiem, ale spekuluję, to zawsze możemy zorganizować co czwartek, ale przed południem, bo po południu to ja nie mogę, jakieś koło wsparcia, to ja bardzo chętnie, bez problemu. A jak człowiek się wynurzy, to potem wszelka współpraca to pikuś... A mega tematy przyspiesza alkohol, to ja wam zaraz zaserwuję taki mój popisowy drineczek, moi drodzy. Miód, cud, malina... Właściwie whisky z mlekiem, ale jebniecie... I pierwszą sesję możemy uznać za otwartą, jeśli trzeba - przemówiłem oto ja, pan lekarz, doktór serc i umysłów ludzkich, doktor Helios O’Dwyer na stanowisku. Jak czegoś potrzebujecie, kotynieńki, to możemy zarówno sesyjki zbiorowe, jak i prywatne. Z alkoholem i bez alkoholu. W ubraniu albo też nago... bo po co będziemy się ograniczać, hihi?