25.11.2023, 19:51 ✶
Zaniepokoiłem się bardzo, szczególnie teraz rozbudzony, obserwowałem każdą reakcję Flynna, każdy jego najdrobniejszy ruch, aby odnaleźć potwierdzenie w swych teoriach, tylko byleby nie usłyszeć czegoś, czego tak naprawdę nie chciałem słuchać, a tym bardziej przyjmować do siebie.
A Flynn potrzebował chwili by pozbierać myśli, a przecież rzucenie pomrukiem, że jakieś szatańskie bzdury mu się śniły, wcale nie potrzebowało skupienia, chwili, odpowiedniej pozycji. Bałem się, obawiałem się cholernie, a jeszcze ten księżyc świecił bezdusznie, monotonnie, jak co miesiąc, ale wciąż równie kurewski.
Pokręciłem głową, chcąc zaprzeczyć. To się nie działo. Nic się nie działo. Mogłem śnić, mogłem mieć podłe sny, dokładni takie, jakie miał Flynn w moich snach. Incepcja, tak, ale to było wielce możliwe. Nie kontrolowałem swoich snów, tego, co się w nich działo. To był zlepek symboli, które mogły coś znaczyć, albo być zlepkiem bzdur życia codziennego. Tak mogło być, a jednak Flynn mnie przytulił, unikał kontaktu wzrokowego, a ja popadałem w paranoję, drżałem. A jego słowa nie pomagały. Przy pierwszym zdaniu wpadałem w panikę, a przy kolejnych miałem wrażenie, że tracę grunt pod sobą, że spadam w przepaść, bez dna wciąż i wciąż, nieubłaganie oczekując zderzenia z powierzchnią.
- Nie rozumiem. Flynn, ja nie rozumiem... Czemu zniknąć? Dlaczego zniknąć? Gdzie zniknąć? ...na ile? - pytałem, mówiłem, sam nie wiedziałem. Jedno było zdecydowanie wyczuwalne, że to ostatnie wypowiadałem już z przerażeniem, ze ściśniętym gardłem, walcząc z całym sobą, by to powiedzieć, by oczekiwać odpowiedzi, by się z tym oswoić... może? I nie utracić jednak tego gruntu pod nogami, którego tak usilnie potrzebowałem. Konkretów, chciałem konkretów, inaczej odpłynę. Mieliśmy koniec czerwca, a on mi mówił o sierpniowych występach. Chyba nie zniknie na ponad miesiąc...? I czemu nazywał to zniknięciem? CZEMU NIE PODRÓŻĄ? Czy zamierzał nie wrócić? Czy miał się spóźnić również na kolejne, sierpniowe występy? Kto go zastąpi? On był przecież niezastąpiony. Był naszą gwiazdą! Moją gwiazdą. Nie chciałem go nikim zastępować, a jednak... znikał.
Nie zdawałem sobie sprawy, ale znowu nie oddychałem. Myślałem, głównie myślałem, nie byłem się w stanie skupić na innych rzeczach.
Odepchnąłem się od niego, dłonie ułożyłem na jego piersi i odepchnąłem, tak, ale tylko dlatego by na niego spojrzeć, by to zrozumieć, bo w głowie mi się to nie mieściło. Tego nie było w skrzętnie ułożonych planach działania tego cyrku. Nikt nie wpisał tam nieobecności Flynna, nikt nie brał tego pod uwagę. Właściwie, to ja się tym zajmowałem i... on tam był w tych planach.
- Flynn... Co się dzieje? - zapytałem, bo kompletnie nie rozumiałem. Czemu skrywał twarz przede mną? Czemu nie mówił mi tego wprost, tylko znowu unikał konfrontacji? Miał coś do ukrycia? Czy może znowu się nienawidził i miał za ścierwo największe w związku z...?
@The Edge
A Flynn potrzebował chwili by pozbierać myśli, a przecież rzucenie pomrukiem, że jakieś szatańskie bzdury mu się śniły, wcale nie potrzebowało skupienia, chwili, odpowiedniej pozycji. Bałem się, obawiałem się cholernie, a jeszcze ten księżyc świecił bezdusznie, monotonnie, jak co miesiąc, ale wciąż równie kurewski.
Pokręciłem głową, chcąc zaprzeczyć. To się nie działo. Nic się nie działo. Mogłem śnić, mogłem mieć podłe sny, dokładni takie, jakie miał Flynn w moich snach. Incepcja, tak, ale to było wielce możliwe. Nie kontrolowałem swoich snów, tego, co się w nich działo. To był zlepek symboli, które mogły coś znaczyć, albo być zlepkiem bzdur życia codziennego. Tak mogło być, a jednak Flynn mnie przytulił, unikał kontaktu wzrokowego, a ja popadałem w paranoję, drżałem. A jego słowa nie pomagały. Przy pierwszym zdaniu wpadałem w panikę, a przy kolejnych miałem wrażenie, że tracę grunt pod sobą, że spadam w przepaść, bez dna wciąż i wciąż, nieubłaganie oczekując zderzenia z powierzchnią.
- Nie rozumiem. Flynn, ja nie rozumiem... Czemu zniknąć? Dlaczego zniknąć? Gdzie zniknąć? ...na ile? - pytałem, mówiłem, sam nie wiedziałem. Jedno było zdecydowanie wyczuwalne, że to ostatnie wypowiadałem już z przerażeniem, ze ściśniętym gardłem, walcząc z całym sobą, by to powiedzieć, by oczekiwać odpowiedzi, by się z tym oswoić... może? I nie utracić jednak tego gruntu pod nogami, którego tak usilnie potrzebowałem. Konkretów, chciałem konkretów, inaczej odpłynę. Mieliśmy koniec czerwca, a on mi mówił o sierpniowych występach. Chyba nie zniknie na ponad miesiąc...? I czemu nazywał to zniknięciem? CZEMU NIE PODRÓŻĄ? Czy zamierzał nie wrócić? Czy miał się spóźnić również na kolejne, sierpniowe występy? Kto go zastąpi? On był przecież niezastąpiony. Był naszą gwiazdą! Moją gwiazdą. Nie chciałem go nikim zastępować, a jednak... znikał.
Nie zdawałem sobie sprawy, ale znowu nie oddychałem. Myślałem, głównie myślałem, nie byłem się w stanie skupić na innych rzeczach.
Odepchnąłem się od niego, dłonie ułożyłem na jego piersi i odepchnąłem, tak, ale tylko dlatego by na niego spojrzeć, by to zrozumieć, bo w głowie mi się to nie mieściło. Tego nie było w skrzętnie ułożonych planach działania tego cyrku. Nikt nie wpisał tam nieobecności Flynna, nikt nie brał tego pod uwagę. Właściwie, to ja się tym zajmowałem i... on tam był w tych planach.
- Flynn... Co się dzieje? - zapytałem, bo kompletnie nie rozumiałem. Czemu skrywał twarz przede mną? Czemu nie mówił mi tego wprost, tylko znowu unikał konfrontacji? Miał coś do ukrycia? Czy może znowu się nienawidził i miał za ścierwo największe w związku z...?
@The Edge