28.11.2023, 01:47 ✶
Delikatność jej słów uspokajała go niemal zupełnie, ale wciąż nie czuł się z tym wszystkim za dobrze. Czy to na pewno była miłość? A może po prostu przyzwyczajenie? Czy to, co ich do siebie ciągnęło, to nie była zwykła nostalgia do dobrych momentów, a nie rzeczywiste uczucie, teraz jedynie podsycone jakąś dziwaczną magią? Kurwa, naprawdę chciałby to wiedzieć, zrozumienie wreszcie swojego wnętrza byłoby jak taka zimna morska bryza otulająca policzki w gorący dzień, ale to się pewnie nigdy nie wydarzy. On był jak skała. Wiecznie zamknięty i niespokojny, ale pod grubą, solidną warstwą, której nie dało się skuć bez odpowiednich narzędzi. To aż szokowało, jak wiele człowiek tak pozornie szczery i otwarty potrafił kryć w czeluściach duszy.
- Bycie niezdecydowanym to nie jest bycie kimś złym. Poza tym masz pewnie rację. Jestem okropnym człowiekiem, że w ogóle tak o tym wszystkim myślę.
Bo Eden przecież tam gdzieś o nim teraz myślała. A jeżeli nie teraz, to być może nawiedzi jej myśli za chwilę, kiedy coś skojarzy jej się ze zbliżającym się nieuchronnie spotkaniem. Dla większości świata to musiało być tak piekielnie obrzydliwe, a tu proszę - Auror, człowiek uchodzący za poczciwego, po kolana w gnoju, do którego wszedł z własnej, nieprzymuszonej woli. Musiał być o wiele bardziej zagubiony niż do tej pory myślał.
- W takim razie złammy to. - To zaklęcie, jeżeli to było faktycznie zaklęcie. A kiedy będą pewni, być może wrócą do tej rozmowy ponownie. Albo nie. Ścieżki losu prowadziły go ostatnio w naprawdę dziwne miejsca. - I dlaczego jednorożec? Nie wiesz, że one lubią tylko dziewice? - Parsknął, spoglądając w jej kierunku, wciąż walcząc z niepokojem ogarniającym go zewsząd, teraz to już raczej bez wyraźnego powodu.
Ale niepokój był czymś, co ograniczało ludzi ulegających strachowi. Moody się bał, nawiedzała go coraz to silniejsza paranoja, ale wyuczona brawura nie pozwalała mu się wahać. Ani w chwilach, kiedy musiał walczyć z czarnoksiężnikami, ani teraz kiedy musiał powstrzymać się przed zrobieniem czegoś, czego Mavelle nie chciała. Zamknął ją w oczekiwanym uścisku silnych ramion, pocałował czubek jej głowy w krótki i czuły sposób, a później gładził jej włosy powolnymi ruchami nieco drżącej ręki. Oczywiście, że gdyby decyzja należała do niego, ta scena wyglądałaby inaczej - straciłaby całą swoją przyjacielskość na rzecz palącej żądzy, jakiej nie mógł się wyzbyć, ale linia pomiędzy nimi została zarysowana już lata temu i nie zamierzał jej przekraczać.
- Bycie niezdecydowanym to nie jest bycie kimś złym. Poza tym masz pewnie rację. Jestem okropnym człowiekiem, że w ogóle tak o tym wszystkim myślę.
Bo Eden przecież tam gdzieś o nim teraz myślała. A jeżeli nie teraz, to być może nawiedzi jej myśli za chwilę, kiedy coś skojarzy jej się ze zbliżającym się nieuchronnie spotkaniem. Dla większości świata to musiało być tak piekielnie obrzydliwe, a tu proszę - Auror, człowiek uchodzący za poczciwego, po kolana w gnoju, do którego wszedł z własnej, nieprzymuszonej woli. Musiał być o wiele bardziej zagubiony niż do tej pory myślał.
- W takim razie złammy to. - To zaklęcie, jeżeli to było faktycznie zaklęcie. A kiedy będą pewni, być może wrócą do tej rozmowy ponownie. Albo nie. Ścieżki losu prowadziły go ostatnio w naprawdę dziwne miejsca. - I dlaczego jednorożec? Nie wiesz, że one lubią tylko dziewice? - Parsknął, spoglądając w jej kierunku, wciąż walcząc z niepokojem ogarniającym go zewsząd, teraz to już raczej bez wyraźnego powodu.
Ale niepokój był czymś, co ograniczało ludzi ulegających strachowi. Moody się bał, nawiedzała go coraz to silniejsza paranoja, ale wyuczona brawura nie pozwalała mu się wahać. Ani w chwilach, kiedy musiał walczyć z czarnoksiężnikami, ani teraz kiedy musiał powstrzymać się przed zrobieniem czegoś, czego Mavelle nie chciała. Zamknął ją w oczekiwanym uścisku silnych ramion, pocałował czubek jej głowy w krótki i czuły sposób, a później gładził jej włosy powolnymi ruchami nieco drżącej ręki. Oczywiście, że gdyby decyzja należała do niego, ta scena wyglądałaby inaczej - straciłaby całą swoją przyjacielskość na rzecz palącej żądzy, jakiej nie mógł się wyzbyć, ale linia pomiędzy nimi została zarysowana już lata temu i nie zamierzał jej przekraczać.
Koniec sesji
fear is the mind-killer.