[Litha 1972] Krąg ognisk

Wpakowałem się w niezłe tarapaty. Nie dość, że ledwo uszedłem z życiem na statku, zapewne ponownie namieszałem w swojej przyjaźni z Aveliną, to jeszcze podpadłem spóźnieniem się małżonce, która teraz szła pod rękę u mojego boku. Obawiałem się zlustrować wzrokiem jej twarz, nie wiedząc, jakie emocje na niej zastanę. Kiedy wychodziliśmy z posiadłości, nie była pocieszona, a ja jeszcze wszystko przedłużyłem kąpielą, pozbyciem się paskudnego zapachu mułu i zgnilizny, na domiar złego nie mówiąc jej zbyt wiele o tym, co się ze mną działo.
Sam byłem zdruzgotany tym, co miałem okazję przeżyć. Potrzebowałem czasu, żeby to przemyśleć. Może wtedy opowiem jej - szczątkowo, rzecz jasna - o swoich przygodach. Albo i nie.
Wyprostowałem się dumnie, poprawiając letnią marynarkę z cienkiego materiału. Ciemną. Koszulę pod nią miałem białą. Zresztą, niemalże równie białą miałem twarz, bo nie byłem w stanie nabrać typowych dla siebie kolorów skóry. Zapewne brało się to z wysysania mojej energii przez Perłę Morza, zmęczenie oraz kłótnię z Imogen. Nie chciałem ją denerwować, ale stało się, więc postanowiłem dotrzymać słowa i przybyłem na Lithę. Dla niej, dla synów, też dlatego że wypadało. Stanąłem nawet w kolejce po wianek.
Pochyliłem się w kierunku Imogen by nieco poprawić jej humor. Szepnąłem też słowo na uszko.
- Spójrz na ubiór tej kobiety... Będziesz miała doskonały temat do artykułu - zauważyłem, stwierdzając, że wyglądała fatalnie. Może ekspertem mody kobiecej nie byłem, ale sam osobiście dbałem o wygląd, poza tym uwielbiałem naigrywać się z motłochu. A Imogen, cóż, o niej już mogłem rzec jako specjalistce modowej. Zawsze doskonała, ale niekiedy zbyt odsłonięta. Aż postanowiłem w ramach własnego - aktualnego - nierozgarnięcia zerknąć na sukienkę mojej towarzyszki. Obawiałem się, że w ramach rekompensaty mogła pójść mi na złość z odzieniem.
- O... - wydostało się jednak tylko z moich ust, bo nadszedł czas na nasze wianki. Kto wie? Może poprawią jej humor?

!wianki