02.12.2023, 18:41 ✶
Zamknąłem oczy. Nie wiem, co sobie myślałem, ale bardzo dużo właśnie było ich teraz w mojej głowie, plątały się i walczyły o uwagę, szczególnie ten przeklęty Szekspir stojący na naszej półce oraz zdarzenie sprzed kilku dni nie dawało mi spokoju, ale nie chciałem być człowiekiem wścibskim, wierząc, że jeśli ktokolwiek - w tym przypadku Flynn - kiedykolwiek będzie potrzebował mi o czymś powiedzieć albo po prostu mojej pomocy będzie chciał, to do mnie z tym przyjdzie, ale... Flynn udawał, że sprawy nie było, jak gdyby rozpłynęło się w powietrzu, a teraz jeszcze mi oświadczał przez sen, że znika, zamiast powiedzieć mi to po prostu w twarz w ciągu dnia. To nie było w porządku, więc jak mogłem sam być ok? Aż mnie mierziło by wyjść ze stresy komfortu i powiedzieć, zapytać czy wywrzeszczeć... Szczególnie że to wprawiało mnie w ogromny niepokój. Te sprawy musiały być ze sobą powiązane i, chuj, Flynn już nie wróci. Rozpłynie się, a mi serce pęknie.
Złapałem go za dłonie. Nie mogłem się skupić, kiedy był tak blisko, kiedy dotykał mnie w ten sposób i patrzył na mnie tymi ciemnymi oczami. Wyrażały miłość, oddanie, ale mógł grać tak, jak graliśmy na scenie. Mógł przecież wszystko, czyż nie? Był Flynnem, cyrkowcem The Edgem i... Crowem czy jak mu tam. Złożoną osobowością gotową być najdelikatniejszym i najczulszym człowiekiem świata, usilnie pragnącym miłości i uwagi, ale też brutalną bestią do zabijania, która bez zawahania mogłaby wbić mi nóż w trzewia, jeśli tego wymagałaby sytuacja, czyż nie? Flynn często o tym mówił. Wspominał, że robił naprawdę złe rzeczy, a ja słuchałem jedynie to, co zechciał mi powiedzieć. Więcej z niego nie wyrywałem, czekając aż będzie gotów na kontynuację, ale czy miałby być kiedykolwiek na ten ból, mrok i cierpienie? Na powrót do tego wszystkiego? Czy jeszcze to pamiętał po tych latach czy obijało mu się echem w głowie, znacznie zniekształcone, niewyraźne...?
Cóż, trzymałem go za dłonie, ale nie potrafiłem zrobić nic więcej, jakby czekając na... NIC. Taki był Flynn. Tylko NIC i ucieczka w łóżkowe uniesienia, ale nie mogliśmy tak całe życie. Szczególnie że nie wiedziałem, kim tak naprawdę dla niego byłem pomimo tych wszystkich deklaracji. „Antoniusz i Kleopatra” stojący na naszej półce, z tym zaznaczonym fragmentem dawali mi po prostu w twarz za każdym razem, kiedy tam spoglądałem. Już kruszyli mi serce. W duecie. Chciałem wiedzieć, kim dla niego był czy była Kleopatra.
- Powiedz mi... prawdę, bo wciąż powtarzasz, że póki będę cię chciał, to będziesz... A co ty czujesz? Czego ty chcesz? - zapytałem trochę za ostro, wpatrując się w niego. Właściwie wbijałem we Flynna baczne spojrzenie, bo chciałem wiedzieć, że podłoże na którym wspólnie staliśmy było stabilne, a nie popękane albo fikcyjne. Nie wyobrażałem sobie lecenia w dół, kiedy musiałem być silny i stanowczy. Tego ode mnie wymagał nasz mały świat, nasze cyrkowe życie, a Flynn mi tego nie ułatwiał, robiąc mi z bani rollercoaster. Zawsze mówił niedostatecznie wystarczająco, skrywał się w cieniu tajemnic oraz wychodził na światło pożądania. Nic poza tym.
- Ten chłopak co to był kilka dni temu... Właściwie minął już miesiąc czasu. Potem ten list, przeklęta książka... Ciągle ktoś się kręci w twoim otoczeniu, ktoś obcy, a teraz jeszcze to zniknięcie! Nic mi nie mówisz albo odpowiadasz wymijająco. To nie w porządku, Flynn - zauważyłem, oblizując wargi, kiedy zdałem sobie, że są spierzchnięte, wysuszone. Pragnęły pocałunków tej kurwikleszczowej zmory nieczystej, ale też moje uszy oczekiwały odpowiedzi, a oczy szczerości. I miłości, ale do tego nie chciałem się przyznawać. Bo przecież miłość była wolnością, więc nie chciałem nikogo do niczego zmuszać, a jednak... zmuszałem? - Potrzebuję stabilności Flynn, przynajmniej w uczuciach jej potrzebuję, a nie mogę jej mieć, bo nie wiem, czy wrócisz. Mówisz, że wrócisz. Możesz w ogóle obiecać, że to zrobisz? Jesteś tego pewny?! - zapytałem, już unosząc głos. Aż puściłem jego ręce i usiadłem, bo tak na dobrą sprawę, to nie brałem pod uwagę tego czarnego scenariusza, w którym Flynn umiera, a ja nawet nie wiem, co się z nim dzieje albo że już go nie ma.
@The Edge
Złapałem go za dłonie. Nie mogłem się skupić, kiedy był tak blisko, kiedy dotykał mnie w ten sposób i patrzył na mnie tymi ciemnymi oczami. Wyrażały miłość, oddanie, ale mógł grać tak, jak graliśmy na scenie. Mógł przecież wszystko, czyż nie? Był Flynnem, cyrkowcem The Edgem i... Crowem czy jak mu tam. Złożoną osobowością gotową być najdelikatniejszym i najczulszym człowiekiem świata, usilnie pragnącym miłości i uwagi, ale też brutalną bestią do zabijania, która bez zawahania mogłaby wbić mi nóż w trzewia, jeśli tego wymagałaby sytuacja, czyż nie? Flynn często o tym mówił. Wspominał, że robił naprawdę złe rzeczy, a ja słuchałem jedynie to, co zechciał mi powiedzieć. Więcej z niego nie wyrywałem, czekając aż będzie gotów na kontynuację, ale czy miałby być kiedykolwiek na ten ból, mrok i cierpienie? Na powrót do tego wszystkiego? Czy jeszcze to pamiętał po tych latach czy obijało mu się echem w głowie, znacznie zniekształcone, niewyraźne...?
Cóż, trzymałem go za dłonie, ale nie potrafiłem zrobić nic więcej, jakby czekając na... NIC. Taki był Flynn. Tylko NIC i ucieczka w łóżkowe uniesienia, ale nie mogliśmy tak całe życie. Szczególnie że nie wiedziałem, kim tak naprawdę dla niego byłem pomimo tych wszystkich deklaracji. „Antoniusz i Kleopatra” stojący na naszej półce, z tym zaznaczonym fragmentem dawali mi po prostu w twarz za każdym razem, kiedy tam spoglądałem. Już kruszyli mi serce. W duecie. Chciałem wiedzieć, kim dla niego był czy była Kleopatra.
- Powiedz mi... prawdę, bo wciąż powtarzasz, że póki będę cię chciał, to będziesz... A co ty czujesz? Czego ty chcesz? - zapytałem trochę za ostro, wpatrując się w niego. Właściwie wbijałem we Flynna baczne spojrzenie, bo chciałem wiedzieć, że podłoże na którym wspólnie staliśmy było stabilne, a nie popękane albo fikcyjne. Nie wyobrażałem sobie lecenia w dół, kiedy musiałem być silny i stanowczy. Tego ode mnie wymagał nasz mały świat, nasze cyrkowe życie, a Flynn mi tego nie ułatwiał, robiąc mi z bani rollercoaster. Zawsze mówił niedostatecznie wystarczająco, skrywał się w cieniu tajemnic oraz wychodził na światło pożądania. Nic poza tym.
- Ten chłopak co to był kilka dni temu... Właściwie minął już miesiąc czasu. Potem ten list, przeklęta książka... Ciągle ktoś się kręci w twoim otoczeniu, ktoś obcy, a teraz jeszcze to zniknięcie! Nic mi nie mówisz albo odpowiadasz wymijająco. To nie w porządku, Flynn - zauważyłem, oblizując wargi, kiedy zdałem sobie, że są spierzchnięte, wysuszone. Pragnęły pocałunków tej kurwikleszczowej zmory nieczystej, ale też moje uszy oczekiwały odpowiedzi, a oczy szczerości. I miłości, ale do tego nie chciałem się przyznawać. Bo przecież miłość była wolnością, więc nie chciałem nikogo do niczego zmuszać, a jednak... zmuszałem? - Potrzebuję stabilności Flynn, przynajmniej w uczuciach jej potrzebuję, a nie mogę jej mieć, bo nie wiem, czy wrócisz. Mówisz, że wrócisz. Możesz w ogóle obiecać, że to zrobisz? Jesteś tego pewny?! - zapytałem, już unosząc głos. Aż puściłem jego ręce i usiadłem, bo tak na dobrą sprawę, to nie brałem pod uwagę tego czarnego scenariusza, w którym Flynn umiera, a ja nawet nie wiem, co się z nim dzieje albo że już go nie ma.
@The Edge