Zwierzę totemiczne miało mieć wiele wspólnego z jego posiadaczem, więc dlaczego ćma? Naciągane teorie z trudem to tłumaczyły, jednak wbrew pozorom to nie logika go bardziej przekonywała, a wrażenie. Nie potrafił jasno uzasadnić co go upodabniało do motyla nocnego, lecz w tym samym momencie nie potrafił temu zaprzeczyć. Czuł, że rzeczywiście ma w sobie sporo z ćmy. Nie jest to moment na przytaczanie jego obszernych porównań własnego życia z nocą, a braku matczynej opieki z ciepłem, do którego lgnął, jak do ognia. Tym razem po prostu lgnął do ognia, bo inaczej nie potrafił wytłumaczyć dlaczego coś go kusiło, by wybrać się na Lithę. A może właśnie chodziło o matkę? W końcu tutaj celebrowano tą jedną, konkretną. Tą, którą i Esmé swego czasu był zainteresowany. Właściwie, to zainteresowanie niezupełnie wygasło. Wciąż kowen go intrygował. Nieco mniej samą religią, a nieco bardziej wspólnotą. Ponownie - lgnął do ciepła.
Może jednak miał więcej z ćmy, niż mu się wydawało.
Otrzymany na wstępie wianuszek niemalże natychmiastowo zdjął z głowy. Nie dlatego, że nie pasował do jego stylu, bo ciężko było go o takowy posądzić. Nosił... wszystko to, co mu się podobało niewiele robiąc sobie z norm, mody i innych zasad dyktujących co jest ładne, a co passé. Święto takie jak to prosiło się o lekki strój, zwiewny, nawiązujący do tych kwiatów i sił natury. Ale Rowle wcale nie wyglądał tak niewinnie i delikatnie. W końcu ubrał na siebie, a jakżeby inaczej, skórę. Jak przystało na kaletnika. To, że kończyła się tuż nad biodrami wcale nie było spowodowane brakiem materiału, lecz było decyzją - czy stylową, to pozostawało w opinii innych. Wedle samego Esmé? Zdecydowanie. Miała barwę ciemnobordową, miejscami wiśniowa, a miejscami czarną. Skóra była nieregularnie barwiona, lecz i to był zabieg celowy. Nie była też gruba - lekka i cienka, pozbawiona ćwieków czy innych elementów, by też nie dodawać tej "wizualnej ciężkości". Pozostawała rozpięta, luźno zarzucona, ukazując jego skromnej budowy tors obleczony w zwykłą, białą koszulkę o krótkim rękawie. Nogi okrywały mu ciemne jeansy, niezbyt szerokie, ale zdecydowanie nie za wąskie - musiały być wygodne. Podtrzymane jego ulubionym paskiem o jasnobrązowej barwie. Może mało pasował do reszty stroju, lecz sam w sobie był prawdziwym dziełem kaletniczej sztuki. I, poniekąd tematycznie, miał prostokątną klamrę w barwie mosiądzu na której wygrawerowana była ćma. Na stopach... zwykłe półbuty. Niby czarne, ale jednak ciemnobrązowe, miejscami przetarte do barwy przypominającej tą z paska.
No dobrze, zatem po co zdejmował wianuszek? Czysta ciekawość. Rzemieślnicza ciekawość. Zasiadł gdzieś na boku, nie przeszkadzając nikomu, przyglądając się kwiatom i ziołom. Wianek był ładny, zdecydowanie, ale. Tak, to tyle. Esmé miał swoje "ale", które oznaczało, że coś dało się poprawić. Albo zmienić. Albo wymyślić. Wiedział, że przedmiot jaki znajdował się w jego ręce był tak naturalny, jak i magiczny. Poniekąd było to masło maślane, bo magia była naturalna, ale nie w rozróżnieniu tego czarodzieja. Mając to na uwadze, postanowił przerobić wianuszek, by zrobić z niego bardziej tiarę. Ostrożnie, zważając tak na rośliny co na efekt magiczny, wyplatał pojedyncze zioła i kwiaty, by zdominować nimi "przód". Rozluźnił również cały wianek, by nie tylko przypominał z wyglądu tiarę, ale żeby dało się go nosić właśnie tak - jak tiarę. "Z tyłu" tego tworu brakowało kwiatów, a dominowały zioła, zaś "z przodu" zioła stanowiły jedynie element spajający kwiaty i balansujący estetykę - by nie zrobić nieumyślnego przepychu samymi kwiatami.
Zadowolony z efektu podniósł się, rozglądając po otoczeniu z błyskiem w oku. Potrzebował ofiary. A może królika doświadczalnego? Jasne, była to teraz tiara, a nie wianek, więc dlaczego zakładał jakieś ryzyko? Otóż, w końcu pierwotny twór miał efekt magiczny, a teraz? Teraz cholera wiedziała co się wydarzy, gdy ktoś założy kwiecistą tiarę księżniczki.
Nie podejrzewał, że znajdzie kogoś znajomego. Właściwie nawet nie myślał, by szukać kogokolwiek znajomego. Zamiast tego szukał po prostu osoby o niebanalnej urodzie, by prawdziwie przetestować czy jego drobny rzemieślniczy popis dodawał wdzięku, czy wręcz przeciwnie. Zresztą znalezienie kogokolwiek z jego wąskiej grupy zaznajomionych osób w takim tłumie graniczyło z cudem. Przechadzał się zatem między ludźmi, uważając by nawet przypadkiem nie spojrzeć w ogień. Nie chciał wiedzieć. Jakże nieobfite w emocje było jego życie, a jakże mniej rozpalające emocje byłoby, gdyby wiedział co może go spotkać. Szczęście czy nieszczęście - bez znaczenia. Byleby coś, co pozwoli poczuć, że żyje.
Zatrzymał się nagle wpół kroku jak zamrożony w czasie, znajdując się za plecami Effimery. Jej wdzięk był trudny do przeoczenia, tym bardziej gdy wpasowywała się w jego preferencje wobec urody kobiet, lecz pech chciał, że nieomal jej nie zauważył. Ale za to usłyszał i rozpoznał. Usłyszał też głos mężczyzny, który zaraz odpowiedział na jej... prośbę? Nie, to brzmiało jak życzenie czy może nawet rozkaz. A nieznajomy pan zrobił z tego okup - trzymając wianuszek dla siebie dopóty nie dostanie tańca. Rowle uśmiechnął się do siebie nieznacznie, rzucając w myślach dwa słowa. "Wybacz, bracie". Bratem Esmé ten jegomość zdecydowanie nie był, lecz czuł z nim zwykłe, męskie braterstwo. Szczególnie, że właśnie starał się... może poderwać Effie? Może. A teraz pojawiał się potencjalny rywal - Esmé.
Obrócił się w stronę blondynki, stając tuż za nią, by zaraz bez ceremoniałów po prostu założyć jej swój przerobiony wianuszek na głowę. Wianuszek z plusem. Wianuszek plus dziewięć, chciałoby się rzec. Zaraz wyłonił się zza jej pleców, zaglądając nieco jakby zza jej lewego ramienia, na nią samą.
- Może być tiara? - rzucił, przyglądając się uważnie kobiecie. Ów tiara założona również była tak, jak powinna być noszona, a nie jak wianuszek, toteż niebanalna uroda Effie była podkreślana niebanalnym, a przynajmniej wyjątkowym wianuszkiem. Chociażby dlatego wyjątkowym, że Rowle go poprawił. Albo popsuł - w zależności od punktu siedzenia. - Pozwoliłem sobie na trochę twórczej swobody wobec wianka. - zaraz stanął obok, by nie komplikować tego spotkania. Jeszcze chwilę bezczelnie oceniał pannę Trelawney, jak wyglądała teraz, ozdobiona taką naturalną biżuterią. Po chwili przeniósł swoje ciemne oczy na resztę zebranych - tak mężczyznę, któremu wszedł w drogę, jak i dwójkę obok.- Nie chciałem przeszkadzać. - bzdura, wierutne kłamstwo, ale wypowiedziane z taką gracją i lekkością, jaką z siebie Esmé potrafił wykrzesać. A był niezgorszym kłamcą. Doskonale wiedział, że będzie przeszkadzał. I, poniekąd, właśnie dlatego zdecydował się, że to Effie będzie ofiarą jego tiary. Dzięki temu jego wyskok na Lithę mógł być ciekawszy. Znacznie ciekawszy. - Esmé Rowle, rzemieślnik przeklęty pracoholizmem. - przedstawił się, delikatnie kłaniając się samą głową. Kultura osobista nie była jego mocną stroną, ale stosował swoistą jej karykaturę jako element mający dodać mu czaru. - Nawet tak dziecinne pomysły kiedy pojawią mi się w głowie, to są jak rozkaz. Nie umiem sobie odmówić. - mógłby zamilczeć. Milczenie było nawet w jego stylu w takich sytuacjach, lecz teraz postanowił zagrać dalej. Zobaczyć do czego doprowadzi sytuacja. - A to, że nie znalazłem lepszej modelki, niżeli Effimery, to już jej wina. - chociaż nie dało się winić ludzi za to, że byli po prostu piękni. Nie oni o tym decydowali - o ile nie korzystali z magii, aby to osiągnąć. Tak czy inaczej, na koniec, gdy wymawiał ten dziwnie sformułowany komplement, to przeniósł oczęta na samą gwiazdę - Effie, uśmiechając się do niej nieznacznie. Lubił ją peszyć. Nawet bardzo. Ta sytuacja wydawała się wręcz idealna, by zrobić trochę zamieszania, wywołać trochę emocji, którymi oberwie rykoszetem. Tak, właśnie o to chodziło.
!wianki