04.12.2023, 23:41 ✶
Tak to się kończyło, kiedy chciałem poważnie porozmawiać z Flynnem, wymienić się spostrzeżeniami czy dopytać o coś niewygodnego dla niego. Umykał, wycofywał się, niemalże znikał. Już nie był tą słodką małpką, która uwieszała się na niemalże każdej części mojego ciała, i musiałem przyznać, że mieszanie w moich uczuciach wychodziło mu doskonale. Bo teraz, kiedy trwał odwrócony do mnie plecami, każdą komórką swojego ciała pragnąłem by jednak do mnie wrócił, rozpraszał mnie, ale przynajmniej dalej smyrał gdziekolwiek, był bliżej, bo oznaczałoby to chociaż, że jest tu ze mną, a nie gdzieś tam? W swojej krainie myśli i upadków. W półmroku, pod kołdrą, skryty za swoimi plecami, Tam był niedostępny, zamknięty, wycofany. Czułem wtedy, że go powoli traciłem przy tych stanach.
Westchnąłem ciężko. Nie było to dla mnie łatwe pod żadnym kątem. Fontaine i inne zmory mojego świata... Flynn odwrócony do mnie plecami. Miałem już nawet pęknąć i go dotknąć, przytulić czy cokolwiek, ale po chwili milczenia odwrócił głowę w moim kierunku. Pewnie zaparłoby mi dech, gdyby nie zadał pytania o moje pojęcie stabilności.
- Boję się, Flynn, że już nigdy więcej cię nie zobaczę - odparłem w odpowiedzi na to pytanie, bo co mogłem rzec? Że pęknę totalnie, kiedy zniknie? Że nie mógł tego zrobić? Że jebałem Fontaine i jakiekolwiek urzędniczki, które mu groziły? Musiałem być rozważny. Myśleć o dobru Flynna, ale też o dobru cyrku. Nie o sobie. Co, jeśli serio groziło mu więzienie? Co, jeśli ta przysługa była lepszym rozwiązaniem? Flynn wydawał się wiedzieć, co robi, ale obawiałem się, że mógł zostać zanadto wykorzystany. Nie miał własnego zdania. Zawsze wzruszał ramionami. I co, jeśli jednak...?
- Nie chciałbym... by groziło ci niebezpieczeństwo. Wolę, kiedy jesteś tu albo na dachu tego wozu, albo gdziekolwiek w tym cyrku... Wtedy wiem, że wszystko jest jak należy ze mną, ale kiedy ciebie nie ma, a jeszcze jak ma ciebie nie być tak długo... - zacząłem, ale bałem się sam tych myśli, tej przyszłości, co ma nadejść, mroku, beznadziei, marazmu. - Potrzebuję cię by czuć się normalnie. Tu w środku - odparłem, jedną ręką dotykając swojej piersi by drugą sięgnąć ku Flynnowi. Potrzebowałem poczuć jego ciepło, bo nie ręczyłem za siebie.
Pokręciłem głową. Nie miałem pojęcia, czy to miało jakikolwiek sens. Uczonym, psychologiem ani poetą nie byłem, ale po prostu nie chciałem stracić Flynna. Uzależniłem się od niego i od jego obecności. Jak za dawnych, starych czasów, ale na nowy, inny sposób.
- I nie możesz mi obiecać, że wrócisz... - zauważyłem już szeptem, odwracając wzrok, a wtedy moje spojrzenie znowu padło na książkę. Tę przeklętą książkę. - Od kogo dostałeś tę książkę? Kim dla ciebie jest ta osoba? - zapytałem bez ogródek. Wciąż nie powróciłem na niego wzrokiem, bo się bałem. Stchórzyłem po prostu. Nie mogłem przyjąć do siebie myśli, że mógłby kochać kogoś innego, a jednak... Fontaine chociażby.
@The Edge
Westchnąłem ciężko. Nie było to dla mnie łatwe pod żadnym kątem. Fontaine i inne zmory mojego świata... Flynn odwrócony do mnie plecami. Miałem już nawet pęknąć i go dotknąć, przytulić czy cokolwiek, ale po chwili milczenia odwrócił głowę w moim kierunku. Pewnie zaparłoby mi dech, gdyby nie zadał pytania o moje pojęcie stabilności.
- Boję się, Flynn, że już nigdy więcej cię nie zobaczę - odparłem w odpowiedzi na to pytanie, bo co mogłem rzec? Że pęknę totalnie, kiedy zniknie? Że nie mógł tego zrobić? Że jebałem Fontaine i jakiekolwiek urzędniczki, które mu groziły? Musiałem być rozważny. Myśleć o dobru Flynna, ale też o dobru cyrku. Nie o sobie. Co, jeśli serio groziło mu więzienie? Co, jeśli ta przysługa była lepszym rozwiązaniem? Flynn wydawał się wiedzieć, co robi, ale obawiałem się, że mógł zostać zanadto wykorzystany. Nie miał własnego zdania. Zawsze wzruszał ramionami. I co, jeśli jednak...?
- Nie chciałbym... by groziło ci niebezpieczeństwo. Wolę, kiedy jesteś tu albo na dachu tego wozu, albo gdziekolwiek w tym cyrku... Wtedy wiem, że wszystko jest jak należy ze mną, ale kiedy ciebie nie ma, a jeszcze jak ma ciebie nie być tak długo... - zacząłem, ale bałem się sam tych myśli, tej przyszłości, co ma nadejść, mroku, beznadziei, marazmu. - Potrzebuję cię by czuć się normalnie. Tu w środku - odparłem, jedną ręką dotykając swojej piersi by drugą sięgnąć ku Flynnowi. Potrzebowałem poczuć jego ciepło, bo nie ręczyłem za siebie.
Pokręciłem głową. Nie miałem pojęcia, czy to miało jakikolwiek sens. Uczonym, psychologiem ani poetą nie byłem, ale po prostu nie chciałem stracić Flynna. Uzależniłem się od niego i od jego obecności. Jak za dawnych, starych czasów, ale na nowy, inny sposób.
- I nie możesz mi obiecać, że wrócisz... - zauważyłem już szeptem, odwracając wzrok, a wtedy moje spojrzenie znowu padło na książkę. Tę przeklętą książkę. - Od kogo dostałeś tę książkę? Kim dla ciebie jest ta osoba? - zapytałem bez ogródek. Wciąż nie powróciłem na niego wzrokiem, bo się bałem. Stchórzyłem po prostu. Nie mogłem przyjąć do siebie myśli, że mógłby kochać kogoś innego, a jednak... Fontaine chociażby.
@The Edge