Krucza poczta

List był zaadresowany do niejakiej Fleur Ball, ale kruk Perseusa był pijany lub niespełna rozumu, więc zaniósł do cyrku. W kopercie znajdował się cienki tomik mugolskiej poezji autorstwa Sylvii Plath.

Dolina Godryka, czewiec 1972

Szanowna Pani Ball,

Jestem wielce rad, że mój poprzedni list zastał Panią w zdrowiu.

Dziękuję za książki. Poezję pochłonąłem w jeden wieczór, zatem odsyłam tomik z powrotem. Przy mojej rodzinie niebezpiecznie jest trzymać takie rzeczy w mieszkaniu; już sporo ryzykuję mugolskimi ksiażkami o ludzkich umysłach, choć to, z racji mojego zawodu, można jeszcze jakoś wytłumaczyć. Zainteresowania niemagiczną kulturą już niestety nie. Pociesza mnie myśl, że za niespełna dwa miesiące znów się ożenię, wyprowadzę do nowego domu i nałożę na swoją bibliotekę silne zabezpieczenia. Nie mogę zrobić tego w obecnym mieszkaniu, bowiem moja wspaniała, lecz niewątpliwie wścibska matka zrobiłaby się podejrzliwa, gdyby nagle nie mogła wejść do mojego gabinetu. Być może zna Pani kogoś dyskretnego, kto za odpowiednią opłatą mógłby się tego podjąć?

Odeślę resztę, jak tylko skończę.

Z wyrazami szacunku,

P.B.