Robert znał zasady, które obowiązywały w Hogwarcie. Wszak sam nadal był uczniem i co za tym idzie - musiał ich przestrzegać. Kto jednak w tym wieku nigdy nie zrobił czegoś niewłaściwego? Lekkomyślnego? Po prostu głupiego? Kto w tym wieku nie zdecydował się choćby ten jeden raz na to aby złamać obowiązujące zasady? Młodość rządziła się swoimi prawami. Dzieciakom czasem należało odpuścić.
Tylko czy to aby na pewno był ten konkretny moment?
W świetle ostatnich wydarzeń, wątpliwości były więcej niż uzasadnione.
- Naprawdę myślisz, że ja, Richard i Twój brat, moglibyśmy mieć z tym coś wspólnego? - nerwy nadal nie ustępowały, ale pomimo tego Robert nie poddawał się. Jeszcze. Tym razem postawił jednak na coś innego. Chester przecież ich znał. Znał bliźniaków. Znał swojego brata. Tych kilka lat temu zdarzało mu się nawet narzekać, kiedy zmuszony był się nimi opiekować. Zapewne wolał w takich momentach zajmować się innymi sprawami, ale było jak było. - Nie tknąłbym szlamy, to nie byłoby tego warte.
Podobne zapewnienia mógłby wygłosić w kontekście Aureliusa. Znał go wiele lat. Był przekonany, że Burke nie był złym dzieciakiem, choć oczywiście świętym nikt by go nie nazwał. Miał swoje za uszami. Aczkolwiek kto w wieku tych nastu lat niczego nie przeskrobał? Na pewne rzeczy należało spojrzeć przez palce. Przymknąć oko.
Łatwo było komuś zniszczyć życie. Cofnięcie wyrządzonej krzywdy... tutaj już zaczynały się schody. Niekiedy były one naprawdę strome.
- I nie wiem od kiedy opuszczanie dormitorium miałoby czynić z nas przestępców. Nie powiesz chyba, że sam nigdy tego nie zrobiłeś? - dodał. Był już tym wszystkim trochę zmęczony. Zrezygnowany. Jeśli nawet Chester mu w tych okolicznościach nie ufał, to jaką Robert mógł mieć pewność, że również inni nie uznają go za współwinnego; że nie poniesie konsekwencji z powodu jakiejś cholernej szlamy? Ostatecznie, kogoś trzeba było pociągnąć do odpowiedzialności.
Tylko czy faktycznie mieliby pociągnąć do niej czarodzieja czystej krwi, na dokładkę pochodzącego z dobrej rodziny? O swoich przecież należało dbać. Wyciągnąć w ich stronę pomocną dłoń, kiedy zachodziła taka potrzeba.
Szkoda, że Robert nie myślał o tym w ten sposób.
Szkoda, że Francis Mulciber nigdy nie pozwolił swoim dzieciakom odczuć, że w razie takiej potrzeby stanie za nimi murem; że mogą liczyć na jego wsparcie.
Przytłoczony przez naciskającego, węszącego Chestera, oparł się o ścianę. Zwiesił głowę, ramiona. Nie wyglądał na pewnego siebie dzieciaka. Nie wyglądał jak ten czarodziej, w którego gabinecie za trochę ponad 20 lat będą spędzać długie godziny na omawianiu różnych planów; opcji.