Istniał pewien standard, do którego przywykł Morpheus i Florence właśnie go prezentowała. Lubił porządek w ich domu, co prawda bywał tam raczej rzadko, ale zwykle bez zapowiedzi i przestrzeń zawsze wyglądała nieskazitelnie. Chaos jego rodzinnego domu wielokrotnie doprowadzał go do szału, nie dlatego, że sam w sobie był zły, ale nie dało się myśleć, gdy setki słów wymawianych przez wiele osób nakładały się na przebłyski przyszłości. Czas często gwałcił jego umysł niekontrolowanym otwarciem umysłu na przyszłość, co sprawiało, że tylko mocne środki nasenne pozwalały mu wyciszyć siebie i całość dookoła.
Nie rozstając się z paczką, przeszedł do bawialni i usiadł na kanapie, kładąc ją obok siebie, tak aby dotykała jego nogi jednym bokiem. Poprawił nieco krawat, aby wyglądać poprawnie, nawet jeśli pora powoli stawała się nieadekwatną na jakiekolwiek wizyty.
— Herbata, z mlekiem, bez cukru, poproszę — ale wizja powiedziała jej, że woli kawę, doprawioną w ten sam sposób, jednam jakieś obce tykanie zegara i zapach pościeli wraz z wrażeniem później nocy i przemęczenia organizmu, sugerowały, że lepiej zostać przy tym, o co poprosił. — Mogłaby pani zrobić głośniej?
Wskazał głową na radio.
— Teraz wszyscy będą mówili, że widzieli coś niepokojącego w Tomie, ale tak nie było. Ulubieniec. Prefekt. A teraz coś mu odbiło, jemu i zbyt wielu innym osobom i myśli, że może terroryzować społeczeństwo...
Zamilkł, zanim wygada za dużo, nie chcąc powiedzieć, jak radykalne miał poglądy, bo mogło mu to narobić wrogów. Widocznie owo ogłoszenie wojny stanowiło cierń w jego boku, niezrozumiałe aż dla kogoś, kto generalnie jest bezpieczny, zdenerwowanie. Postukał palcami po zamszu podłokietnika. Postulaty Riddle'a prezentowały się śmiesznie i groteskowo utopijnie, jeśli tak można nazwać powrót do jarzma niewolnictwa.
— Jak źle jest w Mungu?
Czarodziej unikał szpitali, aby nie widzieć końca tych, którzy martwili się zabiegiem, nie chciał widzieć braku przyszłości tych, którzy przeżyli zbyt mało i okrucieństwa ozdrowienia tych, którzy zmarnowali życie na bycie nikczemnymi jednostkami. Szpitale przytłaczały go i sprawiały, że wątpił w sens jasnowidzenia i widział je bardziej jako przekleństwo niż cokolwiek innego, zwłaszcza, gdy Apollo stawał się pijanym bogiem i torturował swego syna kolejnymi wizjami.