15 kwietnia 1972
Theon & Sebastian
Im dłużej mieszkał w Londynie, tym rzadziej pojawiał się w rodzinnej posiadłości. Zajęty swoimi sprawami, z coraz większym trudem znajdywał czas na odwiedziny. Dużo łatwiej natomiast przychodziło mu korzystanie z kolejnych wymówek. Kiedy jednak dwa dni temu otrzymał wyjca od samej Delilah Travers, wiedział że musi przestać się migać.
Przynajmniej chwilowo.
Odkąd posprzeczali się przed kilkoma miesiącami, relacje Theona z babcią były dość napięte. Ona nie zamierzała wspierać wnuka w ministerialnej karierze, on natomiast - mimo zaistniałych okoliczności - nie zamierzał ustąpić i złożyć wypowiedzenia. Był przekonany, że w przypadku takiej decyzji, straciłby zbyt wiele. Ostatecznie przecież podporządkował temu całe swoje dotychczasowe życie.
Ciężko było mu wyobrazić sobie samego siebie zajmującego się czymś innym.
Nie potrafił określić czym to coś innego miałoby być.
Do rodzinnej posiadłości przeniósł się przy wykorzystaniu świstoklika. Niewielkiego, czarnego guzika, który na co dzień trzymał w swoim mieszkaniu, wewnątrz szuflady szafki nocnej. Nie był to przedmiot mogący zwrócić uwagę przypadkowej osoby. Ubrany w czarne spodnie, biały podkoszulek i jeansową, jasną koszulę, wyglądał jak zwykle. Włosy w lekkim nieładzie, zarost którym wypadałoby się zająć - to z pewnością nie ucieszy babci.
...ale czy Delilah cieszyło jeszcze cokolwiek, co nie było kolejnym archeologicznym znaleziskiem?
Wylądował w przestronnym holu, gdzie niemal natychmiast został przywitany przez jednego z domowych skrzatów. Po ponad 30 latach nadal miał problem, żeby zapamiętać imiona każdego z nich.
- Babcia jest w salonie? - zapytał, nie tracąc czasu na przywitanie się. Rozejrzał się przy okazji po pomieszczeniu, w którym od czasu ostatniej wizyty nie zmieniło się nic. Podobnie było z resztą posiadłości, która od wielu lat wyglądała dokładnie tak samo.
- Pani ma właśnie gościa, paniczu Travers. - stworzenie udzieliło odpowiedzi. - Trzeba poczekać.
Poinformowany, poczuł lekką irytacje. Najpierw go tutaj wzywa, bo inaczej tego określić się nie dało, a później każe czekać. Niby powinien się do tego przyzwyczaić, ale po tych wszystkich latach... nadal mu się to nie udało. I nie zapowiadało się na to, żeby miało się to zmienić w najbliższym czasie. Niestety.
- Poinformuj mnie, kiedy będzie wolna. - wydał polecenie. Zrobił dwa kroki wgłąb nieruchomości, po czym zatrzymał się. - I przygotuj mi, proszę, herbatę. - dorzucił jeszcze. Skoro miał poczekać, to nie zaszkodzi się przy okazji napić czegoś ciepłego.
Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że rodziców tutaj nie znajdzie. Nie dzisiaj. Nie w tym dniu. Dwa tygodnie temu wyjechali bowiem w kolejną podróż. W ostatnich latach często się na takowe decydowali. Cieszyli się swoim towarzystwem. Na miejscu mógł jednak znaleźć wuja, ciotkę lub któreś z kuzynostwa. Zawsze to lepsze niż spędzenie godziny, dwóch, albo połowy dnia w samotności. Na czekaniu, za którym nie przepadał.
Posiadłość była na tyle duża, że znalezienie któregokolwiek z domowników, mogło stanowić pewne wyzwanie. Zwłaszcza w sytuacji, kiedy nie przebywali oni w typowych dla siebie miejscach. Gdyby zapytał skrzata, ten skierowałby go we właściwym kierunku. Tego jednak Theon nie zrobił.
Nie pomyślał?
Na szczęście odnalezienie wuja Sebastiana, nie okazało się misją równie wymagającą, co upolowanie Nundu. W trakcie poszukiwań wuja, nie trzeba było w dodatku obawiać się pożarcia. Nie istniało ryzyko zostanie posiłkiem jakiejś dziwacznej, nieco pokracznej bestii...
- Cześć. - odezwał się, kiedy przekroczył próg salonu. - Kogo tym razem męczy babcia? Słyszałem, że ma gościa. - zadał pytanie, tak od progu, nie tracąc czasu na dłuższą wymianę uprzejmości i inne takie. Było to jednak w pełni zrozumiałe. Nie zdarzało się bowiem zbyt często, aby w posiadłości przebywał ktoś, kto nie był częścią ich rodziny. Delilah unikała zapraszania tutaj nawet najbliższych znajomych. Miejsce to traktowała jako azyl dla krewnych. Swoich dzieci i wnucząt. Nie chciała, aby przemieniło się ono w dom otwarty.