Tylko Blackowie mieli inną juchę. Czarną, gęstą, prawdopodobnie analizowaną jako fenomen w Komnacie Śmierci.
— Legendy nigdy nie umierają. Pozostawiają, nawet przekręcone, w świadomości. Król Artur, święty Patryk, Ryszard Lwie Serce, nawet Henryk VIII, znany najbardziej z przemocy wobec swoich żon. Niesamowicie trudno jest myśleć o tych osobach i widzieć te przyziemne momenty, fizjologiczne potrzeby. W legendach nie ma miejsca na nic innego, niż wielka miłość, wielki terror i wielka chwała.
Nalał do filiżanki niedużą ilość mleka, sięgnął po łyżeczkę i zamieszał, pilnując, aby nie stuknąć metalem o porcelanę naczynia. Jesteś czarodziejem, nie dzwonnikiem. Jeszcze pamiętał głos matki, która go strofowała, gdy siorbał lub dokonywał tak niewybaczalnych czynów, jak obijanie sztućcami zastawy. Zarówno kawę, jak i herbatę pił z mlekiem, jedyną słodką słabość, na którą sobie pozwalał. Białą gęstość laktozy.
—Chciałbym powiedzieć, że jestem wyjątkiem, ale miałem swój epizod Departamencie Przestrzegania Magii. Na pewno już ma swoich popleczników pośród tych, którzy odeszli z Ministerstwa po wyborze Leacha na Ministra Magii, zapewne wielu, wielu więcej pod płaszczem angielskiej arystokracji. Nie jestem pewien, czy metody będą tutaj wyznacznikiem czegokolwiek. Od lat i mugolskie wyższe sfery i czarodziejskie są przesiąknięte degeneracją, narkotykami i dewiacjami, z nudów. Minęła mugolska wojna, świat obserwuje Zimną Wojnę, lecz w niej nie partycypuje. Brakuje im wrażeń, a bezczynność rodzi herezję.
Longbottom mówił tak, jakby nie należał do swojej rodziny, jednej z wielu czystokrwistych, z dworkiem w Dolinie Godryka, z ojcem noszącym jego imię, z jego mieczem nad kominkiem. Chociaż miał bardzo silne poczucie przynależności do swojej rodziny, dzięki ich sposobowi bycia, to w pewien metafizyczny sposób zawsze myślał o sobie, jako o synu swojej matki, który skacze przez czas, jako pokruszony monument nadchodzących czasów. Bezdzietny kawaler, zawsze na obrzeżach, patrząc zbyt długo, niczym kot, na ozdoby choinkowe w salonie. Kochający zbyt mocno, zbyt gwałtownie, zbyt zapamiętale.
Miał nadzieję, że nie przemienią go w Stańczyka, który śpiewa opowieść o chwale, wspomnienie dawnych czasów, gdy będzie zerkał na miecze różdżek chwalebnych wojowników z powagą skazańca. Że ich społeczeństwo przetrwa, a całość zakończy się szybciej, niż zaczęła. Że będzie jedynie kiepskim żartem. Tak bardzo chciał iść spać i obudzić się w lepszym świecie, zobaczyć Słońce w rozkładzie.
— Módlmy się do okrutnych bóstw i składajmy ofiarę całopalną, aby ci, którzy wierzyli w Grindewalda, nie wyszli spad swoich kamieni i nie powstali z niechlubnych kurhanów.