Zdarzały się niestety sytuacje, w przypadku których człowiek musiał ograniczyć się do biernego obserwowania. Wystarczyć musiało mu wówczas trzymanie ręki na pulsie, pozostawanie względnie na bieżąco ze wszystkim tym, co miało miejsce. Podejmowanie jakichkolwiek działań, mogło przynieść skutek odwrotny od zamierzonego. Wiązało się ze zbyt dużym ryzykiem. Tak samo jak Sebastian, tak i Theon daleki był od tego, aby wchodzić pomiędzy babcie a Rawlinsona. A przecież cierpliwości posiadał znacznie mniej od swojego wuja. Zdecydowanie zbyt często zdarzało mu się postępować impulsywnie.
W sposób nieprzemyślany.
Widać nadal posiadał jakieś resztki zdrowego rozsądku.
- No tak. - przyznał Sebastianowi racje. Sam nie widział tutaj różnicy. Dla niego Indie to były Indie. Egipt to był Egipt. Ktoś kto był obeznany w temacie najpewniej godzinami byłby w stanie omawiać różnice między Dolnym a Górnym Egiptem i temu podobne sprawy. Theon się do grona osób zorientowanym w tej tematyce nie zaliczał. Tego rodzaju wiedza nigdy dotąd nie była mu potrzebna.
Wiedział, że tematu swojej sprzeczki z Delilah nie uniknie. Zwłaszcza, że sprawa była nadal stosunkowo świeża. Pojawiając się w rodzinnej posiadłości, musiał się liczyć z tym, iż ktoś do tego nawiąże. Zasugeruje, że powinien się z babcią dogadać. Theon również wiedział, że to wszystko nie miało sensu. Ten stan rzeczy go męczył. Co jednak miał zrobić? Tak po prostu odpuścić? Podporządkować się woli nestorki? Nie potrafił sobie tego nawet wyobrazić.
- Jasne. - skwitował w ten sposób słowa wuja. Nie chciał teraz wdawać się w takie dyskusje. Zwłaszcza, że powinien się szykować na bitwe. Spotkania z Delilah niekiedy można było do czegoś takiego przyrównać. Ojciec czasem twierdził, że on, Theon, był do archeolożki najbardziej podobny. Ponoć sporo go z babcią łączyło. - Raczej bez szans. Okazało się, że jest po części wilą i dość mocno zadziałał na mniej jej urok. Po tym jak się wygłupiłem, raczej wątpliwe, żeby dała się zaprosić choćby na kawę. - skrzywił się nieznacznie. Tradycyjnie pech zdawał się go wiernie trzymać. Jeśli ktoś musiał się wygłupić podczas oficjalnego przyjęcia, zrobić z siebie pajaca z powodu głupiego uroku, to cóż... istniało duże prawdopodobieństwo, że taką osobą okaże się właśnie Theon. Może ktoś powinien sprawdzić czy nie ciążyła na nim klątwa, ściągająca drobne nieszczęścia.
W końcu specjalistów w tej dziedzinie miał wśród swoich bliskich wielu.
Każdy z nich na poziomie co najmniej klasa światowa.
- Aczkolwiek i tak spróbuje. - dodał. I w sumie tego też można było się po nim spodziewać. Theon już tak miał, że kiedy coś nie szło po jego myśli, to starał się to jakoś naprostować. Czasem był przy tym na tyle upierdliwy, że druga strona ustępowała wyłącznie dla własnego, świętego spokoju.
Wysłuchał tego, co do powiedzenia miał Sebastian. O rodzicach wiedział. Na obecność ciotki nawet nie liczył. Zdawał sobie sprawę z tego, ile czasu ta spędzała w pracy. Może dlatego, że w rodzinnym domu zmuszona była do wysłuchiwania podobnych uwag, co Theon? Mógł się tylko nad tym zastanawiać. Nigdy o to nie zapytał.
- Szykują się jakieś wakacje? - zainteresował się. Sam chętnie by się dokądś wyrwał, ale po ostatnich wydarzeniach w pracy raczej nie mógł liczyć na to, że szefostwo przychylnym okiem spojrzy na jego wniosek urlopowy. Był na cenzurowanym. Wątpliwe, żeby szybko miało się to zmienić. Nie miał złudzeń. - Zamierzasz wreszcie zabrać ciocię, żeby spróbowała moai? Słyszałem, że jest naprawdę pyszne.- dorzucił. Taki żarcik, bo kiedy lata temu Delilah opowiadała o badaniach na Wyspie Wielkanocnej, ta trochę się we wszystkim pogubiła i uznała, że moai to jakieś specjalne danie przygotowywane z okazji ostary. Nieco się po wszystkim speszyła i chyba nawet zrobiło jej się po tej wpadce trochę głupio. No ale nie wszyscy jesteśmy alfami i omegami. Błądzić to rzecz ludzka i inne takie.