28.12.2023, 22:59 ✶
Najwyraźniej ta dyskusja przechodziła w coś na miarę pułapki. Laurent zadawał niewygodne pytania odnośnie Aydayi, jej uczuć i obycia, kobiecej natury i tego, w jaki sposób ja to widziałem. Sam sobie byłem winny, bo poniekąd go ku temu skusiłem swoimi stwierdzeniami, próbując być solidarnym z synem, ale... najwyraźniej to nie było wystarczające i mogło mi przysporzyć niemałych kłopotów. Na szczęście, kochałem Aydayię, a ona mnie, więc żyłem w przeświadczeniu, że nic nie mogło zniszczyć naszego małżeństwa.
- Może inaczej: nie chciałbym mówić za Aydayię, bo moje wyobrażenia jej uczuć nigdy nie będą odwzorowaniem tego, co tak naprawdę czuje. Mogę obserwować, gdybać, mieć teorie na ten temat, ale pełny i prawdziwy obraz jej uczuć będzie dostępny tylko i wyłącznie dla niej, więc... dlatego nie chcę nadwyrężać naszych męskich umysłów. Najzwyczajniej w świecie nie ma to sensu - odparłem, rozpościerając się wygodnie w fotelu. Uśmiechnąłem się delikatnie, po czym wzruszyłem nieznacznie ramionami. - Poza tym najważniejsze nie jest to, żebym wchodził w jej odczucia, tylko ją kochał i szanował - stwierdziłem w ramach puenty, myśląc o tych wszystkich momentach, w których zdzierała ze mnie wszelkie troski, po prostu będąc w moim otoczeniu. Tak, piękne wizje, ale były również te, w których również nie miała dobrego humoru, a wtedy... Chętnie się ulatniałem żeby odetchnąć i pozostawić ją samą, z jej barwnymi obrazami, magicznym słońcem i tym wszystkim, co ją bardziej w ówczesnej chwili pocieszało bardziej niż ja... I nie było co się tyrać, co dołować, że było się dla kogoś obciążeniem, zbytkiem, bo potem znowu do siebie wracaliśmy zafascynowani. Stare konie, których więzi nie rozerwie nawet czas i inne towarzystwo. Dziwne porównanie, ale niech mi będzie.
Zmierzyłem wzrokiem Laurenta. Pokiwałem głową na jego stwierdzenie na temat czarownicy ze statku i zastanawiałem się, czy podzielić się z nim swoją opinią na ten temat. Uważałem jednak, że to mogłoby nas zdecydowanie bardziej podzielić aniżeli połączyć, więc ugryzłem się w język i odetchnąłem lekko.
- Masz rację, że przez nią cierpiała jej córka i wiele innych ludzi... A jak ty się czujesz? Po tym zdarzeniu...? Rozmawiałeś już z kimś o tym...? - zapytałem z troską. Wydawał się spokojny, jakby przeszedł z tym lekko w codzienność, jednakże był poszkodowany i zmęczony - tego nie dało się nie zauważyć. - Może... chciałbyś stałą ochronę? Kogoś, kto będzie z tobą... w podobnych sytuacjach? - zapytałem Laurenta, przyjmując też jednocześnie filiżankę z herbatą od skrzata. Nie chciałem synowi wciskać ochrony... Właściwie to chciałem. Miałem aby nadzieję, że sam będzie ją chciał. Obawiałem się, że przykaz mógłby na niego podziałać jak płachta na byka? Najgorzej.
- Może inaczej: nie chciałbym mówić za Aydayię, bo moje wyobrażenia jej uczuć nigdy nie będą odwzorowaniem tego, co tak naprawdę czuje. Mogę obserwować, gdybać, mieć teorie na ten temat, ale pełny i prawdziwy obraz jej uczuć będzie dostępny tylko i wyłącznie dla niej, więc... dlatego nie chcę nadwyrężać naszych męskich umysłów. Najzwyczajniej w świecie nie ma to sensu - odparłem, rozpościerając się wygodnie w fotelu. Uśmiechnąłem się delikatnie, po czym wzruszyłem nieznacznie ramionami. - Poza tym najważniejsze nie jest to, żebym wchodził w jej odczucia, tylko ją kochał i szanował - stwierdziłem w ramach puenty, myśląc o tych wszystkich momentach, w których zdzierała ze mnie wszelkie troski, po prostu będąc w moim otoczeniu. Tak, piękne wizje, ale były również te, w których również nie miała dobrego humoru, a wtedy... Chętnie się ulatniałem żeby odetchnąć i pozostawić ją samą, z jej barwnymi obrazami, magicznym słońcem i tym wszystkim, co ją bardziej w ówczesnej chwili pocieszało bardziej niż ja... I nie było co się tyrać, co dołować, że było się dla kogoś obciążeniem, zbytkiem, bo potem znowu do siebie wracaliśmy zafascynowani. Stare konie, których więzi nie rozerwie nawet czas i inne towarzystwo. Dziwne porównanie, ale niech mi będzie.
Zmierzyłem wzrokiem Laurenta. Pokiwałem głową na jego stwierdzenie na temat czarownicy ze statku i zastanawiałem się, czy podzielić się z nim swoją opinią na ten temat. Uważałem jednak, że to mogłoby nas zdecydowanie bardziej podzielić aniżeli połączyć, więc ugryzłem się w język i odetchnąłem lekko.
- Masz rację, że przez nią cierpiała jej córka i wiele innych ludzi... A jak ty się czujesz? Po tym zdarzeniu...? Rozmawiałeś już z kimś o tym...? - zapytałem z troską. Wydawał się spokojny, jakby przeszedł z tym lekko w codzienność, jednakże był poszkodowany i zmęczony - tego nie dało się nie zauważyć. - Może... chciałbyś stałą ochronę? Kogoś, kto będzie z tobą... w podobnych sytuacjach? - zapytałem Laurenta, przyjmując też jednocześnie filiżankę z herbatą od skrzata. Nie chciałem synowi wciskać ochrony... Właściwie to chciałem. Miałem aby nadzieję, że sam będzie ją chciał. Obawiałem się, że przykaz mógłby na niego podziałać jak płachta na byka? Najgorzej.