Bezpieczna odległość gwarantowała bezpieczeństwo nie tylko samego Richarda, ale i jego rodziny, którą założył w innym kraju. Nie musieli brać udziału w większości wydarzeń. Byli obserwatorami na odległość. Wymieniając się informacjami poprzez listy z własnymi rodzinami. Mimo iż Richard sam był bezpieczny, nie zmieniało to faktu, że o brata się nieco obawiał. Szczególnie ta obawa pojawiła się w momencie jawnych działań Toma Riddley’a w latach ’70-tych.
Po ostatnich wydarzeniach, nawet Richard zastanawiał się nad całą sytuacją związaną w Anglii. Nad błędami jakie popełniał jego brat. Także miał czas do namysłu. A kiedy doszła jeszcze ta klątwa, wyglądało to wszystko jeszcze gorzej. Robert był spięty. Wciąż się obawiał. Z odsunięcia swojej ręki, Richard mógł zrozumieć przekaz, jako że Robert nie chce żadnego wsparcia. Pocieszenia? Czy obecność brata zaczynała mu przeszkadzać? Czy może to chwilowy odruch zaistniałą sytuacją? Młodszy Mulciber nie odebrał tego jakoś źle. Jako że znał swojego brata, to jego odruchy nie były jakieś zaskakujące. Znów chciał wszystko naprawiać sam. Może warto będzie tym razem obserwować postępy, z tego miejsca? Z tej posiadłości, niż poza morzem.
Klątwa dusząca. Kiedy Robert odpowiedział, co czuł podczas jej nakładania, Richard raz jeszcze rzucił na nią okiem. Nie wyglądała zachęcająco. Zaciskająca się łapa. Miało sens. Nie chciał sobie tego wyobrażać jakie to uczucie. To kara Roberta jako ostrzeżenie, aby więcej nie rozrabiał.
- Klątwa dusząca. Dlatego jesteś taki osłabiony.Westchnął. Obszedł biurko, aby zgarnąć swoją szklankę z alkoholem. Nie rozlał wszystkiego, to jeszcze może dopić.
- Myślałem, czy nie lepiej będzie, jeżeli zostanę tu na dłużej. Poszukam nowej roboty. Ostatnie wydarzenia, dały mi do zrozumienia, że część spraw wymyka Ci się spod kontroli. Teraz doszła ta klątwa. Możesz potrzebować mnie na miejscu.
Zasugerował. Czy Robert się na to zgodzi, będzie leżało w jego decyzji. Richard gotów w tym momencie był na poświęcenie swojej kariery na rzecz rodziny. Aby być wsparciem dla brata, choćby do czasu aż wszystko się unormuje, wróci na swoje tory i klątwy się pozbędzie.
Dopił alkohol do końca, pozwalając, aby płyn rozgrzał mu przełyk i odstawił pustą szklankę.
- Jedno jeszcze pytanie. O ile jesteś wstanie mi odpowiedzieć. Bo ja nie jestem naukowcem.
Spojrzał na Roberta uważnie. O ile stan w jakim się znajdował, pozwoli mu jeszcze myśleć trzeźwo.
- Czy bliźniaki łączy jakaś więź, dzielenia … bólu? Zagrożenie tego drugiego?
Może mu się wtedy wydawało. Może to zbieg okoliczności. Ale chciał to jakoś wyjaśnić. Próbował odpowiednio obrać w słowa, żeby brzmiało zrozumiale a nie dziwacznie. W końcu Robert z większą częścią rodziny badał sprawy mózgowe i może też inne.