29.12.2023, 17:58 ✶
Stacjonujący teraz w Dolinie Godryka Moody niewiele miał do roboty na Nokturnie i prawdopodobnie do tego spotkania nigdy by nie doszło, gdyby go do tak dalekiej wycieczki nie zmusił pracoholizm. Harper powtarzała mu niejednokrotnie, że miał przez pierwsze dwa tygodnie siedzieć i trzymać się Idy, przy ich ostatnim spotkaniu nie wahała się pogrozić mu pięścią, ale oboje znali prawdę o swojej naturze i dobrze wiedzieli, że za swoimi plecami i tak zrobią swoje.
Tak jak on teraz.
Tyle że ostatecznie zmarnował tu czas.
Willow nie miała racji, śledzony przez nią czarnoksiężnik nie wrócił do swojej kryjówki, a czekający tam na niego w ukryciu Alastor wynudził się niesamowicie, nie mogąc nawet zapalić fajki, bo przecież dym by go od razu zdemaskował. Po kilku godzinach dostał przez lusterko informację, że ma wracać do domu i tyle by było z jego pobytu na Nokturnie, gdyby nie to, że przechodząc obok Wiwerna, poczuł się... dziwnie. Cholernie dziwnie.
Narastające omamy stawały się coraz większym problemem, ale najbardziej przygnębiającą go była ta nieustanna paranoja, której nie potrafił się pozbyć nawet po spiciu się tak, że ledwo dochodził do domu. I ku swojemu zdziwieniu naprawdę poczuł różnicę. Cokolwiek ciągnęło go do wnętrza speluny, nie miało nic wspólnego z kiełkującym w duszy szaleństwem, wcale mu nie odbijało! Tak, to był typowy tekst kompletnego wariata - oni nigdy nie wierzyli w to, że coś jest z nimi nie tak, a Ida była tego najlepszym dowodem, ale naprawdę, tym razem było zupełnie inaczej. I zaraz to sobie udowodni! Ktoś potrzebował tam pomocy.
Tym sposobem właśnie znalazł się na krzesełku obok Mavelle. Szereg idiotycznych zbiegów okoliczności - jak zawsze w takich historiach. Nie zamówił nic, bo absolutnie nic by w tego typu miejscu nie wypił, choćby go ktoś do tego próbował zmusić siłą (no w sumie to... zwłaszcza gdyby go ktoś próbował do tego zmusić siłą). Skinął do barmana na znak, że się niby nad czymś zastanawia. Wsparty o blat zupełnie milczał. Nie przerwał Bones tego wewnętrznego monologu, który słyszał nawet tutaj - niby nic nie mówiła, ale myśli miała jakieś głośne. Kiedyś go przecież zauważy. Był pewien jednego - nie demaskował jej, nie psuł jakiejś uknutej, tajnej misji. Ona była naprawdę spita! Nawet nie spita, ona się zeszmaciła zupełnie, tylko słowo nie pasowało do smutnego oblicza osamotnionej panienki, tak się mówiło tylko o kolegach po fachu podczas wyjść do Kotła.
Tak jak on teraz.
Tyle że ostatecznie zmarnował tu czas.
Willow nie miała racji, śledzony przez nią czarnoksiężnik nie wrócił do swojej kryjówki, a czekający tam na niego w ukryciu Alastor wynudził się niesamowicie, nie mogąc nawet zapalić fajki, bo przecież dym by go od razu zdemaskował. Po kilku godzinach dostał przez lusterko informację, że ma wracać do domu i tyle by było z jego pobytu na Nokturnie, gdyby nie to, że przechodząc obok Wiwerna, poczuł się... dziwnie. Cholernie dziwnie.
Narastające omamy stawały się coraz większym problemem, ale najbardziej przygnębiającą go była ta nieustanna paranoja, której nie potrafił się pozbyć nawet po spiciu się tak, że ledwo dochodził do domu. I ku swojemu zdziwieniu naprawdę poczuł różnicę. Cokolwiek ciągnęło go do wnętrza speluny, nie miało nic wspólnego z kiełkującym w duszy szaleństwem, wcale mu nie odbijało! Tak, to był typowy tekst kompletnego wariata - oni nigdy nie wierzyli w to, że coś jest z nimi nie tak, a Ida była tego najlepszym dowodem, ale naprawdę, tym razem było zupełnie inaczej. I zaraz to sobie udowodni! Ktoś potrzebował tam pomocy.
Tym sposobem właśnie znalazł się na krzesełku obok Mavelle. Szereg idiotycznych zbiegów okoliczności - jak zawsze w takich historiach. Nie zamówił nic, bo absolutnie nic by w tego typu miejscu nie wypił, choćby go ktoś do tego próbował zmusić siłą (no w sumie to... zwłaszcza gdyby go ktoś próbował do tego zmusić siłą). Skinął do barmana na znak, że się niby nad czymś zastanawia. Wsparty o blat zupełnie milczał. Nie przerwał Bones tego wewnętrznego monologu, który słyszał nawet tutaj - niby nic nie mówiła, ale myśli miała jakieś głośne. Kiedyś go przecież zauważy. Był pewien jednego - nie demaskował jej, nie psuł jakiejś uknutej, tajnej misji. Ona była naprawdę spita! Nawet nie spita, ona się zeszmaciła zupełnie, tylko słowo nie pasowało do smutnego oblicza osamotnionej panienki, tak się mówiło tylko o kolegach po fachu podczas wyjść do Kotła.
fear is the mind-killer.