Wiedział, że nie usłyszy od Borgina niczego, co mogłoby budzić wątpliwości. Nie znali się, nie łączyła ich na ten moment żadna nic zaufania. Zdawał sobie sprawę, że budowa takowego będzie wymagała dużej ilości czasu. Również sił. Sam miał na tym polu o tyle łatwiej, że pewne informacje na temat Stanleya posiadał. Wynikało to z zajmowanej pozycji, przynależności do organizacji. Oddania względem Czarnego Pana.
Wszak był jednym z jego najwierniejszych ludzi.
- Rozumiem. - nie zdecydował się na poinformowanie Stanleya o tym, że sam unikał mioteł właśnie z powodu lęku wysokości. Pewnych rzeczy na swój temat było lepiej nie zdradzać. Zwłaszcza na tak wczesnym etapie znajomości. - Za młodu każdy ma jakieś marzenia. Ja przed laty chciałem zajmować się malarstwem. Jak widzisz, życie zaprowadziło mnie w zupełnie inne miejsce. - było to po części zasługą Francisa, który zajmowanie się sztuką uważał za stratę czasu. Starał się skierować zainteresowania syna na inne tory. Wyszło mu to w zasadzie nie najgorzej. Dzisiaj Roberta nieszczególnie ciągnęło w stronę pędzli, farb, płótna. Od czasu do czasu, zdarzało mu się jedynie tworzyć stosunkowo proste obrazy, zgodnie z wytycznymi, które przekazała mu za życia matka. Nie miały one jednak za zadanie przyciągać niczyjej uwagi. Nie miały też stanowić dekoracji.
Pozwalały natomiast ukryć to, co nie powinno być widocznym dla innych osób.
- Nasz dom był co prawda specyficzny, ale nie porównywałbym go do galerii sztuki. - bo i nigdy takowej nie przypominał. Obrazów matki faktycznie było sporo, ale wbrew temu co można było pomyśleć, nie znajdywały się one na każdej ze ścian. Spora ich część nigdy nie opuściła pracowni, którą kobieta stworzyła na strychu. Niektóre z nich nadal pozostawały tam ukryte. Robertowi nieszczególnie zależało na tym, aby ujrzały one światło dzienne. - Stare dobre czasy... można tak powiedzieć. - przytaknął jedynie.
Tylko czy sam faktycznie mógł mówić o starych dobrych czasach?
Lepiej się w to nie zagłębiać.
Zdawał sobie sprawę z tego, że Stanley od pewnego czasu unikał zrobienia kolejnego kroku. Chester przekazał mu na jego temat pewne informacje. Nakreślił z grubsza sytuacje. Inaczej jednak było usłyszeć to od samego zainteresowanego. To zmieniało perspektywę. Albo może raczej... rozszerzało ją?
- Musisz sam odpowiedzieć sobie na to pytanie. - chwilę mu zajęło, żeby jakoś zareagować na pytanie. Na wątpliwości, które zdawały się Borgina trzymać. Zdawał sobie sprawę z tego, że Chester uważał go za narzędzie przydatne właśnie przez wzgląd na jego miejsce pracy oraz w kontekście potencjalnego awansu. Nie kwestionował tego. Nie był jedynie przekonany czy aby na pewno sam powinien w to ingerować. - Czasami człowiek decyduje się coś w swoim życiu zmienić. To normalne. Byle tylko nie robić tego pod wpływem chwilowego impulsu. - postanowił kontynuować w ten sposób. Nie naciskać, nie namawiać. A jedynie sugerować potrzebę pochylenia się nad tym zagadnieniem. Czy mógł postąpić inaczej? Oczywiście. Miał ku temu odpowiednie umiejętności, zdolności.
Problem był taki, że korzystanie z nich w tych okolicznościach, mogło wszystko skomplikować. Nie potrzebował ściągać sobie nad głowę czarnych chmur. Już i tak wiele spraw wymagało, aby się nimi zajął.
- Pamiętaj jedynie, że zdobywając kolejne uprawnienia, nic nie tracisz. - po upiciu kolejnego łyka, dodał jeszcze tych kilka słów. Wydawały się na ten moment odpowiednie. Właściwe?
Czy było coś jeszcze, czym wypadałoby się zająć? Jakiś temat, który obydwoje powinni byli poruszyć? Pewne rzeczy chodziły mu po głowie. Należało tylko odpowiednio do tego podejść. Nie śpieszył się.