Mieć szefa za ojca to... totalny ściek. Bo papa Lestrange, nadzorował wszystko w jego rodzącej się karierze sportowca. Wystarczyło, że kilku znajomych komentatorów sportowych jego ojca wyraziło stosunkowo, jednoznaczną opinię na temat rzekomego talentu chłopaka, a Anthony stał się kompletnym menagerem młodego Lou. Nadchodzące wakacje właściwie nie napawały go optymizmem. Dobrze wiedział, że naprawdę ciężka praca to dopiero go czekała. Bo wiedział, że pod krytycznym okiem ojca będzie musiał trenować tak jak ojciec chciał żeby trenował zawsze. Aż bał się myśleć jak bardzo popierdolony obóz przygotowawczy przed nowym sezonem szkolnych rozgrywek, ułożył mu senior Lestrange. Właściwie to podczas roku szkolnego miał więcej luzu, niż poza nim. Tutaj nie dosięgał go wzrok opiekuna i mógł sobie pozwolić na odrobinę nastoletniego życia. Bo papa Lestrange miał olbrzymie ambicje i pragnął z całych sił, by każde jego dziecko odnosiło wielkie i coraz większe sukcesy. Nie było mowy o przeciętności.
Przestał już nadążać za tym nad czym pracowała już Olivka. Dla niego było widoczne tylko grzebanie w ziemi i wystające z niej korzenie, z którymi próbowała coś zrobić, ale nawet nie wiedział co. Właściwie po co się tym zajmować, skoro mogły to zrobić skrzaty? Ale już mniejsza o to. Niekoniecznie chciał robić z siebie skończonego ignoranta, akurat nie w tej chwili. Kiedy sprostowała nazywanie samej siebie głupią, na leniwą, przekręcił nieco głowę, machnął głową i mruknął coś w geście "a daj spokój". On też był leniwy, każdy trener z własnym ojcem na czele mu to powtarzał przy każdej możliwej okazji. Zaczynał powątpiewać, że istnieje ten mityczny punkt w którym byłby dostatecznie zaangażowany, spełniając oczekiwania wszystkim mądrych głów, które rościły sobie prawo do stawiania mu oczekiwań. - Jeśli jesteś zdolna, to i tak prędzej, czy później osiągniesz to co chcesz. Talentu nie oszukasz. - odparł z pełnym luzem, jeszcze bardziej rozsiadając się na stole, o który wcześniej się opierał. Brakowało jeszcze żeby rzucił coś w stylu "trzeba żyć w zgodzie ze sobą". Byłaby to najbardziej hipiskowska rzecz jaką powiedział w tym roku, no ale cóż, starał się póki miał uwagę Olivki na sobie. Nawet jak widział na jej twarzy powątpiewania w to co do niej mówił. On sam nawet nie wiedział do końca, po co tutaj stoi i kręci ten makaron na uszach rudziutkiej. Jako czternastolatek to co najwyżej skradł koleżance z wspólnego domu, całusa którego dziewczyna i tak potem żałowała, kiedy musiała mieć do czynienia z zazdrosną o bliźniaka Lorettą. Przy tej konwersacji trochę był jak ten golden retriver, który musiał gonić samochód, nie wiedział po co, ale jak już go złapie to już na bank nie wiadomo co dalej. - No w Lochach, a gdzie? W końcu najlepsze dormitorium, co nie... - i znów uśmiechnął się zadziornie, mówiąc co mu ślina na język przyniesie. Uciekającą pewność siebie zakrywał jaszcze większą pewnością siebie, tylko taką udawaną. Potem już nie bardzo potrafił udawać. Kiedy tak nabijała się z jego relacji, zmarszczył brwi. - Hej, daje Ci możliwość wkręcenia się do elitarnego grona... - jak na swoje możliwości upomniał delikatnie nową koleżankę. Drwiny to on, a nie z niego, okej? Może i się delikatnie poczuwał w swoją doskonałość, bo zaczął odnosić pierwsze sukcesy, jednak można było mu się bardzo dziwić? Czuł się jakby złapał boga za nogi, ale nie za kostki, tylko tak prawie za kolana. Dla takiego dzieciaka jak on, trzymając w rękach najwyższe możliwe dla niego wyróżnienie, jakim był puchar quidditcha, czuł trochę jakby nie istniały limity. - Gwarantuje Ci, że za parę lat ja i moi kumple dojdziemy bardzo wysoko. Lepiej wyrabiać sobie znajomości zawczasu. - jeszcze raz wymusił uśmiech, może trochę ironiczny, może zadziorny. Czuł jak grunt ucieka mu spod stóp i zaczynał się łapać każdej możliwości jaka przychodziła mu tylko do głowy. Cały misterny plan, zdawał się mu też trząść w fundamentach. Halo Ziemia, czy nas słyszycie? Jakiś Lestrange, mocno wam odleciał!