Przywykł do pewnego rodzaju niewidzialności, tego, że wzrok przesuwa się po nim i skupia gdzieś indziej. Korzystał z tego w domu, aby uniknąć konsekwencji swoich działań, korzystał z tego w szkole, przyprawiając niektórych uczniów o zawał, nachylając się nagle nad ich ramionami i wtykając swój zbyt duży nos w nieswoje sprawy, jak to nazywali oni, czyli łamanie regulaminu szkoły, jak przypominał on. Opinia publiczna w szkole była w konsensusie, że jest raczej łaskawym prefektem, nie odejmuje punktów, ale trzyma się litery prawa sztywno. Szybciej wyląduje się z nim na dywaniku, niż straci punkty. Ciężko powiedzieć, co bardziej przerażało uczniów, utrata kolektywnych osiągnięć czy prywatna reprymenda.
Oczy Morpheusa stanowiły jego największy atut. Oprawione czarnymi, długimi rzęsami, których zazdrościły mu koleżanki, w sztucznym świetle w wagonie, tuż przy ciemniejącym oknie, czerniły się atramentem. Ciężkie powieki dodawały pewnego rodzaju znudzenia twarzy wieszcza, chociaż lekko się uniosły, gdy zauważył, jak niemal psychodelicznie wszyscy na niego patrzyli, pod zaklęciem głosu ich lokalnego celebryty. Nieco sarnie spojrzenie przeniosło się w końcu na Dolohova, skupiając się na nim bez zdezorientowanego mrugnięcia. Po prostu patrzył. Nie, nie po prostu. On patrzył na młodszego Krukona w ten sam sposób, w jaki gwiazdor Hogwartu mamił całą resztę, aby jedli mu z ręki, jak ktoś, kto nie żyje w tu i teraz, tak samo jak reszta gawiedzi, a spaceruje po za chwilę. Morpheus Longbottom miał oczy nocnego nieboskłonu odartego z gwiazd, a jednak pełnego przyszłości.
Przełożył zakładkę z tyłu książki, jakiś spłowiały bilecik albo zaproszenie, do miejsca, w którym skończył czytać, tak że kawałek kremowego kartonika wystawał na górze masy stron i oburącz zamknął tom, kładąc sobie go na kolanach, jak tarczę przeciwko domniemanej pasji tłumu, jakby poplecznicy jednego Widzącego mieli zaatakować drugiego. Chyba nikt z tu zebranych nie wiedział albo nie pamiętał o darze chłopaka, ale nie był pewien.
— Dzieci mojego starszego rodzeństwa. — Założył swobodniej nogę na nogę, nadal nie mrugając, odwzajemniając intensywne spojrzenie. Lekcje z Herr Schäferem, gdy patrzyli się sobie w oczy godzinami w ramach nauki jasnowidzenia, stanowiły dla niego niebywałą podporę w latach szkolnych, gdzie ustalano dominację niejako właśnie w ten sposób. Nadchodzący uśmiech zdradziły zmarszczki w kącikach oczu. — Pięć lat, dwa i sześć miesięcy. Przyzwyczajajcie się do rozmów o pieluchach, niedługo czeka to was wszystkich.
— A ciebie to niby nie? — odezwał się jeden z Puchonów, pyzaty młodzieniec, który dołączył do Prefektów w tym samym roku z Vakel. Morpheus nie pamiętał jego imienia.
— Planuję młodo umrzeć — zadeklarował żartobliwie Longbottom, szczerząc białe zęby w radosnym uśmiechu. Bardzo szczerym. Chociaż nie wydawało się, aby rzeczywiście chciał zakończyć swoją nić losu przedwcześnie, w jego przyszłość pływało coś, co rzucało cień niepewności na dalsze dzieje, jakby coś w nich mieszało. Nie zaczynało się już teraz, lecz dopiero za chwilę, jakby rozpoczął taniec pomiędzy teraz, wczoraj i jutro, tango losowości i chaosu, tak nienaturalne dla tego, co zwykle widziało się w przyszłości innych.
— A ty Dolohov? — spoważniał na moment, jakby właśnie zapytał, kiedy planujesz umrzeć, a nie odniósł się do pytania o wakacje. Przecież właśnie o to pytał. I. Cały. Czas. Patrzył.
Ze swoim wydatnym nosem, teraz był sępem, który czekał, aż nadejdzie czas, aby rzucić się na martwe truchło i rozedrzeć je swoim haczykowatym dziobem. Podparł ponownie podbródek o dłoń, nonszalancko, całe ciało skierowane w stronę rozmówcy, głównego rozmówcy.