07.01.2024, 20:48 ✶
Jego twarz przykrył szczeniacki uśmiech. Delikatny, zadziorny, trochę taki, jakby próbował rzucić Morpheusowi jakieś wyzwanie, kiedy ten spokojnie odpowiadał na zadane mu pytanie. A kiedy padło to zdanie, że się powinien do tego przyzwyczajać, ten uśmiech się poszerzył, a jedna z brwi uniosła w górę. Nie musiał nic mówić - tyle wystarczyło, aby dać wyraz głębokiemu niedowierzaniu w prawdziwość tego stwierdzenia - to przekonanie i upór w nim nadały mu ten wyraz twarzy. Ale dlaczego tak bardzo w to wątpił? Na to nie można było znaleźć odpowiedzi, będącej pewnikiem - dało się jedynie snuć mniej i bardziej trafne domysły, ale ostatecznie... wszyscy byli jeszcze bandą dzieciaków. Jak wiele mogli zdawać sobie sprawę z prawdziwego życia?
- To już najwyższa pora się szykować, zaraz kończysz szkołę. Wybrałeś już sobie napis na nagrobek? - Nie przerwał nawiązanego wcześniej kontaktu wzrokowego, ale rzucając dowcipem, bawił się szklaną butelką zimnej wody. Nim odpowiedział mu na zadane pytanie, wzruszył ramionami i nie gubiąc kącików ust uniesionych w górę w równie szczerym rozbawieniu co jego, upił jej łyk. I z tą zniewieściałą urodą, z tą radością płynącą z wymiany kompletnie nieśmiesznych dla innych zdań, wyglądał trochę, jakby się spił na jakimś przyjęciu i pociągnął łyk ze szklanki pełnej czegoś, co nie zaspokajało pragnienia, tylko je nasilało. - Ja, Morpheusie, zamierzam żyć wiecznie. - I chociaż brzmiało to jak żart i musiało być żartem (prawda?), to Dolohov był w tym bardzo, ale to bardzo szczery. Nawet jeżeli czemukolwiek miało udać się, posłać go do piachu, nikt się już nie uwolni od jego wpływu, od szeregu dokonań. Będzie trzymał się tego świata obłąkańczo pazurami, choćby i miał skończyć jako umęczona, niepotrafiąca odejść dusza, albo (ale to było minimum jego oczekiwań) wpis w bibliografii odkrywców kontynuujących jego dzieła, opierający fundamenty własnych praco jego niezaprzeczalny, niesamowity geniusz.
Dolohov czuł napinającą się atmosferę. Kiedy Susanne poruszyła swoją nogą, a tym samym otarła się o jego udo, dotarło do niego, że wpatrywał się w tego chłopaka podpierającego podbródek na dłoni z lekko rozchylonymi wargami. Przełknął ślinę, zamknął je, a później drgnął - w taki charakterystyczny sposób, spinając brzuch i wydając z siebie haust powietrza, bo coś do ciebie dotarło, rozbawiło cię wielce, ale nie chciałeś się wcale tym z nikim podzielić.
- Oh, to był żart, z tym nagrobkiem, Susanne... - odwrócił swoje spojrzenie ku pani prefekt, nierozbawionej i najwyraźniej nieco sfrustrowanej niby to tematem rozmowy, ale to było oczywiste dla każdego posiadającego oleju w głowie, że chodziło o coś głębszego, o coś drzemiącego w bijącym, młodzieńczym sercu. Nagle ta pozycja wydała mu się być wielce nienaturalna, chociaż zagrał to z należytą komuś takiemu jak on swobodą. Widział wyraźnie, jak dziewczyna napięła się mimowolnie, kiedy przestała znajdować się w centrum jego uwagi i chociaż wszystko w jego duszy krzyczało, że to nie z nią chciał prowadzić tę rozmowę, ba (!) absolutnie każdy poza Longbottomem przestał być prawdziwym uczestnikiem konwersacji dwa lub trzy zdania temu, to na nią przeniósł wzrok. - Spędzałem czas wolny na daczy, ale poza tym spotykałem się z amerykańskim profesorem zajmującym się upowszechnianiu wiedzy astronomicznej, opowiadał mi między innymi o wiatrach gwiazdowych.
Z jakiegoś powodu był pewien, że ciszę, jaka zapadła przerwie albo ona, albo Longbottom, nie był jednak pewien, które z nich.
- To już najwyższa pora się szykować, zaraz kończysz szkołę. Wybrałeś już sobie napis na nagrobek? - Nie przerwał nawiązanego wcześniej kontaktu wzrokowego, ale rzucając dowcipem, bawił się szklaną butelką zimnej wody. Nim odpowiedział mu na zadane pytanie, wzruszył ramionami i nie gubiąc kącików ust uniesionych w górę w równie szczerym rozbawieniu co jego, upił jej łyk. I z tą zniewieściałą urodą, z tą radością płynącą z wymiany kompletnie nieśmiesznych dla innych zdań, wyglądał trochę, jakby się spił na jakimś przyjęciu i pociągnął łyk ze szklanki pełnej czegoś, co nie zaspokajało pragnienia, tylko je nasilało. - Ja, Morpheusie, zamierzam żyć wiecznie. - I chociaż brzmiało to jak żart i musiało być żartem (prawda?), to Dolohov był w tym bardzo, ale to bardzo szczery. Nawet jeżeli czemukolwiek miało udać się, posłać go do piachu, nikt się już nie uwolni od jego wpływu, od szeregu dokonań. Będzie trzymał się tego świata obłąkańczo pazurami, choćby i miał skończyć jako umęczona, niepotrafiąca odejść dusza, albo (ale to było minimum jego oczekiwań) wpis w bibliografii odkrywców kontynuujących jego dzieła, opierający fundamenty własnych praco jego niezaprzeczalny, niesamowity geniusz.
Dolohov czuł napinającą się atmosferę. Kiedy Susanne poruszyła swoją nogą, a tym samym otarła się o jego udo, dotarło do niego, że wpatrywał się w tego chłopaka podpierającego podbródek na dłoni z lekko rozchylonymi wargami. Przełknął ślinę, zamknął je, a później drgnął - w taki charakterystyczny sposób, spinając brzuch i wydając z siebie haust powietrza, bo coś do ciebie dotarło, rozbawiło cię wielce, ale nie chciałeś się wcale tym z nikim podzielić.
- Oh, to był żart, z tym nagrobkiem, Susanne... - odwrócił swoje spojrzenie ku pani prefekt, nierozbawionej i najwyraźniej nieco sfrustrowanej niby to tematem rozmowy, ale to było oczywiste dla każdego posiadającego oleju w głowie, że chodziło o coś głębszego, o coś drzemiącego w bijącym, młodzieńczym sercu. Nagle ta pozycja wydała mu się być wielce nienaturalna, chociaż zagrał to z należytą komuś takiemu jak on swobodą. Widział wyraźnie, jak dziewczyna napięła się mimowolnie, kiedy przestała znajdować się w centrum jego uwagi i chociaż wszystko w jego duszy krzyczało, że to nie z nią chciał prowadzić tę rozmowę, ba (!) absolutnie każdy poza Longbottomem przestał być prawdziwym uczestnikiem konwersacji dwa lub trzy zdania temu, to na nią przeniósł wzrok. - Spędzałem czas wolny na daczy, ale poza tym spotykałem się z amerykańskim profesorem zajmującym się upowszechnianiu wiedzy astronomicznej, opowiadał mi między innymi o wiatrach gwiazdowych.
Z jakiegoś powodu był pewien, że ciszę, jaka zapadła przerwie albo ona, albo Longbottom, nie był jednak pewien, które z nich.
with all due respect, which is none