Rzeczywiście, Robert nie był tym typem człowieka, u którego szukało się czułości, wsparcia, z którego strony oczekiwało się choćby jednego, dobrego słowa. A przynajmniej nie robiło się tego w pierwszej kolejności. Mulciber rozumiał ludzi, dostrzegał ich potrzeby. Niekoniecznie jednak zainteresowany był tym, aby odpowiednio na nie odpowiadać. Reagować. Zdarzało się to jedynie w nielicznych przypadkach. Henrietta zaś, jak dotąd, do grona tych nielicznych przypadków się nie zaliczała. Czy wspólna wyprawa do Szkocji zdołała to zmienić? Na wnioski było zbyt wcześnie.
- Zorganizowałem jej odpowiednią pomoc, będzie dobrze. - zapewnił, ucinając temat. Tym razem ostatecznie? Margaret pozostawało zaufać jego słowom. Dostosować się do tego o co ojciec prosił. Na co zwracał uwagę.
Mogła też się mu sprzeciwić i mimo wszystko spróbować odwiedzić Henriette, zainteresować się jej stanem. Tylko czy była na ten krok gotowa? Czy czuła się na siłach, żeby postąpić wbrew temu, czego Robert od niej oczekiwał?
Nigdy dotąd nie interesował się wróżbiarstwem. Nie wierzył w to, że faktycznie można było poznać przyszłość. Co najwyżej jedną z jej wersji. Ostatecznie bowiem, efekt końcowy zależny był od podjętych działań. Wszystko mogło potoczyć się zupełnie inaczej, niż zostało przepowiedziane. Mimo swoich poglądów, tym razem jednak zapytał. Zainteresował się tym, co córka zobaczyła.
- Mówi, śmiało. - poruszył głową, kiwnął nią w stronę Margaret, zachęcając ją tym samym do tego, aby powiedziała więcej; aby nie kryła się z tym, co udało jej się zobaczyć. Biorąc pod uwagę sytuacje, w której się znalazł, gotów był zapoznać się ze wszystkim, Choć po prawdzie... i bez tego był w stanie do pewnego stopnia przewidzieć, to co w najbliższych godzinach nastąpi.
Nadział na widelec kawałek pomidora, zastanawiając się nad otrzymanym pytaniem. Dotąd nie czuł takiej potrzeby. Teraz jednak? Sytuacja się skomplikowała, do pewnego stopnia obawiał się tego, co miało nastąpić. Zakładał nawet najgorsze. Tylko czy... czy chciał w związku z tym wiedzieć coś więcej na temat tego, co czekało jego osobę?
- Czeka na mnie dokładnie to, na co sam zdołam zapracować. - odpowiedział, po czym skierował kawałek pomidora do ust. Przełknął. Minęła chwila zanim kontynuował swoją wypowiedź. - Tak samo na Ciebie oraz wszystkich innych. Przyszłość w znacznej mierze zależy od nas samych. To my, swoimi działaniami ją kierujemy.
Podobne słowa... czyż Margaret nie słyszała ich ze strony ojca wielokrotnie? Robert nie gryzł się w język. Chętnie wygłaszał opinie, dzielił się swoim zdaniem na różne tematy. Nie obawiał się mówić głośno. Podobnie wyglądało to w przypadku krytyki. Wytykania błędów, niedociągnięć. Wskazywania każdego jednego potknięcia.
- Zajmowałaś się czymś ciekawym poza pracą? - postanowił zmienić temat, spróbował jeszcze chociaż przez chwilę podtrzymać rozmowę. Wyrazić zainteresowanie tym, co w ostatnich tygodniach działo się u córki. Tylko czy ta rzeczywiście mogła być zainteresowana dzieleniem się z ojcem... w zasadzie czymkolwiek? Robert przez lata ciężko pracował nad tym, aby nadać ich relacji określony kształt. Jedna wspólna kolacja, względnie przyjemna, nie mogła na to znacząco wpłynąć.