Okoliczności się zmieniły. Od pewnego czasu znajdywał się w niekoniecznie korzystnym położeniu. Stracił kontrolę nad sprawami, w stosunku do których powinien był ją zachować. Utrzymać. Za brakiem kontroli, podążał brak bezpieczeństwa. Brak pewności. Robert musiał się w tym wszystkim na nowo odnaleźć. Poukładać sprawy. Może nawet… podjąć rzuconą rękawicę? Udowodnić swoją wartość, swoją przydatność? Spróbować na nowo wywalczyć to, co zostało mu odebrane? Nie podjął w tym przypadku jeszcze żadnej decyzji. Wiedział jednak, że jeśli chciał cokolwiek ugrać, nie mógł działać całkiem sam. W pojedynkę.
Niekiedy potrzebne było ramię, na którym człowiek się wesprze, dodatkowa różdżka, która zdoła posłać zaklęcie w odpowiednim momencie. Choć Robertowi niekoniecznie to odpowiadało, był świadomy, że trzymanie brata na dystans, nie miało w obecnej sytuacji żadnego sensu. Potrzebował jego wsparcia. Pomocy. Jeśli Richard miał być w stanie mu jej udzielić, nie mógł działać po omacku. Nie mógł być w dalszym ciągu trzymany od pewnych spraw na dystans.
- Nie zamierzam Ci grozić, ja Ciebie jedynie ostrzegam. – poprawił Rodolphusa. Bo i tak było, przynajmniej z jego perspektywy. Każda ze stron miała oczywiście prawo do tego, aby postrzegać to na swój sposób. Na swój sposób całe to zajście odbierać. Dla Roberta była to tylko i wyłącznie próba rozeznania się. Uzyskania informacji na swój temat.
Weryfikacja położenia, w jakim obecnie się znajdywał.
Czarnego Pana znał od wielu lat. Od samego początku kroczył u boku Toma, dzięki czemu mógł dzisiaj powiedzieć, że w jakimś stopniu tego czarnoksiężnika znał. Nie wiedział wszystkiego. Oczywiście nie czytał w nim niczym w otwartej księdze, ale… rozumiał, że w kontaktach z nim należało zachować daleko idącą ostrożność. Lord Voldemort nie zwykł wybaczać. Zapominać. Odpuszczać win. A jednak, jakimś cudem, pozwolił mu zachować życie.
Z czym miał się wiązać ten akt łaski?
- Nie interesuje mnie w co wierzysz. Ludzie potrafią obiecywać cuda, kiedy wymagają tego od nich okoliczności. – potrzebował chwili, żeby zebrać myśli, a następnie się nimi podzielić. Padło na coś, co kolejny raz można było określić mianem mądrości typowej dla Mulcibera. Podkreślającej to, w jaki sposób postrzegał on rzeczywistość, ludzi, jakie prezentował poglądy. Nie znali się z Rodolphusem od wczoraj, dlatego też ten powinien być pewnych kwestii świadomy.
Podniósł się z dotychczasowego miejsca. Pozostawił swoją różdżkę na półce, poza zasięgiem Lestrange. Czy ten był świadomy, że cały czas trzymał ją w pogotowiu? Oparł obydwie dłonie o blat biurka. Pochylił się nad nim, zmniejszając odległość, która dzieliła go od niewymownego. Znaleźli się faktycznie oko w oko, twarzą w twarz.
- Co wiesz na temat wydarzeń związanych z Beltane? Co wiesz na temat mnie i moich związków ze sprawą? – była to już bardziej ciekawość czy wciąż potrzeba badania, pozyskiwania kolejnych informacji? Raczej to drugie, choć pierwsze też narastało. Powoli. Stopniowo. Interesowało go jak wiele na jego temat wiedział współpracownik. Zwłaszcza, że sam niekoniecznie przekazywał mu na swój temat cokolwiek więcej niż niezbędne podstawy. Nie ufał Rodolphusowi w wystarczającym stopniu.
Czy powinno to się zmienić?
Jeśli tak – w jakim kierunku powinny przebiegać te zmiany?
Przez chwilę przyglądał mu się z bliskiej odległości. Oczy człowieka są zwierciadłem duszy. Niekoniecznie komfortowe położenie potrafiło wybić człowieka z rytmu. Doprowadzić do drobnych potknięć. Czy udało mu się cokolwiek dostrzec. Jeśli tak, nie komentował. Nie z miejsca, od razu. Zamiast tego wrócił na wcześniejsze miejsce. Na fotel.
- Mów. – ponaglił.
Dla niego wszystko odbywało się zbyt wolno. Chciał wiedzieć wszystko już teraz, natychmiast. Tak bardzo nie pasowało to do człowieka, który dotąd zawsze zdawał się mieć na wszystko czas; z niczym nie zwykł się śpieszyć. Wydawał się posiadać olbrzymie pokłady cierpliwości. Co się z nim stało?