Ciężko, żeby podejmowane przez Chestera próby przyniosły inny efekt. Chociaż Mulciber znalazł się w niekorzystnym położeniu, to ze sprawą szlamy nie miał żadnych powiązań. Albo przynajmniej takowych nie był świadomy. Nie zamierzał brać na siebie odpowiedzialności za czyn, którego nie popełnił. Ponosić jego konsekwencji.
Ciężko było nie zgodzić się z tym, co koniec końców postanowił mu przekazać Rookwood. Czasami trzeba było skorzystać z czyjejś pomocy. Przedstawić komuś sprawę. Wytłumaczyć w jaki sposób do wszystkiego doszło. Zwłaszcza kiedy sytuacja była z tych skomplikowanych. Delikatnych? Była podobna do tej, w którą w pewnym sensie zamieszani byli obecnie. Cała ich grupa.
- Nie mazgaje się. - zaprzeczył, choć rzeczywiście był tego bliski. Dużo bardziej bliski niż skłonny był się przyznać również przed samym sobą. Chwilę jeszcze zastanawiał się nad wszystkim. Po czym pokiwał głową. - Powiem Ci wszystko, tylko obiecaj, że w razie takiej potrzeby, naprawdę spróbujesz nam pomóc. - poprosił? Może bardziej odpowiednim określeniem byłoby tutaj, że próbował stawiać warunki. O ile w swoim położeniu faktycznie mógł sobie na coś takiego pozwolić.
Kiedy dogadali się z Chesterem, wszystko mu na spokojnie przedstawił. On, Richard, Aurelius oraz Michael byli na tym samym roku. Trzymali się ze sobą. Stanowili paczkę. Mogli na sobie wzajemnie polegać w różnych kwestiach. Również w tych, które - jak się właśnie okazało - związane były z łamaniem szkolnego regulaminu. W tym konkretnym przypadku, całość dotyczyła opuszczania dormitorium po godzinach. W dniu kiedy zginęła Marta, na coś takiego pozwolił sobie Aurelius. Miał się spotkać - tradycyjnie już - ze swoją dziewczyną. Jules. I wszystko byłoby w zasadzie w porządku, gdyby nie to, że po śmierci szlamy nauczyciele drążyli. Jeden z nich widział Burke'a na szkolnym korytarzu. Wszystko badała brygada, aurorzy. Sytuacja zrobiła się dość napięta, a oni... ich mała grupka musiała uważać, żeby przypadkiem nie zostali z tym powiązani. Zwłaszcza, że w Hogwarcie kojarzona ich jako tych, którzy kilka razy się z tej całej, nieszczęsnej Marty nabijali. Raz nawet zdarzyło się, że zamknęli ją w szafie. Biedna dziewczyna zniknęła na pół dnia, a im wlepiono za to szlaban.
Tylko czy ktoś kto zamyka szlame w szafie, mógłby być zdolny do tego, żeby w następnej kolejności ją tak po prostu zamordować?
Robert był wciąż dzieciakiem. W dodatku dzieciakiem specyficznym. Zastraszanym przez ojca. Nie myślał do końca logicznie. Niepotrzebnie się pewnymi rzeczami przejmował. Owszem. Mogli mieć problemy. Mogli nawet trafić na listę podejrzanych, ale... przecież ostatecznie nikt nie dysponował niepodważalnymi, pewnymi dowodami mogącymi wskazywać na ich udział. Ich winę. Przy odpowiednim wsparciu, pomocy, na spokojnie by się z tego wygrzebali.
A skoro Chester tą pomoc oferował, to na cholerę się tym wszystkim aż tak bardzo przejmował? Powinien teraz spać. Tak samo jak jego brat i jak Michael. Oni zdawali się tym wszystkim aż tak bardzo nie przejmować. Ewentualnie - lepiej radzili sobie ze stresem.