marzec 1972, Sophie & Castiel

Przekonany był, że sytuację miał opanowaną. Udało się dowiedzieć kim jest dziewczyna i choć przeżył szok, gotów był teraz poświęcić jej mnóstwo uwagi. Gdzieś na tyłach głowy czuł jednak, że Sophie rozczaruje się swoim kuzynem. Był dosyć… nijaki, pospolity. Nie wyróżniał się ani wyglądem ani cechami charakteru. Potężne charaktery bezproblemowo go przyćmiewały. Pierwszy raz od dawna zmartwił się co ona sobie o nim pomyśli. Nie wykazywał się zniewalającymi cechami bo przecież… ich nie miał. Nie był nawet jakoś specjalnie uzdolniony. W czasie tych krótkich chwil uzmysłowił sobie, że chciał zrobić dobre wrażenie, a dziewczyna w jego towarzystwie wymiotowała. Coś tu poszło nie tak, ewidentnie. Zacisnął mocniej żuchwę i zepchnął tę troskę w odmęt myśli.
- Rozumiem, masz prawo nie wiedzieć.- przyjął łagodną taktykę (aby się pokazać) choć miał ochotę zgryźliwie napomknąć, że Flintowie są jedyną "czystokrwistą" rodziną zajmująca się od lat żeglarstwem i bardzo łatwo jest ich znaleźć. Powinna to wiedzieć skoro nosiła takie samo nazwisko. Przełknął jednak swoje prawdziwe zdanie i zmienił taktykę na życzliwą.
- A ile masz teraz lat? Przyznaję się bez bicia, że wiele słów Cynthii wyleciało mi z głowy. Nie mów jej tego, jeśli mogę prosić. - próbował się trochę uśmiechnąć ale nie wyszło to tak jakby chciał. Stłamsił swoje zdenerwowanie i oburzenie. Sophie wywoływała w nim kalejdoskop uczuć i to dlatego miotał się wcześniej w słowach i myślach. Nie umiał jednak do końca stłumić oburzenia jej tekstami.
- Sophie.- niemal wysyczał jej imię przez zaciśnięte zęby.
- Nie zachowuj się tak wulgarnie. Nie jest to absolutnie konieczne.- był ostatnią osobą, która powinna ją pouczać, zwłaszcza że nie miał pojęcia co przeszła. Cóż stwierdzić, był bardzo wyczulony na punkcie tego co wypada a co nie. Tak jak i postawa Loretty go drażniła z jej zasobem słownictwa w towarzystwie, tak i teraz był zbulwersowany.
- Proponuję żebyśmy przenieśli się do domu. Wieczorem wszyscy powinni się zebrać choć mój ojciec przypłynie do portu dopiero pojutrze. - nie będą przecież omawiać takich problemów na środku ulicy.
- Czujesz się na tyle dobrze abym nas teleportował? Zapewniam, że nie będzie żadnych turbulencji.- mistrz taktu, jak nic. Nie powiązał jej nudności ze świstoklikiem. Jeśli chodzi o klątwy to nic mu nie umknie, jednak kwestia relacji ludzkich pozostawiała wiele do życzenia.
- Gdzie masz swój bagaż?- rozejrzał się po chodniku gotów nieść walizkę pomimo obitego barku.