Wolałby aby Richard pozwolił mu działać po swojemu. Nie wpływał na przebieg tego spotkania. Dlatego też nie spodobało mu się, kiedy postanowił wejść w role psa tropiącego i zadać tych kilka pytań. Oczywiście zasadnych, ale Robert na ten moment nieprzypadkowo je pominął. Zamierzał wszystko rozegrać w inny sposób. W innej kolejności. Ugryźć sprawę od innej strony. Powstrzymał się jednak przed interwencją. Pozwolił bratu się wtrącić. Sam w tym czasie skupił się na otrzymanym liście. Przez tych kilka chwil nie zdążył o nim zapomnieć.
Głupia, wścibska dziewucha – przeszło mu przez myśl, ale nie zdecydował się podzielić tym na głos. Interesowała się sprawami, które jej nie dotyczyły. Próbowała wpływać na kwestie, o których nie miała zielonego pojęcia. Najmniejszego. To było takie… typowe. Dawno temu doszedł do wniosku, że kobiety właśnie tak miały. Być może nie wszystkie, ale ich zdecydowana większość – już owszem. Rodolphus powinien zadbać o to, żeby Black trzymała się możliwie najdalej od jego spraw. Najlepiej byłoby pozbyć się kobiety ze swojego życia, ale że to nie zawsze było dostępnym rozwiązaniem…
Na ten moment nie wtrącał się, niczego nie narzucał. Pozwolił, żeby o szczegóły pytał Richard, podczas gdy sam skupił się na kolejnej kwestii. Na przysiędze. Miał co do niej jednak inne plany, niż to co zaproponował Lestrange. Owszem. Badania miały znaczenie. Doprowadzenie ich do końca mogło doprowadzić do przełomu. Tyle tylko, taki drobny problem, że taka przysięga nikomu nie zapewniała bezpieczeństwa. A to właśnie na tym zależało Mulciberowi. Zwłaszcza w obecnych okolicznościach.
- Nie wątpię w to, że badania zostaną doprowadzone do końca. – poinformował go, tym samym dając niejako do zrozumienia, że nie takiej przysięgi od niego oczekiwał. Pomysł był inny. Robert nie śpieszył się nadmiernie z tym, aby się nim podzielić. – Są one ważne tak samo dla Ciebie, jak i dla mnie. Zdajemy sobie sprawę z tego, że ich wyniki mogą w znaczącym stopniu wpłynąć na naszą… rzeczywistość. – wyraźnie zaakcentował ostatnie słowo. Nie odrywał przy tym spojrzenia od siedzącego po drugiej stronie biurka niewymownego. – Nie potrzebuje w tym przypadku żadnej przysięgi. Oczekuje od Ciebie czegoś... innego. – na moment spojrzenie przeniósł na brata. Richard powinien zrozumieć, że w tej właśnie chwili należało zachować czujność. Być gotowym do działania. Nie dało się przewidzieć w jaki sposób Rodolphus zareaguje. Co zrobi, kiedy wreszcie usłyszy konkrety. Pozna stawiane mu warunki. – Chce, żebyśmy w tym miejscu przysięgli, że żaden z nas nie wystąpi przeciwko drugiemu. Prowadzone badania będą dla nas priorytetem. Wspólnie postaramy się o to, aby doprowadzić je do końca. Będziemy dbać o to, aby nikt i nic nie zagroziło nie tylko im, ale również nam samym. Przede wszystkim nam samym.
Postawione warunki mogły do pewnego stopnia zaskakiwać. Wiązały obydwie strony, choć przecież mogły zrobić to tylko w przypadku Rodolphusa. Byli tutaj z Richardem we dwoje, mieli przewagę. Mogli Lestrange’a zmusić do pewnych ustępstw. Do podporządkowania się. Tylko jaki sens miałaby wówczas dalsza współpraca? Robert wyszedł z założenia, że przynajmniej pozornie, obydwaj powinni byli znaleźć się na równej pozycji. Czuć się w tym układzie względnie bezpiecznie, komfortowo. Jego celem nie było zdobycie kolejnego przeciwnika, wroga, który nawet związany przysięgą mógłby znaleźć jakąś lukę. Bo przecież z każdej sytuacji można było jakoś się wydostać. Niekiedy tylko wymagało to znacznie więcej zachodu. Włożonej w to wszystko pracy.
Osobiście wierzył, że dzięki temu zdoła poradzić sobie również z własnym potrzaskiem.