24.01.2024, 00:48 ✶
Wspomnienia. Jak często można było mieć wgląd w naprawdę dawną przeszłość? Ale taki dosłownie naoczny wgląd, nie wywnioskowany na podstawie znalezisk, źródeł wszelkiej maści, tylko… no, prawie jak podróż w czasie, tylko że nie raptem parę obrotów zmieniacza czasu, a całe lata. Dziesiątki. Stulecia.
No właśnie.
Nic więc dziwnego, że była podekscytowana. I to bardzo. Na wszystkie świętości tego świata; chyba w najśmielszych nawet marzeniach myśl o zanurzeniu się w tak odległą przeszłość nie skrystalizowała się na poważnie. Nawet jeśli gdzieś błądziła, to była tak odległą mrzonką, że przypominało to raczej bawienie się konceptem, przeganianiem go z miejsca na miejsce, niczym kurz z pomocą ścierki. A tu…
… jednak.
Jednak otrzymywali możliwość zajrzenia aż tak daleko. Co przyjdzie im ujrzeć? Czy poznają odpowiedzi na pytania, jakie mieli? A może, jak to często bywało, zyskanie strzępu wiedzy sprawi, że niewiadomych się tylko namnoży i namnoży, a wszystko stanie się o wiele mniej jasne i przejrzyste niż zdawało się być do tej pory…
- Byłaby wielka szkoda, gdyby się nie udało ich zebrać – westchnęła cicho – Choć to i tak już zakrawa na cud, że w ogóle przetrwały tyle czasu. Co albo dowodzi tego, że albo nie doceniamy trwałości tego rodzaju magii, albo mamy cholernie wiele szczęścia – wyrzuciła z siebie, praktycznie na jednym oddechu. Zamrugała szybko, parę razy, zerkając na Guinevere. Jakby… zaskoczona? To możliwe, żeby faktycznie nie mieli w Egipcie…? E…
- Wiesz, Ginny… jak coś nie stoi na każdym rogu, to nie znaczy, że tego nie ma. Myślodsiewnie są jednak dość rzadkie i zapewne całkiem sporo osób nie zdaje sobie sprawy z ich istnienia – stwierdziła z pewną zadumą w głosie – W każdym razie! Z naszej, użytkowej strony, że tak to ujmę, działanie jest naprawdę bardzo proste, przynajmniej jeśli chodzi o to, co będziemy robić. Widzisz? Cal wlał wspomnienie do misy, więc mamy tu coś na kształt wody, co oczywiście wodą nie jest i wystarczy tylko dotknąć powierzchni. Nic więcej. Myślodsiewnia zrobi cała resztę, trafisz do wspomnienia, będzie to przypominało trochę oglądanie albumu pełnego ruchomych zdjęć, wykonanych jedno po drugim. Będziesz mogła obserwować, poruszać się, nawet z nami rozmawiać. Ale nie zmienisz niczego, choćbyś nawet chciała. Nie zauważą ciebie, nawet gdybyś się rozebrała i poprzyklejała do siebie pawie pióra i tak przeparadowała przed tymi wszystkimi, co tam tkwią – zatrajkotała, wyciągając już dłoń. Nie, jeszcze nie dotykała srebrzystej tafli; najpierw wyjaśnienia, dopiero potem wycieczka w przeszłość – Mam nadzieję, że już wszystko jasne? – spytała, ruchem głowy dając Shafiqowi znać, że w sumie to może już skakać w przeszłość, na co my jeszcze tak po prawdzie czekamy, nie?
No właśnie.
Nic więc dziwnego, że była podekscytowana. I to bardzo. Na wszystkie świętości tego świata; chyba w najśmielszych nawet marzeniach myśl o zanurzeniu się w tak odległą przeszłość nie skrystalizowała się na poważnie. Nawet jeśli gdzieś błądziła, to była tak odległą mrzonką, że przypominało to raczej bawienie się konceptem, przeganianiem go z miejsca na miejsce, niczym kurz z pomocą ścierki. A tu…
… jednak.
Jednak otrzymywali możliwość zajrzenia aż tak daleko. Co przyjdzie im ujrzeć? Czy poznają odpowiedzi na pytania, jakie mieli? A może, jak to często bywało, zyskanie strzępu wiedzy sprawi, że niewiadomych się tylko namnoży i namnoży, a wszystko stanie się o wiele mniej jasne i przejrzyste niż zdawało się być do tej pory…
- Byłaby wielka szkoda, gdyby się nie udało ich zebrać – westchnęła cicho – Choć to i tak już zakrawa na cud, że w ogóle przetrwały tyle czasu. Co albo dowodzi tego, że albo nie doceniamy trwałości tego rodzaju magii, albo mamy cholernie wiele szczęścia – wyrzuciła z siebie, praktycznie na jednym oddechu. Zamrugała szybko, parę razy, zerkając na Guinevere. Jakby… zaskoczona? To możliwe, żeby faktycznie nie mieli w Egipcie…? E…
- Wiesz, Ginny… jak coś nie stoi na każdym rogu, to nie znaczy, że tego nie ma. Myślodsiewnie są jednak dość rzadkie i zapewne całkiem sporo osób nie zdaje sobie sprawy z ich istnienia – stwierdziła z pewną zadumą w głosie – W każdym razie! Z naszej, użytkowej strony, że tak to ujmę, działanie jest naprawdę bardzo proste, przynajmniej jeśli chodzi o to, co będziemy robić. Widzisz? Cal wlał wspomnienie do misy, więc mamy tu coś na kształt wody, co oczywiście wodą nie jest i wystarczy tylko dotknąć powierzchni. Nic więcej. Myślodsiewnia zrobi cała resztę, trafisz do wspomnienia, będzie to przypominało trochę oglądanie albumu pełnego ruchomych zdjęć, wykonanych jedno po drugim. Będziesz mogła obserwować, poruszać się, nawet z nami rozmawiać. Ale nie zmienisz niczego, choćbyś nawet chciała. Nie zauważą ciebie, nawet gdybyś się rozebrała i poprzyklejała do siebie pawie pióra i tak przeparadowała przed tymi wszystkimi, co tam tkwią – zatrajkotała, wyciągając już dłoń. Nie, jeszcze nie dotykała srebrzystej tafli; najpierw wyjaśnienia, dopiero potem wycieczka w przeszłość – Mam nadzieję, że już wszystko jasne? – spytała, ruchem głowy dając Shafiqowi znać, że w sumie to może już skakać w przeszłość, na co my jeszcze tak po prawdzie czekamy, nie?