Chesterowi było bardzo daleko do kierowania się w życiu tego rodzaju idealizmem. Empatyczni uzdrowiciele, traktujący tak samo czystokrwistych i szlamy, zdarzali się, jednak nie postrzegał tego jako regułę. Jemu samemu było bardzo daleko do praworządnego Aurora, opowiadającego się za równością czarodziejów czystej krwi i mugolskiej. Przez całe lata służby zdołał wyrobić swoje zdanie na temat przestępczych środowisk magicznego Londynu i wszystkie jego doświadczenia z przedstawicielami przestępczego półświatka pozwoliły mu sądzić, że postępowanie zgodnie z prawem bardzo często okazało się niewystarczające.
Do szlam odnosił się z wyższością. Spoglądał na nie z wyraźną pogardą, którą zaszczepiono w nim jeszcze w dzieciństwie. Nie było to niezgodne z prawem, w przeciwieństwie do mordowania szlam których krew ma już na rękach. Nie towarzyszyły mu z tego powodu żadne wyrzuty sumienia, w jego umyśle nie zalęgła się jakakolwiek myśl o tym, że to niegodziwe. Odbieranie życia szlamom i szlamolubom sprawiało, że spał snem sprawiedliwych. Niepodważalnym faktem było to, że nawet uzdrowiciele prowadzący prywatną praktykę nie za bardzo mogli wybierać sobie klientów - rynek rządził się swoimi prawami.
— To akurat prawda. Nie byłoby. — Dla niego jako wieloletniego pracownika Ministerstwa Magii ono nie stanowiło nieomylnego organu władzy w świecie czarodziejów. Przez ten czas wykonywał wierną pracę na rzecz tej instytucji, jednak nie było tak że nie dostrzegał wszystkich jej mankamentów. Departament Przestrzegania Prawa pozostawał nieodpowiednio zarządzany - poddawał w uzasadnioną wątpliwość kompetencje swojej szefowej. W samym departamencie szerzył się nepotyzm, zwłaszcza jeśli chodzi o Longbottomów. Nie bez powodu nie poruszał tego tematu. Z tym nie dawało się nic zrobić. — To prawda. Gdybym sam miał zmienić pracę to mógłbym postarać się o stanowisko w innym departamencie albo rozpocząć własną działalność. Uzdrowiciele często otwierają swoje prywatne praktyki. Nie myślałaś o tym? — Ze swojego punktu widzenia łatwiej byłoby mu rozpocząć na nowo karierę w innym departamencie niż rozpoczynać własną działalność. Jako Auror posiadał bardzo wąski zakres umiejętności zawodowych. Wiek również nie pozostawał bez znaczenia. Zadane przez niego pytanie wynikało z przejawu pewnej dozy ciekawości, z której został wyzuty dawno temu.
Wypad z Erykiem do tamtego pubu, wybranie się na tegoroczną Lithę w trakcie której poznał piękną kobietę oraz ta wspólna kolacja to były pierwsze rzeczy, jakie zrobił dla siebie od tak dawna. Przywodziło to na myśl wyrwanie się z pewnego rodzaju letargu. Sam poczuł się dobrze w obecności Camille, którą starał się lepiej poznać podczas tego spotkania. Jednocześnie na nic się nie nastawiał. Nie wybiegał myślą w przyszłość. Służenie Czarnemu Panu nie sprzyjało planowaniu życia na kolejne dziesięć lat. Ostatnio bardzo niewiele brakowało mu do tego aby został aresztowany przez swoją szefową i jej wiernych przydupasów.
— To również godne uznania, że podążyłaś swoją drogą. — Pomimo bycia konserwatywnym czarodziejem starej daty nie uważał, że kobieta powinna wyłącznie rodzić dzieci. Gdyby tak było to nie pozwoliłby swojej jedynej córce na wykonywanie pracy zarobkowej na rzecz Ministerstwa Magii. Jedyną rzeczą, jakiej jego zdaniem nie powinny wykonywać kobiety z ich rodu albo związane z nimi to gotowanie. Od tego były skrzaty domowe. Przygotowanie posiłków to coś, co wykonywały kobiety niższych stanów, nie posiadające tego rodzaju służby. Jak jeszcze żyła jego żona to ona wchodziła jedynie do kuchni po to aby wydawać skrzatom odpowiednie polecenia.
— Odchodząc od tematu pracy i rodziny... czym się interesujesz? — Zadając to pytanie odłożył na moment sztućce i sięgnął po pękatą szklankę z alkoholem. Upił z niej łyk tego trunku. Zadane przez niego pytanie wydawało mu się aż nazbyt bezpośrednie albo nawet niezręczne. Założył, że jego towarzyszka posiada swoje zainteresowania.