Brenna A. Longbottom

Na łóżku Brenny leżało pudełeczko z czekoladkami, a na nim bilecik.

Brenno,

dobrze, że nie wybrałaś tego zielonego, którego rozważałaś, ten odcień mi nie pasuje za bardzo, wyglądam w nim, jakby był umierający, bardziej niż zwykle. A już nie dajcie bogowie, stałbym obok Ciebie albo Erika, niby czarodzieje, a półbogowie. Naprawdę próbowałem nie podglądać, ale to było silniejsze ode mnie. Liczy się pamięć, a nie sama niespodzianka.

Dziękuję Ci i kocham